Katja
Peter Breedveld
Twee weken geleden mochten Hassnae en ik voor de derde keer een voordracht van Hafids vertaalde Arabische erotica door Katja Schuurman bijwonen. Dat was op een literair festival in het Utrechtse Hartloopercomplex. Ik kan Hafids vertalingen inmiddels niet meer los zien van mevrouw Schuurman. Niemand leest ze beter voor dan zij. Het is haar erotische stem, waar ook iets oprecht naïefs in zit, en een vleugje melancholie. Hafid zegt dat ze iets droevigs heeft, en ook dat is waar.
Ze is Nederlands grootste filmdiva, en dat zou je niet zeggen als ze voor je staat: klein van stuk en frêle, een breekbaar poppetje, en ook nogal verlegen. Totaal geen kapsones. Ze lacht de hele tijd. Iedereen staart naar haar. Na afloop van haar voordracht stelde Hafid haar wederom aan ons voor (doet ie altijd). Ze vroeg hoe we elkaar hadden ontmoet. Dat was toevallig bij de presentatie van Hafids bundel Om wat er nog komen moet. Toen hoorde ik mevrouw Schuurmans zinderende voordrachtskunst voor het eerst.
(Al had ik moeite me te concentreren, want naast me kwam opeens een Arabische schoonheid zitten. Haar lange, glanzende haar, haar grote, zwarte ogen in het schijnsel van haar onvermijdelijke mobieltje, ik vond haar zó mooi dat het licht werd in mijn hoofd. Ik dacht dat ik haar nooit meer zou zien, toen Hafid tijdens de borrel opeens met haar kwam aanlopen: Mag ik je mijn zus voorstellen?)
Mevrouw Schuurmans belangstelling was echt. Sloeg de vonk meteen over? vroeg ze. Ik aarzelde (bij mij zeker, maar daarna heb ik alles uit de kast moeten trekken om Hassnae te raken), mevrouw Schuurman giechelde. Hafid bracht Hassnae in verlegenheid, zoals hij altijd doet. Mevrouw Schuurman giechelde weer. Ze heeft grote pretlichten in haar ogen, maar er schijnt inderdaad ook altijd iets melancholisch doorheen. Ze is erg mooi, maar bijna onaards. Ze ziet er een beetje ouderwets uit. Als een Amerikaanse filmster uit de jaren dertig. Ze heeft iets van Betty Boop.
Ik dacht dat het misschien dit is: iedereen heeft een bepaald beeld van het icoon Katja Schuurman, en een mening, hoewel ze al zo vaak overtuigend heeft laten zien dat ze zo ontzettend veel meer is dan de soapster van weet ik hoelang geleden. Maar in de gedichten van Hafid kan ze even zichzelf zijn, een intelligente vrouw vol warme hartstocht, een echt mens die hevig verlangt naar echt contact met andere echte mensen.
En daarom zijn haar voordrachten zo fucking goed.
Peter Breedveld leest op dit moment Neil Gaimans nieuwe roman The Graveyard Book.
RSS