Bij de dood van een Nederlands icoon

Peter Breedveld

Saskia Holleman is dood. Ik voel me, als hoofdredacteur van dit libertijnsige webmagazine, aan mijn stand verplicht er een paar woorden aan te wijden. Want Holleman is de naakte vrouw met koe op de beroemde PSP-verkiezingsposter uit 1971. De poster waarvan Frontaal Naakt, zeg ik in alle onbescheidenheid, als het vervolg gezien mag worden.

Holleman is één van de weinige echte iconen van de na-oorlogse Nederlandse geschiedenis, right up there met het vrouwtje, van cartoonist Opland, dat een kernwapen wegtrapt en iets anders weet ik eigenlijk zo snel niet te verzinnen. Rob van Kan suggereert Phil Bloom, maar ik twijfel. Holleman, althans haar naakte figuur in dat Hollandse weiland met die Hollandse koe, staat voor een vrijzinnig Nederland dat zich bevrijd had van de ketens van het strenge confessionalisme en dat – wellicht naïef – geloofde in het sociale individu. Vrijheid, blijheid, zoiets.

Sexuele Hervorming

De politiek incorrecte linkschmensch Willem de Zwijger analyseerde de poster zevenenhalf jaar geleden op Frontaal Naakt en mijn vriend TFWCorrosivo moppert op Twitter dat het in Willems analyse alleen maar om het naakt gaat en niet om die koe en om dat groen, en dat dit is waarom GroenLinks, voortgekomen uit onder andere de PSP, is wat die partij nu is.

Maar de poster ís ook eerst en vooral een naakt, en geen natuurlandschap. De man, Hendrik-Jan Koldeweij, die de foto maakte, met de toen 25-jarige Holleman in de hoofdrol, deed dat in opdracht van het blad van de Nederlandse Vereniging voor Sexuele Hervorming, Sekstant. Lees hier over de hele geschiedenis van de poster.

Joseph Goebbels

Het is tegen wil en dank dat Holleman een symbool van verlichte vrijzinnigheid werd, want ze was er helemaal niet blij mee om zo te kijk te hangen in het hele land. Ze heeft de PSP, waar ze niks mee had, gedwongen haar 1250 gulden te betalen, anders zou het een rechtszaak worden.

Doet niks af aan het feit dat ze dat symbool geworden is, en in 2005, vlak na de moord op Theo van Gogh door een moslimextremist, de inzet van een twist tussen wat ik toen zelf zag als de Ayanen en de Makkianen – aanhangers van Ayaan Hirsi Ali, die waarschuwde voor een opleving van het confessionalisme, maar nu in de vorm van de islam, en die van journalist Geert Mak, die dat allemaal hysterisch vond en Joseph Goebbels uit de kast haalde om de Ayanen te diskwalificeren.

Godslasteraars vervolgen

Ik was een onversneden Ayaan en kon me goed vinden in Hirsi Ali’s bewieroking van de PSP-poster als icoon van een vrijheid die we ons niet moesten laten afpakken. Ik vind daar overigens nog steeds niks hysterisch aan, want in die tijd wilde de minister van justitie weer godslasteraars gaan vervolgen en Lousewies van der Laan was de enige die daartegen in verzet kwam. Verder werd er, uit angst voor de moslims, kunst van de muur gehaald, er werd een oratie van een wetenschapper gecensureerd, er werd een cartoonist opgepakt, zelfs één van de tien geboden werd als een vorm van opruiing gezien, en zo gebeurde er nog veel meer afschuwelijks. Het was voorgoed afgelopen met het Nederland dat ooit was.

Femke Halsema bekritiseerde Hirsi Ali omdat die volgens haar niet geïnteresseerd was in het gedachtegoed dat achter de poster schuilgaat. Voor Hirsi Ali was de poster, schreef Halsema, ‘één van de vele wapenen tegen religieuze, islamitische benauwdheid. De poster is voor haar een contrapunt, niet een toekomstvisioen.’

Monomane moslimvreters

Daar maakte ik me toen boos om, maar achteraf gezien had Halsema wel gelijk. Hirsi Ali is tegenwoordig ook eerder een kruisridderes tegen de islam dan een vrijheidsstrijder, net als de meeste van de ‘islamcritici’ van 2005 zijn verworden tot monomane moslimvreters. Ging het acht jaar geleden om de verdediging van ónze vrijheid van meningsuiting, vandaag de dag gaat het om het afpakken van hún vrijheid van meningsuiting.

De vrijheid is in mijn herinnering nog nooit zo in het gedrang geweest als vandaag de dag, door toedoen van juist die lieden die beweren de vrijheid te verdedigen. Het is ongelofelijk hoe ik vroeger serieus bang was dat ik vanwege de moslims geen satire meer zou kunnen bedrijven, niet meer naar het naaktstrand zou kunnen gaan en de slaapkamergordijnen angstvallig gesloten moest houden uit vrees iets illegaals met mijn vrouw te doen.

Nooit bestaan, toch onsterfelijk

Ik kan nu inderdaad geen satire meer bedrijven, en mijn libertijnse levenswijze wordt inderdaad bedreigd, maar niet vanwege de moslims. Het zijn de mensen die zeggen dat mijn vrijheid in gevaar is vanwege de moslims, die mij mijn vrijheid afpakken. De moslimjagers, de islamofoben, de vroegere ‘islamcritici’ die zich druk maakten om het vervolgen van een cartoonist, de censuur van de wetenschap, het demoniseren van satirici, die nu op cartoonisten jagen, wetenschappers bedreigen en satirici proberen kapot te maken.

Zij bedreigen het Nederland dat op die PSP-poster verbeeld wordt. Een Nederland dat misschien nooit echt bestaan heeft, maar dat wel zou kunnen bestaan, zoals die vrijzinnige vrouw op de poster eigenlijk ook nooit bestaan heeft maar die toch onsterfelijk is gemaakt. Onsterfelijk, zonder ooit te hebben bestaan. Door Saskia Holleman, die nu dood is.

Vriendelijke koe

Laat ons Holleman eren als symbool van ons toekomstvisioen: een vrijzinnig Nederland waar je geen harnas aan hoeft voordat je de politieke arena betreedt. Waar we elkaar Frontaal Naakt tegemoet treden, met een vriendelijke koe op de achtergrond, terwijl het groene, groene gras onze dijbenen kriebelt. Een Nederland van vóór de moord op Theo van Gogh. Een Nederland dat vóór de moord op Van Gogh misschien nog mogelijk was geweest.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.