Klimaatoorlog
Marco de Baar
‘Climategate’, het hacken van de e-mailservers van verschillende klimaatwetenschappers, en het -vlak voor de Kopenhagen conferentie- naar buiten brengen van 4000 persoonlijke e-mails, is nu vier jaar geleden. Zelfbenoemde sceptici buitelden over elkaar heen, luid kermend dat ze ‘alle e-mails’ hadden gelezen, en dat wat ze aantroffen ‘echt schokkend’ was. Klimaatwetenschappers hadden, aldus de sceptici, bewust data gemasseerd, deden aan cherry-picking, en probeerden bepaalde feiten onder het tapijt te vegen.
We zijn nu een paar jaar verder, en we hebben ondertussen nogal wat geleerd over de sceptici: het zijn zwetskousen. Om te beginnen zijn er negen uitvoerige onderzoeken gedaan naar de gehackte e-mails, en wat blijkt? Alle wetenschap is uitgevoerd volgens de hoogste standaards. Alle betrokkenen zijn volledig gevrijwaard van alle suggesties van onwetenschappelijk gedrag. Klimaatwetenschap is tegen het licht gehouden en de wetenschappelijke integriteit van de betrokkenen is volledig bevestigd.
Volstrekte nonsens
Daarmee is impliciet de klimaatwetenschap gevalideerd. Alle claims die door de sceptici zijn gemaakt, bleken volstrekte nonsens te zijn. De claims van de sceptici waren niets anders dan bewuste verdraaiing, leugens en bedrog.
Zoals ik eerder schreef, blijven de sceptici volharden in hun onhoudbare positie. Wie zijn toch de mensen die bewust desinformatie naar buiten brengen? vroeg ik me af. Wie en waarom? Ik kon me geen beeld vormen van deze mensen, tot ik ‘The Hockey Stick and the Climate Wars’ (HSCW) las. In dit ontluisterende boek legt natuurkundige en klimatoloog Michael Mann de structuur onder de nonsens bloot.
Intimidatie en leugens
Het boek beschrijft de jarenlange campagne van desinformatie, kromme argumentatie, intimidatie en leugens van de ontkenningsmachine tegen klimaatwetenschappers en de instituten waarvoor ze werken. Mann laat zien hoe de ontkenners continu twijfel zaaien, en proberen wetenschappers persoonlijk in diskrediet te brengen.
Ze worden in jarenlange rechtszaken en politieke hoorzittingen gezogen. Hun werkgevers worden bedreigd met rechtszaken. Dubieuze methodes zoals “netwerkanalyse” worden ingezet om te suggereren dat de klimaatwetenschappers elkaars maatjes zijn, maar waarschijnlijk ook elkaars werk zouden beoordelen als ‘peer reviewer‘.
Blogs en Twitter
Heel belangrijk in deze discussie is de rol van blogs en van Twitter. Het formuleren van een gedegen antwoord op een slordig zwetsverhaal kost de klimaatwetenschappers veel tijd. Ondertussen krijgt de desinformatie ruim aandacht in de pers. Via blogs en Twitter wordt de desinformatie razendsnel rondgepompt op internet. Na het antwoord verstomt het geraas, wordt een nieuwe red herring geïntroduceerd, of een oude gerecycled.
Diskwalificatiemachine
Ik raad iedereen, die is geïnteresseerd in hoe de wetenschap functioneert in de moderne communicatiemaatschapij, aan het boek van Mann te lezen. Het blijkt dat er een georganiseerde diskwalificatiemachine is opgezet. Maar hoe gaat dat? En hoeveel kost dat? En wie betaalt dat? Onlangs kwam een onderzoek van The Guardian naar buiten. Een fonds was opgezet om desinformatie rond klimaatwetenschap te verspreiden. Tot nu toe had dit fonds 120 miljoen euro uitgekeerd aan de ontkenningsmachine. Ook in het Verenigd Koninkrijk bleken grote sommen betaald te zijn. Hoe zit dat in Nederland?
Marco de Baar is als liberaal voor de volle ontplooiing van het individu, inclusief een rijke intellectuele en culturele ontwikkeling. Hij kan niet accepteren dat de VVD de anti-intellectuelen en de cultuurbarbaren van de PVV gedoogt. Bovenstaand stuk is eerder gepubliceerd op activescience, blog over Wetenschap en Wetenschapsbeoefening.
RSS