Kleine Tessa
Hassnae Bouazza
Onlangs mocht ik voor Opzij het nieuwste boek van Tessa de Loo recenseren, Harlekino. Het leek de redactie daarnaast leuk als ik ook nog de auteur zou spreken.
Op een maandagmiddag bevond ik me tegenover de auteur in het Amsterdamse Pulitzer hotel en vernam ik van haar wat haar motivatie was om het boek te schrijven. Ze keek me met grote, lege ogen aan en was benieuwd of ik Marokko goed kende en of ik het land herkende in haar beschrijvingen. Aan het eind van ons onderhoud legde ik haar nogmaals uit dat het een bespreking zou worden met daarin een paar regels uit ons gesprek en geen uitgewerkt interview. We spraken af dat ik haar woensdagochtend zou mailen zodat ze de geciteerde regels kon controleren.
De volgende ochtend, op dinsdag, werd ik gebeld door een mevrouw namens De Loo die me vroeg of het interview al af was. Nee, dat was het niet. Later die avond mailde ik de citaten los van de context, en daarop kreeg ik woensdagochtend via de tussenpersoon een mail terug met een aanpassing. Nu zou je denken dat het daarmee klaar was, maar nee: onderweg in de auto werd ik gebeld door een medewerkster van de uitgeverij die het hele stuk wilde lezen – iets wat ik weigerde: het zou toch wat zijn als uitgeverijen recensies van tevoren gaan inzien, en erger, aanpassen. Het gesprek sleepte zich voort en na overleg met Opzij stuurde ik schoorvoetend de tekst op met de waarschuwing dat ik niks ging aanpassen. Daar hoefde ik niet bang voor te zijn, zo beloofde de medewerkster me, ze zou het alleen scannen op de citaten en het verder niet verspreiden of zo.
Om een tergend lang en vervelend verhaal kort te maken (bijna net zo tergend en eindeloos als Harlekino): de uitgeverij en De Loo waren nogal in hun wiek geschoten door mijn niet zo positieve bespreking. Nu wilde het geval dat ik een slapeloze nacht had door mijn ontmoeting met de auteur en mijn best heb gedaan nog iets positief te vinden voor de recensie uit respect voor onze ontmoeting, maar zij dacht er anders over. Eerst kwam ze met de valse bewering dat ik het gesprek niet had opgenomen en toen duidelijk werd dat ik de inhoud van de bespreking niet zou veranderen, begon haar redacteur Opzij over mij te e-mailen.
Het is toch wat: een slecht boek uitgeven en dan de schuld bij mij neerleggen. De actie van de uitgever was op zijn zachtst gezegd misselijkmakend: ze wisten mij daar te vinden toen ze het stuk wilden lezen en toen dat niet aan hun verwachtingen voldeed, gingen ze achter mijn rug om mijn opdrachtgever benaderen om hun beklag te doen. De bespreking verscheen uiteindelijk in het blad zonder de citaten van De Loo.
Einde verhaal. Of toch niet. Soms heeft het lot een smakelijk vervolg in petto. Zo werd ik door Women Inc. gevraagd om gespreksleidster te zijn voor een avond waarop Tessa de Loo en Naema Tahir te gast zouden zijn. Nausicaa Marbe was verlet en dus zochten ze een vervangster. Eerder al had ik Julia Franck en Rascha Peper geïnterviewd voor de literaire avond Read My Lips. Zelf vond ik het wel grappig, maar ik waarschuwde al dat De Loo minder geamuseerd zou zijn, en inderdaad: als ik de avond zou presenteren, zou zij afhaken.
En dat is dan een succesvolle schrijfster. Totaal karakterloos en nul incasseringsvermogen.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, OpZij, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten.
RSS