Waarden

Peter Breedveld

Foto: Agent Provocateur

Vlak bij mij om de hoek is een sterrenrestaurant gevestigd waar ik veel goeds over hoorde, maar nog nooit was geweest, Paul van Waarden. Dat restaurant bleek twee weken geleden in de nieuwe Michelingids zijn ster behouden te hebben en bovendien staat er in de nieuwe editie van SpecialBite een enthousiaste bespreking:

Bekend als een van die zeldzame pareltjes met de beste prijs-kwaliteitverhoudingen van Nederland. Van de talloze amuses tot de friandises bij de koffie voelt de vooral wat oudere gast zich op-en-top verwend. En dat terwijl de lage instapprijzen een zaal vol culinaire novices zouden rechtvaardigen. Die kunnen hier immers in vier gangen worden ingewijd in de huidige culinaire mores, zónder vervolgens een afbetalingsregeling te hoeven treffen.

Daar moesten wij ons dan maar eens een avondje laten verwennen, besloten mijn moslima en ik afgelopen zaterdag. U hebt opgemerkt dat in het geciteerde stukje tekst hierboven drie keer wordt verwezen naar de opmerkelijk lage prijzen in het restaurant, dan begrijpt u ook dat we nogal geschokt waren door de rekening, die 171 euro bedroeg voor twee driegangenmenu’s met wijn en koffie na.

Ook van ‘talloze amuses’ was geen sprake. Voor aanvang kregen we wat harde stukjes brood met een paar volstrekt fantasieloze dipsausjes en een schaaltje olijven. Voor het nagerecht kregen we een klein ijsje. Bij de koffie werd ons expliciet gevraagd of we er ‘huisgemaakte koekjes’ bij wilden, wat ons nog nooit is overkomen, zelfs niet in eetcafés. Een beetje eetgelegenheid geeft uit zichzelf een schaaltje zoetwaren bij de thee en koffie.

Dat is nog tot daar aan toe, de kwaliteit van het eten vond ik echt schokkend. Als voorgerecht kreeg mijn moslima twee coquilles met stukjes lente-ui en wat sojasaus. Veel te zout, en toch kostte dit grapje maar liefst 23,50! Ik had me erg verheugd op de ravioli met kalfswang – ik ben dol op ravioli – en kreeg een enorme homp zout draadjesvlees met een onsmakelijk ogend deegvel er overheen.

Ik heb mijn teleurstelling daarover meteen aan onze gastvrouw kenbaar gemaakt (die ons liet weten dat de gerechten nou eenmaal het resultaat waren van de ‘inzichten’ van de chef), waarna we verder werden bediend door een andere gastvrouw, kennelijk de bazin, die ons met veel enthousiasme door de rest van de avond heen loodste. Helaas was ook de kwaliteit van de hoofdgerechten ondermaats. Mijn moslima kreeg een enorm stuk tonijn op een kwak smakeloze aardappel-paprikapuree en mijn wilde eend smaakte oké, maar werkelijk, ik maak die zelf veel lekkerder klaar. In elk geval heb ik aanzienlijk betere (zij het tamme) eend gegeten voor beduidend minder geld in het nederige Haagse eethuisje Zebedeus, sowieso één van de prettigste plekjes in Den Haag, en in het Utrechtse restaurant Opium, waar je voor schappelijke prijzen lekker kunt smikkelen en waar on-Nederlandse gastvrijheid geldt.

De begeleidende wijnen smaakten me goed en als nagerecht kregen we de lekkerste crème brûlée die ik in jaren heb gegeten. Maar dat was niet genoeg om de andere teleurstellingen te doen vergeten. En daar werd dan doodleuk 171 euro voor gevraagd, (gelukkig voor mij betaalde mijn moslima de rekening).

Maar goed, een teleurstelling is af en toe onvermijdelijk. Toch begonnen we een beetje aan ons verstand te twijfelen, gezien het feit dat Kasteel Heemstede, waar we ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moslima genoten van de lekkerste, fantasierijkst opgediende kreeft ooit, alsmede van de charmante bediening en de sfeervolle ambiance, zijn Michelinster dit jaar is kwijtgeraakt. En het Leidse restaurant Woods, waar we de afgelopen zomer, gezeten aan het water, culinair werden verwend door onze uitzonderlijk enthousiaste gastheer, is wéér niet in aanmerking gekomen voor een ster. Missen we misschien iets? Hoe kan het dat iedereen zo positief is over een restaurant, dat volgens ons in alle opzichten zo volstrekt oninteressant is, en dat restaurants, die volgens ons tot de top behoren, niet eens lijken te worden opgemerkt?

Niet dat onze smaak altíjd radicaal verschilt van die van de professionele eetrecensenten. Wat ons betreft zijn de sterren voor bijvoorbeeld Solo in Gorinchem en De Basiliek in Harderwijk volledig terecht. Meestal is een ster een garantie voor een avondje culinair genot, wat ook betekent dat de prijs/kwaliteitverhouding in orde is. Ook via Specialbite zijn we al vaak in zeer prijzenswaardige etablissementen terechtgekomen.

Maar het enthousiasme over Paul van Waarden is me een volslagen raadsel. Ik bedoel, smaken verschillen, maar dat van die aantrekkelijke prijzen en die talloze amuses is aantoonbaar niet waar. Dit is één van de duurste restaurants waar we ooit hebben gegeten. Misschien moet ik ook maar een duur restaurant beginnen, want echt waar: ik kook beter dan Paul van Waarden.

Peter Breedveld zegt: Paul van Waarden zou willen dat hij zulke lekkere soep maakte als Hafid Bouazza.