Het verongelijkte en ondraaglijke gejank van ‘islamcritici’
Majda Ouhajji
Illustratie: Norman Lindsay
Er gaat geen dag voorbij zonder dat er in de kranten, op televisie en op het Binnenhof over de islam wordt gejeremieerd, maar op een of andere miraculeuze wijze gaat het volgens de ‘islamcritici’ nooit eens over de islam. Volgens deze ‘islamcritici’, die elke dag op de islam schelden, mag je geen islamkritiek leveren!
Wat die critici ervan weerhoudt eens gedegen islamkritiek te leveren, in plaats van eindeloos te jammeren dat ze dat niet mogen, is me een volslagen raadsel.
Nu ja, niet helemaal volslagen, want het is gewoon gelul is natuurlijk.
Luidruchtig gegaap
Zo had Jonathan van het Reve het over ‘de onaanraakbaarheid van het onderwerp’. En: ‘dat er seculiere Nederlanders klaarstaan om iedere felle uithaal naar de islam te veroordelen, dan wel te smoren in luidruchtig gegaap.’
Wellicht komt dat, Jonathan, doordat het al tot kotsens toe is herhaald? Dan wordt het op een gegeven moment een beetje saai. Net zoals je column overigens, maar dat terzijde.
Het is onzinnig om hier te gaan betogen dat je wel islamkritiek mag geven. Dat weet iedereen, die de afgelopen tien jaar niet onder een steen heeft geleefd, ook wel. Elke dag verschijnt er minstens een column over de islam, over hoe verschrikkelijk die woestijnideologie is. We hebben nota bene een politieke partij in de Kamer die de Koran gelijkstelt aan Mein Kampf, moslims aan nazi’s en die vrouwen met hoofddoeken horizonvervuiling noemt.
Verfoeilijke islam
Zijn we daar eigenlijk iets mee opgeschoten? Niet echt, hè? Of je moet het als vooruitgang zien dat er een klimaat is gecreëerd waarin je moslims móet haten, als gevaar móet zien. Want jarenlang betogen dat de islam slecht is, kan niet zonder gevolgen blijven en dus zien we de crème de la crème van het Nederlandse medialandschap meesmuilen en huilen dat er niks gezegd mag worden over die verfoeilijke islam.
Ik vraag me overigens af wat dan eigenlijk de bedoeling is van de islamkritiek? Dat moslims van hun geloof vallen, omdat een blanke man het zegt? (het zijn bijna altijd blanke mannen immers, met nog wat hard gillende vrouwen in hun kielzog) Dat alle moslims vertrekken? Zich schikken? En dat alle problemen dan weg zijn? Ik dacht het niet.
En wie gaat die islamkritiek uiten? Dezelfde critici? En dienen de moslims hen dan braaf te volgen als nieuwe profeten? En zijn dán de problemen opgelost?
Luie manier van redeneren
Alles wat er gebeurt, wordt gewoon lukraak op het conto van de islam geschreven, zoals Rob van Kan terecht opmerkte op Twitter. Het is niet alleen fout, maar ook nog eens een heel erg luie manier van redeneren.
Nu is het zelfs al zover dat Marokkanen (Marokkanen, moslims, gebruik alles door elkaar en als het een Turk is, maakt dat ook niet uit) van tevoren al in het beklaagdenbankje worden gezet wanneer een of andere cabaretier zijn tweet van de politie moet verwijderen, omdat ‘Marokkanen’ anders op ideeën gebracht kunnen worden. Je verzint het niet!
Moslims moeten zich distantiëren van bomaanslagen, zich verantwoorden voor wat andere moslims doen en ze moeten de kritiek gelaten over zich heen laten komen, omdat ze anders ‘in een slachtofferrol kruipen’.
Publiekelijk onderschijten
En wie dat bepalen? Al die zogenaamde, kleinzerige islamcritici die zelf nog niet tegen de mildste vorm van kritiek kunnen (let maar eens op hun Twitter-tijdlijn of Facebook-feed), maar die wel even voor moslims gaan bepalen dat ze de dagelijkse bagger moeten omarmen.
En dan hebben ze nog het lef te beweren dat er geen kritiek geuit mag worden. Kennelijk geldt er alleen vrijheid van meningsuiting en vrijheid van repliek voor de islamhaters, niet voor hun critici. Zodra ze weerwoord krijgen, gaan ze krijsen dat ze niks mogen zeggen. Alsof de meningsvrijheid je vrijwaart van tegenspraak of kritiek. Toegegeven, een moslim publiekelijk op het marktplein onderschijten, dat mag nog niet, maar verder is alles al wel zo’n beetje gezegd.
Majda Ouhajji is freelance journaliste. Ze zoekt een baan in de journalistiek.
RSS