Nu ook witte mensen de klos zijn, voelt die Pax Americana niet meer zo veilig
Hassnae Bouazza
Illustratie: Rembrandt van Rijn.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met iedere medestander die toegeeft dat het internationaal recht één grote farce is, die erkent dat de Amerikaanse hegemonie een gevaar voor de wereld is, zoals de Canadese premier Mark Carney eerder deze week deed in Davos.
En zeker, het is veel en veel meer dan waar onze intens vervuilde deurmatten van politici toe in staat zijn, met hun beschamend kruiperige houding ten aanzien van Trump en zijn maffia.
Psychopathische Israëliërs
Maar toch, toch ergerde ik me aan het gedweep met Carney en zijn speech, want mensen over de hele wereld wijzen hier al jaren op zonder dat iemand er acht op slaat. De afgelopen tweeënhalf jaar, terwijl we machteloos moesten toekijken hoe de Palestijnen met surrealistisch genoegen van de aardbodem werden gevaagd door het sadistische, psychopathische Israëlische regime met steun van de Israëlische bevolking en het gros van de Westerse regeringen, schreeuwden we het uit, wezen we keer op keer op het belang van internationaal recht, benadrukten we dat ieder mensenleven heilig is en wie vandaag het recht aan zijn laars lapt, morgen aan de beurt is.
We werden weggehoond, gecriminaliseerd. Gekkies, tuig, Hamas-aanhangers werden we genoemd. Want wie tegen het uitmoorden van mensen is, is gek, tuig, een Hamasaanhanger. Terwijl als iets duidelijk is geworden dan toch zeker dat Hamas padvinders zijn vergeleken bij het bloeddorstige, groteske, nietsontziende IOF.
Het afgelopen jaar zijn we voor de gek gehouden met een nep staakt-het-vuren waarbij Israël ongeremd doorgaat met het moorden en bombarderen van Palestina en buurlanden. We worden verondersteld dat toneelstukje mee te spelen terwijl Jared Kushner, zwager van Trump en zoon van een veroordeelde crimineel, zich Gaza toe-eigent en er een ordinair oord van wil maken op de overblijfselen van vermoorde Palestijnen.
Schandvlek
Toen Trump en schurkenstaat Israël Iran aanvielen, moesten we dat normaal vinden. Nadat Trump en zijn misdadigers onschuldige Latijns-Amerikanen op boten vermoorden, klonk er geen protest. Nadat die oranje gek de Venezolaanse president Maduro uit zijn eigen land ontvoerde, klonk er geen kritiek van de schandvlek die door moet gaan voor onze regering.
Een vrouw werd op klaarlichte dag vermoord door ICE. Peuters, kleuters, onschuldige mannen en vrouwen worden met bruut geweld ontvoerd en naar kampen gestuurd. Kinderen gescheiden van hun ouders. Alleen al dit beeld, van dat kleine, onschuldige jochie dat ‘s ochtends met liefde warm werd aangekleed, de schattige muts op kreeg, om later die dag door een monster ontvoerd te worden, zou genoeg moeten zijn om in te zien dat niemand veilig is voor deze boevenbende.
De lijst is duizelingwekkend lang. Landen, mensen zijn al decennia slachtoffer van Amerika en haar ‘bondgenoten’ die democratie en internationaal met de hypocriete mond belijden en in de praktijk met voeten treden.
Dolle aap
En nu, nu de dolle aap uit Amerika schele, hebberige ogen van Groenland krijgt en openlijk zijn seniele derrière afveegt met alles en iedereen, nu pas beseft Mark Carney dat het eigenlijk niet zo goed is als één land zo gewelddadig domineert.
‘Zo gaan we niet met elkaar om’, probeerde Macron Trump op andere gedachten te brengen. Irak, Syrië, Palestina, Iran, bombardeer dat hele Midden-Oosten maar naar de vergetelheid, bezet het, koloniseer het, ontheilig het. Maar van elkaar blijven we af, toch?
Dat het Westen dacht hiermee weg te komen; medeplichtigheid aan schrijnend onrecht zolang het jezelf maar niet raakt. Wie andere levens ontheiligt, ontheiligt ook het eigen leven. Daar komt het Westen nu achter, maar ik reken er niet op dat er lessen uit getrokken zullen worden.
Hassnae Bouazza is door NRC ontslagen als columnist omdat die krant toen nog niet toe was aan kritiek op Israël. Ze is journalist, culinair recensent, documentairemaker en schrijver (Arabieren Kijken, Een Koffer vol Citroenen). vorig jaar maakte ze twee documentaires: Verhalen uit de Rif en Brieven uit de Kast, daarvoor won ze een Dutch Director’s Guild Award voor beste regie. Dit jaar verscheen de docuserie over Zuid-Korea die ze samen met Remco Breuker maaklte: Big in Korea. Haar volgende serie heeft ze ook al af.
Hassnae Bouazza, 24.01.2026 @ 14:41
RSS