De beste CD’s van 2008
Peter Breedveld
Ik heb me het afgelopen jaar vooral verdiept in het oeuvre van Rammstein en daarvan alles, dat ik nog niet had, aangeschaft. Veel nieuwe CD’s heb ik niet gekocht. Volgens mij was 2008 ook niet een heel erg opwindend jaar, muzikaal gezien. Mijn Top 5 bestaat uit alle CD’s uit 2008 in mijn verzameling.
1) The Bossa Nova Wave van Varios Artistas: Iedere keer vergeet ik weer hoe erotisch Bossa Nova is, totdat ik de muziek weer hoor. Het wordt meteen zomer in mijn hoofd zodra de eerste klanken mijn onderbuik bereiken. Twee weken geleden kreeg mijn geliefde deze dubbel-CD opgestuurd van vriendinnen die we vorige zomer hebben ontmoet, en van de barre vrieskou van de laatste dagen heb ik dus helemaal niets meegekregen. Mooi historisch overzicht van het beste wat Bossa Nova te bieden heeft, van Dick Farney en Sylvia Telles tot Toquinho en Nana Caymmi. Deze CD maakt me steeds weer een beetje gelukkig.
2) Un Dia van Juana Molina: Over Juana Molina heb ik hier al eens een lyrisch stuk geschreven. Op haar nieuwe album is het wel een beetje gedaan met de zomerse zinnelijkheid, hier klinkt ze veel bezetener, bijna alsof ze in trance is. Een opzwepende, zeer opwindende CD. Fascinerend, die muzikale ontwikkeling van Molina. Tot nog toe ben ik niet door haar teleurgesteld.
3) Shine van Estelle: Ik vind Estelle één van de betere soulzangeressen van deze tijd. Ze is niet conservatief, maar respecteert de tradities waarin ze zingt en de liedjes op Shine zijn stuk voor stuk ambachtelijke werkjes met een kop, een staart en een midden. Plus het swingt de pan uit. Ik hou van haar accent, haar ietwat nasale stem en haar laconieke, beetje stoerdoenerige manier van zingen.
4) Ana Hina van Natacha Atlas: Volgens Hassnae hoor je dit soort liedjes overal in Arabirië, dus ze vindt dit niks bijzonders, maar mij spreekt het ouderwetse, beetje Hollywoodaans-Oriëntaalse nachtclubsfeertje vreselijk aan. Verder weet ik eigenlijk niet zoveel over deze heerlijke CD te zeggen.
5) Rockferry van Duffy: Ja, ik weet het, Max o-wat-heb-ik-toch-een-gedistingeerde-smaak’ Molovich zei het al: Duffy is een Amy Winehouse-kloon en ze weet niet eens wat pijn en verdriet is, dus haar liedjes zijn nep. Dat zal allemaal wel, maar naar Amy Winehouse kan ik ongeveer twee liedjes lang luisteren en dan verveelt me die doorrookte blaséheid alweer en wanneer gaat het mens nou eens dood? Curt Cobain deed dat toch beter. Eén mislukte zelfmoordpoging en de volgende was gewoon raak. Toen was het klaar en kon iedereen weer verder met z’n leven. Winehouse is gewoon pathetisch. Wat een sneu mens.
Trouwens, ik wist op mijn twaalfde al heel goed wat pijn was en hoe liefdesverdriet voelt. Ik heb me altijd vreselijk geërgerd aan dat neerbuigende gesneer van volwassenen over mijn liefdesverdriet en mijn Weltschmertz. Tot mijn scheiding heb ik me nooit meer zo ellendig gevoeld als toen ik veertien en vijftien was, en niets liever wilde dan sterven. Gelukkig was ik toen religieus en durfde ik zelfmoord niet aan.
Waarmee ik maar wil zeggen: dat je er niet uitziet als het aangespoelde lijk van een drie maanden vermiste heroïnehoer, wil nog niet zeggen dat je niet weet wat verdriet is.
Duffy heeft veel voor op Amy Winehouse: ze ziet er een stuk appetijtelijker uit en in haar liedjes zit meer levensenergie. Rockferry verveelt geen moment en doet me af en zelfs aan Diana Ross denken. Hoe gaat het dáár eigenlijk mee, met Diana Ross? Vond ik als kind de mooiste vrouw die er bestond.
Peter Breedveld kijkt uit naar de nieuwe Rammstein.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS