Moğollar
Ik weet het, een groepje ouwe Turkse lullen, maar ze swingrocken de pan uit, of niet dan? Tijdens mijn nooit eindigende speurtocht naar internationale, hippe grooves (kom bij mij niet aan met ‘wereldmuziek’, daar heeft Peter Gabriel me allergisch voor gemaakt) stuitte ik op het fan-tas-ti-sche album Love, Peace & Poetry, met Turkse psychedelische rockliedjes van rond de tijd dat ik als duimelaartje nog meezong met Corrie en de Rekels: ‘Huilen is voor jou te laat’. Met name één band viel op: Moğollar, met het nummer Haliç’te Gün Batışı (er zit geen filmpje bij, daarom koos ik voor het bovenstaande nummer). De band bestaat al een jaar of veertig en de oorspronkelijke leden leggen één voor één het loodje, waarna ze worden vervangen door zoons en neven, zo’n beetje als het Schip van Theseus. Toevallig waren ze van de week in Nederland, en ik was er graag bij geweest, want dit is orgastische muziek, een mooi mengsel van Turkse folk, rock en jazz, met muziekinstrumenten waar ik de naam niet van weet. Dit hoor je nou nooit uit de autospeakers van Turkse gastarbeiders schallen!
RSS