Iedereen heeft een hekel aan Nederlandse kinderen

Peter Breedveld

Alweer een halfjaar geleden kwam mij dit NRC-artikel onder ogen: ‘De kinderen schrokken de tafel met borrelhapjes leeg’. Gaat over kinderen die zich op feestjes tegoed doen aan de sushi, pittige garnalen, focaccia met tapenade en mediterrane salami’s op het buffet, zonder dat een volwassene zelfs maar de kans krijgt er ook iets van te nemen.

Vorige maand klaagde een vader in NRC over zijn kind: ‘Mijn dochter van vijf weigert groenten en fruit te eten. Als we spaghetti eten, vist ze de paprika, courgette, broccoli en de champignons er gewoon tussen uit, en eet ze alleen de pasta en het gehakt. Fruit wil ze ook niet, met veel pijn en moeite eet ze een paar stukjes appel.’

Kleinburgerlijk fatsoen

Afgelopen weekend: ‘in hoeverre kun je een kind van vier zijn eigen beslissingen laten nemen?’ en gisteren kwam dit bericht langs (via Rob van Kan): ‘Nederlanders willen graag extra betalen voor een vlucht zonder kinderen’.

Anderhalve maand geleden tweette een door mij gewaardeerde columnist, een witte vrouw, zéér geestig, zéér intelligent, over haar kind dat niet mee wilde met een uitje, en in de trein zijn zenuwen kalmeerde door ‘ritmisch tegen haar scheenbeen te schoppen’. Andere passagiers vonden daar wat van, maar die mochten hun mening voor zich houden.

Beatrijs Ritsema, bewaker van het kleinburgerlijk fatsoen, heeft ze ook regelmatig, volwassenen die zich geen raad weten met het gedrag van hun kinderen. Vrienden van Hassnae en mij vertelden eens dat hun zoon de oppas begroette met een ferm ‘Kutwijf’. Op vakantie hoor je de Nederlandse kinderen altijd overal bovenuit, tot diep in de nacht. Het zijn gremlins, die onder het oog van de verbijsterde Franse en Spaanse kinderen ieders plezier bederven. Franse volwassenen klagen altijd over Nederlandse kinderen. In restaurants blijven alle kinderen netjes aan tafel zitten, behalve de Nederlandse. Die gaan door het restaurant rennen als mama of papa ze niet bezighouden. Iedereen heeft last van ze.

Kinderen de baas

Het verschijnsel is niet nieuw, ook. In het boek ‘Losbandige Jeugd‘ van Leendert Groenendijk en Benjamin Roberts las ik dat de hele wereld zich er in de zeventiende eeuw al over verbaasde dat kinderen het voor het zeggen hadden in de Nederlandse huizen. Nederlandse ouders voeden hun kinderen niet op. Dat vinden ze fascistisch. Jan Mulder zag ik op TV ook eens iemand kleineren die hij ervan verdacht zijn kinderen op te voeden. Vond-ie totaal belachelijk.

Nederlandse ouders dwingen hun kinderen nooit ergens toe. Een veelgehoord argument is dat het gedwongene kinderen dan ‘gaat tegenstaan’. “Als je ze verplicht boeken te lezen, gaat het ze tegenstaan”, “als je ze dwingt die groenten te eten, gaat het ze tegenstaan”, “als je ze verplicht naakt te zijn op een naturistencamping, gaat het ze tegenstaan”. Enzovoort. Op naturistencampings zijn Franse, Spaanse, Italiaanse, Duitse en zelfs Britse kinderen altijd onbezorgd naakt zonder gezeik, maar de Nederlandse kinderen hullen zich in enorme badhanddoeken of zelfs in kleding die ik zelfs in de winter te warm zou vinden. Eén keer zag ik de badjuf zelfs een gozer in een wetsuit sommeren uit het bad te komen.

Fascist en psychopaat

Ik heb me daar nooit iets van aangetrokken. Ik heb vier kinderen, die ik altijd van alles gedwongen heb. Groenten eten, fruit eten, stilzitten, met twee woorden spreken, you name it. Moeders van andere kinderen scholden me uit voor fascist en psychopaat.

Ik nam mijn twee oudste jongens, toen ze nog heel klein waren, weleens mee naar een interview, als ik geen oppas had. Ik zag de te interviewen persoon dan zorgelijk kijken. We praatten een uur, de jongens bleven braaf hun boekje lezen of met hun Gameboy spelen. “Wat een nette kinderen heb jij!” hoorde ik vaak na afloop. Iedereen verwacht dat ze de boel gaan afbreken, overal aanzitten, lawaai maken, het gesprek onderbreken. Niet die van mij.

Dat heet opvoeden.

Witte vader

Hun moeder beschreef ook eens met verbazing een man met kinderen die bij haar op gesprek was. Die kinderen gedroegen zich zo keurig, hij hoefde niet één keer zijn stem te verheffen. Ik zei: “Was een Indo, zeker.” – “Hoe weet je dat?” vroeg ze.

Nou, ik weet in elk geval zeker dat het geen witte Nederlandse vader kon zijn, behalve als ik het was, en ik was het niet.

Is het Vrije Woord u écht lief? Help me dan met een financiële bijdrage. Deze website wordt elke dag bedreigd door de virtuele knokploegen van Domrechts, malafide Nederlandse journalisten en zelfs door de vicepremier. Steun Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij. Mij financieel steunen kan nu ook op Patreon.

« terug naar home