Ennahda
Hassnae Bouazza
Illustratie: Norman Lindsay
‘Wat zal Ennahda wel en niet kunnen doen?’, vraagt Raouf Khalsi van de Tunesische krant Le Temps. De stemmen worden nog geteld, maar de partij van voormalig Tunesisch banneling Rachid Ghannouchi heeft al de overwinning opgeëist voor de verkiezingen van afgelopen zondag.
In de pers veroorzaakt de partij een enorme buzz. Zowel binnen als buiten Tunesië wordt Ennahda met argusogen gevolgd, want wat zullen ze gaan doen? Hier in Europa zijn mensen bang voor alles wat maar een islamitisch stempel draagt. Meteen al bij het begin van de opstanden, klonk de vraag ‘en de islamisten dan?’ tot vervelens toe. Die vraag gaat het komende jaar, in Tunesië althans, beantwoord worden.
Ook in Tunesië zijn de seculieren bang dat de partij een te zwaar islamitisch stempel op de samenleving zal willen drukken. Ghannouchi zelf heeft meermaals beloofd dat hij niet aan de verworvenheden zal tornen en dat vrouwen zich geen zorgen hoeven te maken. Hij vergelijkt zijn partij met de Turkse AKP van premier Erdogan. Tijdens de campagne was partijgenoot Souad Abdelrahim het niet-gehoofddoekte gezicht van de partij, maar volgens Al Arabiya stond haar kandidaatschap in contrast met lectuur die te krijgen was op de stands van de partij: het soort boeken dat seksesegregatie propageert en alles behalve een moderne islam voorstaat.
Critici van de partij zijn dan ook sceptisch, maar vooralsnog lijkt daar geen urgente reden toe: de partij heeft geen meerderheid in het tijdelijke parlement en zal dus een coalitie moeten vormen met andere partijen. De stemverdeling is zo bepaald, dat geen enkele partij een absolute meerderheid kan halen.
Partijwoordvoerders hebben hun voorkeur uitgesproken voor de seculiere partij van voormalig banneling Moncef Marzouki en voor Ettakatol, een links-seculiere partij. De Progressieve Democraten willen niet samenwerken, omdat zij denken dat Ennahda Tunesiës vrijheden zal aantasten. Een coalitie met seculiere partijen zou sceptici gerust kunnen stellen.
Raouf Khalsi is ook benieuwd wat de partij zal doen met de geschiedenis van het land, haar multiculturaliteit, diversiteit en de tolerantie ‘zonder welke we nooit hadden kunnen samenleven.’
Er is vooralsnog geen reden om paniekerig te doen. Het nieuwe parlement en de interim-regering moet een nieuwe grondwet ontwerpen en verkiezingen uitschrijven voor eind 2012, begin 2013. De Tunesiërs hebben een heel jaar om de ontwikkelingen op de voet te volgen en vervolgens hun goed- danwel afkeuring te geven. En dat we dat wel aan hen over kunnen laten, hebben ze het afgelopen jaar ruimschoots aangetoond.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle en de Arabische site van de Wereldomroep. In 2009 was ze te bewonderen in Vrouw & Paard, afgelopen kerst won ze bijna De Nationale Wetenschapsquiz. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
RSS