Kutkrant

Alf Berendse

Illustratie: Wilhelm von Gloeden

Mag ik op basis van één artikel het Algemeen Dagblad uitroepen tot slechtste krant van Nederland? Ja, ‘Commotie roze straatkrant’ is zo’n belabberd schrijven, dat geen enkele zichzelf respecterende redactie het in de pagina’s had opgenomen.

Het is komkommertijd, dus de Haagse redactie van het AD gaf een stagiaire weer eens opdracht een stukkie te schrijven over de straatkrant Haags Straatnieuws, een prachtig blad dat zonder winstoogmerk en zonder subsidie lezenswaardige verhalen brengt en daklozen met de verkoop ervan in staat stelt iets te verdienen.

‘Een speciaal themanummer van de Haagse Straatkrant [sic!] rond homoseksualiteit geeft veel commotie bij kopers en verkopers”, kondigde de voorpagina van het AD aan. Veel commotie. Bij kopers. En bij verkopers. Heel Den Haag in rep en roer, verwacht ik dan te lezen, kopers en verkopers die het redactiekantoor bestormen. Maar (potentiële) kopers komen in het artikel helemaal niet aan het woord, over wat zij vinden van een themanummer homoseksualiteit wordt niets bericht. Er is dan ook geen enkele commotie te melden, het artikel is verdunde pis.

“Hij [sic!] verkoopt niet goed en lokt vervelende opmerkingen uit. Dat zeggen enkele verkopers over de speciale roze editie.“ Enkele verkopers? Nee, één. Onbepaalde telwoorden, da’s moeilijk, maar het onderscheid tussen enkele en één moet toch ook een stagiaire kunnen maken.

Bij deze een inkijkje in de journalistieke werkwijze die bij het AD blijkbaar acceptabel is. De redactie werd gebeld door een man die vertelde dat verkopers van Haags Straatnieuws grote moeite hebben met de verkoop van de laatste editie, een themanummer rondom Roze Zaterdag (20 juni). Deze ‘bron’ is zelf geen straatkrantverkoper maar een kennis van de in het artikel opgevoerde Jan. Jan verkoopt Haags Straatnieuws wel eens, maar met deze editie wil hij niet worden gezien. Hij is streng katholiek, zijn geloof keurt homoseksualiteit af.

Een volstrekt legitieme reden om de krant niet te verkopen, maar persoonlijk en niet nieuwswaardig. Het was echter goed weer en de stagiaire wilde wat wandelen, andere verkopers naar hun mening vragen was een mooi excuus. Ze trof Willem met een handvol kranten aan. Willem is een vriendelijke man en altijd bereid journalisten van wat materiaal te voorzien, al moet hij het uit zijn grote teen zuigen. Een zegsman kritisch benaderen, dat doet de stagiaire niet, smeuïge quotes wil ze hebben.

Willem heeft die dag slechts negen kranten verkocht, op andere dagen verkoopt hij er wel twintig. En iemand had gezegd “doe mij zo’n homokrant”. Een onbehouwen order, maar heel gewoon in Den Haag, en de man kocht wel een krant. Niks aan de hand dus. En de stagiaire nam niet de moeite twee straten door te lopen om een verkoper te treffen die net zoveel kranten als anders had verkocht. Vijf straten verderop stond er een die toevallig zelfs meer kranten had verkocht dan normaal. Nee, één geloofsfanaat en één verkoper met een slechte dag waren genoeg om te schrijven over ‘veel commotie’. De diepgang van een plas modder. In je neus peuteren en dat research noemen.

Nu ontkom ik niet aan wat krachttermen, want de godvergeten schrijfster van het artikel blijkt helemaal geen onder haar eigen domheid bezweken stagiaire te zijn, van wie je mag hopen dat ze nog ander emplooi vindt, nee, de schrijfster van het tendentieuze, ongefundeerde broddelwerk is lid van de redactie. Ze moest godverdomme met harde hand worden ontslagen. Een draai om haar oren en een schop onder haar kont.

Voorheen de Haagsche Courant liet geen gelegenheid onbenut lullige artikelen te schrijven over Haags Straatnieuws en de Haagse redactie van het AD zet dit voort. Komkommertijd is altijd de periode om op bijzonder onfrisse wijze over de straatkrant te berichten. Gezeik dat Landeweer over zichzelf zou moeten uitstorten zodat alle lamlendig onbenul eens van haar afspoelt.

Erg is ook dat andere media het nalieten eens flink over haar heen te pissen. Zonder ook maar één kritische vraag te stellen over de berichtgeving van het AD namen onder meer Spits, de Gaykrant, RTV West en de NOS de ‘commotie’ over op hun websites. Blijkbaar te lui om zelf iets te verzinnen. Landeweer zal er wel trots op zijn, het betekent echter slechts dat bij andere media hetzelfde soort labbekakken werkt.

Ik wilde natuurlijk eerst op de website van het AD reageren, maar in de voorwaarden voor reageren staat dat reacties die de zin van een artikel of discussie betwisten niet worden geplaatst. De redactie wil natuurlijk niet op haar eigen site laten lezen dat ze een kutjournaliste een kutartikel heeft laten schrijven. Kutkrant. Kopiëren en plakken: kutjournaliste, kutartikel, kutkrant. Op alle Haagse muren plakken.

Wat gaat het AD zelf berichten rondom Roze Zaterdag? Beter maar helemaal niets, als ze Landeweer serieus nemen. Kioskuitbaters zullen in groten getale weigeren de krant te verkopen, de losse verkoop keldert, abonnees zullen de krant opzeggen. Één klager is genoeg voor een vette kop: ‘AD failliet na berichtgeving over homoseksualiteit’.

Alf Berendse accepteert geen onzin en gezeik over straatkranten en –magazines. Hij houdt er rekening mee dat hij er op een dag zelf mee te koop staat.