De prachtige melancholieke muziek van een Ethiopische non
Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou was een Ethiopische non die van alles heeft meegemaakt, van gevangenschap en deportatie door het Italiaanse koloniale regime tot de terreur van de Marxistisch-Leninistische junta van Mengistu Haile Mariam. Het kloosterleven was ook al niks voor haar en daarom ging ze lesgeven in een weeshuis, waar ze zich kon toeleggen op de muziek.
Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze is vreselijk beroemd geworden met een mix van klassieke muziek, pentatonische gezangen en jazz. Ik stuitte per toeval op haar postuum uitgebrachte album Souvenirs, vol melancholieke, dromerige liedjes waarbij ze zichzelf begeleidt op de piano en die klinken alsof ze in een bar zit, lang na sluitingstijd. Iedereen is al weg, alleen ik zit er nog en verderop zit iemand voorovergebogen op tafel te slapen, en het barpersoneel is aan het opruimen.
Ik kan de teksten niet verstaan, ik verbeeld me dat ze gaan over in de knop geknakte liefdes, dingen die hadden kunnen zijn, wat nooit meer terugkomt, hoe mooi het zou zijn als het nog gebeurt.
Er zit eenzaamheid in maar ook troost, ze zijn niet somber of verdrietig. Er zit een darteling in. Hoe dan ook, ik vind ze erg mooi. Ik was aangenaam verrast de muziek te horen in de mooie Indiase film ‘Al We Imagine As Light‘, mis die niet.
Ik had Souvenirs in mijn muzikale eindlijstje willen opnemen, ik heb er een beetje spijt van dat ik dat niet gedaan heb, maar er waren best veel albums mijn favoriet, in 2024. Hier breng ik ze dan toch onder uw aandacht. Al kende u Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou natuurlijk allang. U kent en weet altijd alles al allang.
Check desalniettemin de Frontaal Naakte playlist op Spotify om je muzikale horizon wat te verbreden.
RSS