Peter Breedveld

Vandaag heb ik Annabel Nanninga van GeenStijl ontmoet. Op het Keti Koti Festival in het Amsterdamse Oosterpark. Ik werd op een podium samen met Sunny Bergman en Francisco van Jole geïnterviewd door Quinsy Gario en Nanninga zat in het publiek. Ik vertelde over de intimidatiepraktijken van GeenStijl waarop Nanninga door Bergman werd uitgenodigd op het podium te komen om mee te praten, maar dat wilde ze niet. “GeenStijl-redacteuren gaan nooit in discussie”, merkte Van Jole terecht op.

Na het interview kwam Nanninga met uitgestoken hand naar me toe. Ze zei dat ze het prettig vond kennis te maken. Ik antwoordde dat het genoegen geenszins wederzijds was. Ze zei dat ze met me wilde praten. Nou nee, en ik liep verder. Ze riep me na dat ik niet durfde.

Minder stoer

Ik liep terug. “Luister, ik heb jou en je collega’s tientallen keren uitgenodigd voor een openbaar debat, dat heb je steeds geweigerd. Nu heb ik er geen behoefte meer aan. Jullie hebben een grens overschreden.” – “Ik heb nooit over jou geschreven“, piepte ze. De gore onbeschaamdheid. “Ik lees wat je over me op Twitter schrijft”, zei ik. “Twitter“, zei ze hmpfend. Ik zei “Ja, Twitter.”

Ik vond haar een stuk minder stoer dan ze op Twitter is, trouwens. Twitterend in de trein naar huis zag ik haar alweer hoog van de toren blazen, dat ik haar vanaf het podium zou hebben uitgescholden en achteraf bang was een woord met haar te wisselen. Misschien dacht ze dat ik haar voor ‘dobberneger’ uitschold, maar ik stelde haar netjes aan het publiek voor, als “Annabel Nanninga, de vrouw van de ‘dobbernegers'”. Nou ja, dat is waar, geeft ze toe, maar daarmee zette ik de zaal tegen haar op.

Laffe nitwit

Haha! Je brood verdienen door je geestelijk gestoorde lezers dagelijks vanachter je computertje op te zetten tegen iedereen die iets anders vindt dan jij, en dan klagen dat je eens publiekelijk wordt geconfronteerd met je eigen trouvailles. Best eng hè, Nanninga? Daarom zat jij daar, en niet je laffe nitwit van een baas.

Toch kan je enig lef niet ontzegd worden, daar te gaan zitten tussen de mensen die door jou en je collega’s dagelijks worden uitgescholden, verdachtgemaakt en vernederd, alleen omdat ze een donkerder huidskleur hebben. Aan de andere kant: je weet dat je niets te vrezen hebt omdat wij beschaafd en vreedzaam zijn. De Hunnen, dat zijn jullie.

Scheldende trol

Soufia Zahri zegt dat het ‘jammer is dat ik wegloop voor een gesprek‘. Ik heb Zahri nog nooit iets zien doen tegen de enorme baggerlawine die ik over me heen heb gekregen, en nóg krijg, van Nanninga en de haren, dus ik laat me door haar niet vertellen met wie ik in gesprek moet gaan en met wie niet. De laatste keer dat ik in gesprek ging met een scheldende trol op Twitter, Thijs Klijnpaste heet die, stond ik binnen twintig minuten op de Telegraaf-site omdat ik hem in elkaar zou hebben geslagen met een krant. Een krant! En het enige bewijs, dat ervoor nodig was om wéér een leger schuimbekkende imbecielen op mijn nek te krijgen, was een foto van een gescheurde krant. Niet eens het kapotte brilletje van Klijnpaste, of zijn bloedlip.

Dus dat was eens en nooit weer. Ik ga met dat tuig alleen nog maar in debat op een podium met publiek, op voldoende afstand van mijn gesprekspartners, en met veel publiek er omheen. En in een debat met GeenStijl-redacteuren ben ik sowieso niet geïnteresseerd want die zijn te dom voor mij. Ik wil in debat met Elma Drayer, over antisemitisme en met Max Pam, over de dood van de ironie.

Wraak nemen

Waar zou ik met Nanninga over in gesprek moeten? Over haar hond? Gaan we recepten voor tajines uitwisselen? Dat ik het allemaal niet zo serieus moet nemen, die beschuldigingen en laster die me vorig jaar bijna tot zelfmoord dreven? Dat het satire is om op allochtonen te kankeren? Denkt ze dat ze mij net zo makkelijk om haar vinger windt als Asha ten Broeke?

Ik heb die mensen niks te zeggen. Ik heb op dat podium voorspeld dat Nanninga wraak gaat nemen. Ze doet maar lekker. Je m’en fous. Je zult Ans Aarsema alias Jan Bennink moeten zien te overtreffen, die gisteren zat te grappen en te grollen over mijn overleden vriend Alf.

Jullie haten me, intens. Dat betekent dat ik je dus pijn doe. Dat geeft een goed gevoel.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.