Big Pete

Afgelopen voorjaar ben ik met mijn vrouw afgereisd naar het noordwesten van China, naar de provincie Gansu. Eerst hebben we echter Shanghai bezocht, vanwege mijn schoonfamilie, die daar woont.

Na een recordsnelle vlucht van negen uur en veertig minuten (handig zo’n straalstroom) kwamen we in Shanghai aan, waar te temperatuur 31 graden was, terwijl het in Nederland dertien graden was, met regen, toen we daar vertrokken. Meteen weer zweten als een otter. De volgende dag het traditionele etentje met mijn schoonfamilie, 250 euro voor vijftien personen, dat hoef je hier niet te proberen. Het was zo drukkend warm en de zon brandde zo ongenadig dat ik zoveel mogelijk binnen ben gebleven.

‘Het begrip privacy is in China nauwelijks bekend’

De volgende dag vertrokken we richting Lanzhou. De vlucht per antieke 737 duurde ruim drie uur. Hoewel het in Lanzhou regenachtig en koel was (25 graden -uitzonderlijk) viel onmiddellijk op dat het hier normaliter veel droger is dan in het oosten. Alles is dor en droog. We moesten met de trein naar de woestijnoase Dunhuang, een rit van twintig uur. Helaas moesten we nog een flinke tijd doorbrengen in Lanzhou, wat nou niet echt een feest is. Er valt daar weinig te zien en te doen dus brachten we de tijd voornamelijk hangend rond het station door.

Terug op het station was het gigantisch druk. Ik weet niet hoeveel mensen er in die ontzettend lange trein gaan maar het moeten er duizenden zijn. Onze slaapcoupé was netjes maar je moet hem wel delen met vier anderen. Het begrip privacy is in China nauwelijks bekend.

Toch redelijk geslapen en toen ik wakker werd en het net licht begon te worden, zag ik dat we midden in een lege woestijn reden. Je waant je in het ultieme niets. Gansu is bijna twaalf keer zo groot als Nederland. Een groot deel bestaat uit woestijnhoogland en bergen. Het station van Dunhuang ligt zo ongeveer in the middle of nowhere. Als je de trein uitstapt, merk je onmiddellijk dat de lucht ontzettend droog is. Hoewel het hier nog warmer is, zo’n 36 graden, ben je niet steeds aan het zweten. Door de droogte heb je wel steeds een droge keel dus je blijft water drinken.

‘Het woestijnzand zou zo heet zijn, dat je zolen ervan smelten’

Mijn vrouw ging onmiddellijk in onderhandeling met een bedrijf in minibusjes voor een rit naar het hotel en diverse excursies. Aangezien ik meer dan de helft niet versta en Chinezen nogal lang van stof zijn, lijkt dit altijd eindeloos te duren. Opeens waren ze klaar en konden we naar ons hotel.

Nadat we ons even opgefrist hadden, stond ons busje weer klaar om ons naar Mingsha Shan te brengen. Een negenhonderd meter hoge zandduin, zes kilometer buiten Dunhuang. Toen we daar waren aangekomen, werd er door de lokale slimmeriken nog een poging gedaan ons ‘zandschoenen’ te verhuren. Het verhaal was dat het zand zo heet is, dat je zolen ervan smelten. Onzin natuurlijk, maar toch zag ik genoeg toeristen met de knaloranje schoenen lopen die wel in dit broodje aapverhaal waren getrapt.

Interessanter was de mogelijkheid om zelf een Jeep te besturen, hoewel er een chauffeur meeging “voor de zekerheid”. Hoewel het prijzig was, vond ik dit ontzettend leuk, mannen blijven toch jongens. Helaas was het niet mogelijk helemaal naar de top te rijden. De Jeep moest blijven staan en de laatste tweehonderd meter bijna recht omhoog op een soort ladder. Mijn vrouw zag dat niet zitten, dus ging ik alleen. Het uitzicht boven maakte veel goed maar bij elke stap kreeg ik meer dorst. Er is zeker een liter doorheen gegaan op die trap. De temperatuur was inmiddels een gezellige 38 graden.

Na de Jeep weer teruggereden te hebben was het volgende doel ‘Crescent Lake‘ en het naast het meertje gebouwde paviljoen. Ik had dit al vaak op foto’s gezien, maar de werkelijkheid is overweldigender dan op welke foto ook.

‘Na die poort hield de wereld op, volgens de oude Chinezen’

Later op de dag stond een bezoek aan de Mogoagrotten op ons programma. Dat zijn boeddhistische tempelgrotten op ongeveer vijfentwintig kilometer afstand van het stadscentrum van Dunhuang
Tussen ongeveer de vierde tot en met de twaalfde eeuw hebben boeddhistische monniken hier ongeveer duizend grotten geslagen in de zandsteenrotsen en versierd met boeddhistische kunst, zoals boeddhabeelden, sculpturen en muurschilderingen. Er zijn 492 grotten bewaard gebleven en voor een deel toegankelijk voor toerisme. De grotten staan sinds 1961 op de lijst van erfgoed van China en sinds 1987 op de werelderfgoedlijst.

De volgende dag stond een ‘helse’ tocht door de woestijn op het programma van ruim acht uur. Eerst naar het Yadan National Geological Park. Dwars door de woestijn, ruim tweeënhalf uur vanaf Dunhuang. Je slaat daarbij één keer rechtsaf, de rest is vrijwel rechte weg. Behalve een incidentele bus met toeristen is er geen verkeer. In het park stappen we over in een bus. De hitte is enorm, de droogte zo mogelijk nog erger. Je mond, neus en keel voelen als schuurpapier. Maar het uitzicht maakt alles goed. Enorme rotsformaties die uitgesleten zijn door erosie. Heel indrukwekkend. Toen verder naar de laatste resten van de Jade Gate. De laatste poort. Na die poort hield de wereld op, volgens de oude Chinezen. Het was HEET en op het laatst stak er ook nog een milde zandstorm op. Gelukkig konden we toen het busje weer in.

‘Het schijnt dat sommige moslims hier varkenspoten eten’

‘s Avonds de stad in. De meerderheid van de bevolking in Dunhuang is moslim, maar daar is in het straatbeeld weinig van te merken. De moskee staat pontificaal in het centrum maar ik heb in drie dagen zegge en schrijve vier hoofddoeken en één burka gezien, minder dan in Amsterdam. Ze zijn hier kennelijk niet zo fanatiek. Het schijnt zelfs dat sommige moslims hier varkenspoten eten, de plaatselijke lekkernij.

Het eten was goed, het bier koud en spotgoedkoop (zeven euro voor zes bier in een trendy bar met wifi). Ik vind Dunhuang een hele relaxte stad en zeer de moeite waard.

De volgende dag gingen we weer met de trein naar Jaijuguan, maar daarover later meer.

Big Pete is politieman en Frontaal Naakt-reageerder van het eerste uur.