Proportionaliteit
Willem de Zwijger
“What is the purpose“, vroeg Shimon Peres zich aan het begin van het Israelische Gaza-offensief af, en die vraag wordt alleen maar actueler. Hamas was militair al van geen enkele betekenis, duidelijk is dat er aan die kant, ondanks de tunnels, nog steeds geen effectieve bewapening bij is gekomen, maar met elk dood kind, elke aanval op een VN-compound of -school en met iedere fosforbom erodeert de geloofwaardigheid van Israel en haar laatste supporters – Bush, Rice, Verhagen, Timmermans – verder.
Gaza is voor Israel een – voorspelbare – PR-nachtmerrie geworden, en een voor de islamitische fundamentalisten navenant groot succes. Een meer succesvolle nederlagenstrategie dan die van Hamas is zelden vertoond. Nu de neo-conservatieve logica (‘Israel heeft het recht zichzelf te verdedigen’) niet meer werkt – ‘zelfverdediging’ door een militaire aanval op een bevolking zonder leger, luchtmacht of marine (Kucinich!) – bombardeert Israel uitsluitend nog de restanten van zijn eigen geloofwaardigheid.
Eeuwige peacenik Uri Avery legt voorspelbare vingers op zere wonden (hier en hier; ‘Was het geen schande dat Churchill zich tussen de Londense burgerbevolking verstopte en daarmee de Blitz noodzakelijk maakte…?’) maar de koele, technische en pro-Israelische strateeg Cordesman vatte het resultaat van het Gaza-offensief vorige week als volgt samen:
‘This raises a question that every Israeli and its supporters now needs to ask. What is the strategic purpose behind the present fighting? After two weeks of combat Olmert, Livni, and Barak have still not said a word that indicates that Israel will gain strategic or grand strategic benefits, or tactical benefits much larger than the gains it made from selectively striking key Hamas facilities early in the war. In fact, their silence raises haunting questions about whether they will repeat the same massive failures made by Israel’s top political leadership during the Israeli-Hezbollah War in 2006. Has Israel somehow blundered into a steadily escalating war without a clear strategic goal or at least one it can credibly achieve? Will Israel end in empowering an enemy in political terms that it defeated in tactical terms? Will Israel’s actions seriously damage the US position in the region, any hope of peace, as well as moderate Arab regimes and voices in the process?
To blunt, the answer so far seems to be yes.’
Deze week kwam daar de Westerse publieke opinie bij. In Europa, maar wellicht nog meer in Amerika, keert die zich tegen deze ongehoorde vertoning van eenzijdig geweld. De Amerikanen zien beelden op hun Evening dan Nightly News die nog nooit eerder werden getoond, en ze zijn appalled. De officiële Amerikaanse politiek blijft nog even pro-Israel, maar de gevolgen zullen aanzienlijk zijn. Hillary gaat snel na 20 januari de boel saneren. Olmert gaat de geschiedenis in als laatste, en enige, vriend van George W. Bush.
Nog ongeveer tweehonderd mensen zullen sterven, nog ongeveer duizend gewond raken, en dan is er weer dat staakt-het-vuren zonder resultaat.
Proportionaliteit, dat is één op één, of twee op één, desnoods drie op één. Geen honderd of duizend op één.
De tijden zijn veranderd, Israel heeft de tekenen gemist maar zal zich aan moeten passen. Voor de publieke opinie in de V.S. zich tegen de politiek keert, zal Obama definitieve ‘vrede’ definiëren.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS