Dansen
Hassnae Bouazza
Illustratie: Norman Lindsay
Iedereen in Egypte lijkt het zwaar te hebben, behalve Saad el Soghayar. Kent u hem nog?
De Kopten worstelen met hun positie. De revolutionairen met het leger. De intellectuelen met de trage vooruitgang en stilstand in het land. En de filmcritici met het grote, en volgens hen onverklaarbare, succes van Saad el Soghayars laatste film Shari’ el Haram.
Shari’ el Haram kwam uit na de Ramadan en bleek een enorme hit. Andere films die draaien en bijvoorbeeld de opstand als onderwerp hebben, laat het publiek links liggen. Iedereen gaat massaal naar Shari’ el Haram, een pretentieloze danscomedy van Saad el Soghayar met actrice en danseres Dina.
En dat zou niet moeten mogen, vinden de filmcritici. Hoe kan het, zo vragen zij zich af dat het land een revolutie heeft ondergaan en dat mensen dan de voorkeur geven aan zo’n holle dansfilm. Alsof een revolutie ook de smaak van mensen verandert. Je hoort de snik in hun stem: ‘Egypte’s filmindustrie is een voorbeeld voor de rest van de wereld, het kan niet zo zijn dat zo’n film dan alle publiek trekt. Hier moet iets tegen gedaan worden’.
Dat Egypte’s filmindustrie een voorbeeld zou zijn voor de rest van de wereld, dat wordt daar wel vaker beweerd. Een aantal jaar geleden beweerde iemand tijdens een filmfestival dat ‘grote’ Hollywood mensen de Egyptische studio’s hadden bezocht en onder de indruk waren van het technologische vernuft. Daar kon Hollywood nog een puntje aan zuigen.
Maar goed, Saad el Soghayar, de man die beroemd is geworden vanwege zijn enorm nichterige dansstijl en buitengewoon lege muziekteksten maakt furore. Terwijl de filmcritici zich het hoofd breken over de vraag hoe dit kan, filosofeert hij erop los, alsof hij Scorsese is die net The Last Temptation of Christ heeft gelanceerd: ‘ik heb ervoor gekozen om zelf niet veel te dansen en Dina te laten schitteren’. En ‘er zat een zoenscène in, maar ik heb die eruit gelaten om Dina te beschermen tegen de fundamentalisten’ (hij bedoelt eigenlijk dat hij de voorkeur geeft aan een stel sappige mannenlippen). Onderwijl God dankend voor dit grote succes, want Saad is een Godvruchtig man, zoals het hoort.
Ik hoop dat Shari’ el Haram ook in de Nederlandse bioscopen gaat draaien. Zoveel platte leegheid moet met veel popcorn en snoepgoed genuttigd worden.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle en de Arabische site van de Wereldomroep. In 2009 was ze te bewonderen in Vrouw & Paard, afgelopen kerst won ze bijna De Nationale Wetenschapsquiz. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
RSS