Een lyrisch gedicht van muziek en soundscapes
Dat is het probleem met veel indie-bands, geen budget voor een leuke muziekvideo, al kom je met een iPhone en een filmmontageprogammaatje tegenwoordig een heel eind. Maar daar had Annoyz blijkbaar geen zin in.
Annoyz is een ‘art pop project’ en u luistert nu (neem ik aan, als u op de play-knop hebt geklikt) naar het de titelsong van hun nieuwe EP Stonewashed. De vier tracks daarop zijn allemaal subliem, maar dit sluitstuk is echt geniaal, een lyrisch gedicht van muziek en soundscapes.
Het begint met wat minimalistische electronica als van een synthesizer uit de jaren 60, daarna een somber mompelende zanger en voorzichtig gitaargetokkel, etherische zang ergens vanachter uit een zaal, dan een spookachtige bariton en een wat paniekerige sopraan, een piano die steeds dezelfde noten herhaalt en alles zwelt dan aan tot een koortsachtige climax, waarna een soort beschouwende epiloog begint, melancholisch, berustend. De blaffende hond en de lachende mensen op de achtergrond brengen je weer terug op aarde.
Het is een mysterieus stuk, een beetje verontrustend en ergens ook troostend, dat we niet alleen zijn. Geen idee wat er gezongen wordt. Ik vind het prachtig, één van de mooiste dingen die ik dit jaar heb gehoord.
RSS