Eerst kwamen ze voor de mensen met blauwe ogen
Johan de Vries
Illustratie: Fidus.
Ik werd door de marechaussee aangehouden op het vliegveld omdat ik blauwe ogen had en uit een land kwam waar veel mensen met een, laten we zeggen ‘verblijfsvlekje’ arriveren. Je begrijpt dat ik nogal schrok en nam contact op met Amnesty International. Ook Amnesty was niet gecharmeerd van deze blauwe ogen-profilering. We besloten naar de rechter te gaan om deze misstand een halt toe te roepen. Dat je alleen al verdacht kan zijn om je blauwe ogen, is natuurlijk al te dol. Helaas verloren we de rechtszaak.
Zolang blauwe ogen niet de enige reden zijn voor controle, maar er ook andere zogenoemde risico-indicatoren zijn, is het controleren ervan toegestaan, oordeelt de rechter. “Het enkele gegeven dát blauwe ogen een rol spelen, is niet per definitie discriminerend en kan dus geen grond opleveren voor een algemeen verbod.”
“Het kunnen vaststellen van de nationaliteit is voor de doeltreffendheid van het Mobiel Toezicht Veiligheid van zwaarwegend belang, omdat die bepalend kan zijn voor iemands verblijfsstatus”, stelt de rechter.
“Blauwe ogen hoeven niet, maar kúnnen wel een objectieve aanwijzing zijn voor iemands herkomst of nationaliteit.”
Je begrijpt, alle Nederlandse mensen met blauwe ogen kwamen in opstand en zelfs Nederlanders met bruine ogen vonden de uitspraak al te dol. Nederland stond op zijn kop en uiteindelijk werd de uitspraak in hoger beroep teruggedraaid.
Natuurlijk is dit verhaal flauwekul. In werkelijkheid gaat het om mensen met een eng tintje uit enge landen. En zal er geen ophef over komen. Het gaat de Nederlander namelijk niet aan.
Johan de Vries, beter bekend als De Frysk, pensionado op MAVO-niveau, komt uit Friesland, geboren in Rinsumageest, getogen in Wergea. Was ooit werkzaam in de zuivel en wist van melk yoghurt te maken, pap van gort en kent het recept van watergruwel. Woont nu in Barrie, Canada, waar hij geniet van zijn welverdiende rust.
RSS