Moslims nemen allang afstand van IS
Suna Floret
Illustratie: Bernard Villemot
“Ik snap niet hoe IS zo vrij kan doen en laten wat ze willen en dat de rest van de wereld gewoon zo toekijkt”, zegt een Turkse jongen tegen zijn vriend terwijl we zitten te wachten op tram 2. “Landen zoals Amerika zien en horen alles wat we doen. Als ze willen, kunnen ze met een raket heel precies een bepaald doel raken. Maar al die barbaren die met hun Kalasjnikovs kinderen en vrouwen vermoorden, laten ze gewoon rondlopen. Door hen krijgen wij moslims een slechte naam”.
Ongezouten mening
Zijn vriend, net als hij rond de twintig jaar, reageert geïrriteerd. “Ik weet het ook niet, man. Ik maak me er echt boos om. Die gasten hebben toch niks te maken met de islam, man. Er leven miljoenen moslims op de wereld, we zijn toch niet allemaal barbaren? Maar zo lijkt het nu wel. Ik ga morgen solliciteren, wedden dat ik niet word aangenomen? Wallah, ik ga mijn naam veranderen.”
Ik vond altijd dat jonge moslims, oudere moslims en vooral de moslims met een belangrijke positie zoals een imam, zich te weinig laten horen over de IS. Prediken zit toch in het bloed, predik dan maar tegen de IS.
Maar ik zat fout. Toen ik thuis aankwam, ging ik verder zoeken naar moslims die een ongezouten mening hadden over de IS. Niet alleen in Rotterdam, maar over de hele wereld hebben imams aangegeven dat het lafaards zijn. Dat ze niet eens vergeleken kunnen worden met beesten want beesten doen dit niet. Zelfs in Mekka luisterden duizenden mensen naar een imam die bleef herhalen dat ze vredelievend door het leven moeten gaan.
Afstand nemen
Ik zag op Twitter uitspraken die duizenden keren waren gedeeld. De discussie zal blijven bestaan of een moslim afstand moet nemen van de IS. Als ze zogenaamd namens hetzelfde boek, de zelfde God, door het leven gaan en acties ondernemen, vind ik dat er gezegd kan worden: “Stop. Zo zit het niet in elkaar.” Vooral voor de jongeren die nog te beïnvloeden zijn.
Misschien dat ik dacht dat er geen tegengeluid was omdat er geen protesten worden gehouden. Duizenden mensen de straat op. Maar waar moeten de mensen gaan staan? Bij welke deur? Bij welke ambassade? Bij welk boek? Bij welke leider? Ontstaat er een dialoog? Staat er iemand met een Kalasjnikov te luisteren naar de mening van de menigte?
Nee. Een gesprek tussen twee Turkse jongeren bij tramhalte 2 heeft dan veel meer waarde.
Suna Floret heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad. ze staan op haar Facebookpagina. Volg haar ook op Twitter.
RSS