Home » Archief » Op vakantie bij de kannibalen


[08.12.2022]

Op vakantie bij de kannibalen

Tom Breedveld

“Toch mooier dan veel andere plekken waar we langs zijn gekomen. De huizen zijn hier niet van schrootijzer.” We lopen door een stadje langs de straat. De huizen zijn vervallen, de verf bladdert van de muren en de deuren staan scheef in hun deurpost. Er groeit hier al jaren geen gras meer.

“Ja”, beaam ik, maar omdat deze plek dan toch iets vervreemdends heeft, trek ik voor de zekerheid mijn pistool, dat werkt op kleine energiecellen die je werkelijk waar in bijna elke prullenbak vindt. We willen alles weten, dus de eerste voordeur die wij open kunnen breken met onze schroevendraaier en haarspelden, maakt ons enthousiast voor wat wij binnen gaan aantreffen.

Dat is echter niet veel meer dan een verfomfaaid interieur en een oude vent die aan zijn avondeten is begonnen. Als hij ons ziet, rent hij op ons af; op zich niet vreemd, want we zijn bij hem ingebroken na het ondergaan van de zon. Maar het kompas representeert hem met een groen streepje – geen vijand, dus.
“What are you doing here?” roept de man. “Get out while you can!”

Doormidden gehakte lijken

Doorvragen geeft geen uitsluitsel, maar hij verwijst ons wel door naar de kelders van de andere stadsbewoners. Inbreken bij huis nummer twee brengt ons dichterbij het geheim des huizes, maar ook de kelder zit op slot en vraagt een sleutel. Gelukkig slaapt de patriarch van het gezin (zonder zijn kleren uit te hebben getrokken ligt hij op bed), en hem zakkenrollen om hem te ontdoen van zijn sleutel is een fluitje van een cent – als het misgaat, herlaad je gewoon je vorige opslagpunt.

In de kelder speelt zich een horrorfilm af – de tafels liggen bezaaid met half doormidden gehakte lijken, en koelkasten die gutsen van het bloed zijn volgestopt met ongedefinieerde stukken vlees. Mijn zus protesteert, maar mijn health is laag en first aid kits zijn zeldzaam en duur. Ik schrok naar hartenlust de helft naar binnen.

Weer buitengekomen staat de halve stad ons op te wachten.

“So, now that you know our secret, what’s to be done with you?” vraagt een oude man die zijn dubbelloops jachtgeweer op mij gericht houdt.

Onschuldige slachtoffers

Mijn zusje mag kiezen wat ons antwoord wordt, en omdat we er ooit voor kozen kannibalen te worden – iedereen die we vermoorden kunnen we opeten om onze health points bij te spekken, in ruil voor een verlaging van ons karma level – roept ze sardonisch: “I would have helped myself to a snack, but I did not want to be rude!”

Grappig, want we vroten de halve koelkast net leeg. Daar kregen we trouwens karmapuntenaftrek voor van het spel, niet omdat we mensenvlees van onschuldige slachtoffers aten, maar omdat we stalen. Van een stad vol kannibalen die reizigers tot pasteitjes vermalen.

Ze laten ons gaan, want ons kent ons. “Wil je hier even huishouden, uit wraak voor al die onschuldige slachtoffers?” vraag ik, terwijl ik mijn plasmapistool tevoorschijn trek. “Nee”, zegt mijn zusje, “kom, we gaan.”

“Lekker dan”, zeg ik, “je werkt eerst allemaal mensenvlees naar binnen, en dan laat je ze verder gaan met een grapje.”

“Jij at dat mensenvlees”, vermaant ze me. Is ook weer zo.

Post-apocalyptische wereld

Het videospel dat we spelen heet Fallout 3, een herinterpretatie van de serie uit de schoot van Bethesda Softworks, nadat een vervolg tien jaar uitbleef. Gestart in de jaren negentig, speelt de serie Fallout zich af in een post-apocalyptische wereld die is vernietigd in een kernoorlog tussen Amerika en China, na jaren olieschaarste en armoede (totaal ongeloofwaardig, dus).

De hoofdpersoon in dit derde deel is negentien, dus toen mijn zusje dat ook werd ben ik met haar een nieuwe playthrough gestart. De hoofdpersoon is in haar gelijkenis geschapen, en sindsdien beleven we al een jaar avonturen tussen de mutanten en de plasmawapens, terwijl we zoeken naar onze verloren vader met de stem van Liam Neeson.

Het klinkt misschien allemaal bizar, en met de juiste overtuiging een beetje stupide, wellicht. Maar ik schrijf dit nu niet om u te overtuigen van de waarde van deze negende kunst – ik hecht simpelweg veel waarde aan de momenten waarop ik met mijn zusje weer op avontuur ga, als een soort digitaal weekenduitje.

Lopend door de asfaltwoestijnen bespreken we onze dagelijkse beslommeringen, of wat er zoal ter tafel moet komen wat betreft onze psychologische staat van zijn, terwijl The Ink Spots en Nina Simone en Fats Waller uit de (virtuele) transistorradio klinken. We vinden de voice acting verrassend goed gedaan; er zitten een paar emotionerende opmerkingen in het script verstopt die ons tot nadenken zetten.

Nulletjes en eentjes

Mijn zusje, minder bekend met game-conventies, geeft bijtende kritiek op de dommere toevalligheden, zoals dat iedereen jou meteen moet hebben om hun problemen op te lossen, alsof ze kunnen ruiken dat jij de enige bent die niet door nulletjes en eentjes wordt gestuurd, en geen bezwaar gaat maken tegen een onmogelijke zoektocht aan de andere kant van het land.

Er zijn, zoals de moraalridders altijd afkeurend waarschuwen, momenten van extreem geweld, zoals een drietal struikrovers dat door ons Chinese langeafstandsgeweer wordt veranderd in een massa bloed en trekvlees – alsof een vuilniszak vol verrotte shoarma is opengescheurd en over een halve hectare snelweg is verspreid. We moeten dan bulderen van het lachen.

Dat is het vaak met gamen – het schaterlachen, iets wat ik anders vrijwel nooit meemaak. In Grand Theft Auto, als ik mijn vierwieler in de prak rijd, terwijl ik aan de politie probeer te ontkomen, die dan à la Blues Brothers ongeveer dertig dienstwagens met honderdvijftig kilometer per uur op me in laat rijden, zo graag willen ze me hebben.

Absurde scenario’s

In Star Wars, als ik mijn light-saber gebruik om met Storm-Troopers te jojoën. In The Sims, als ik en een vriend onszelf namaken in het virtuele poppenhuis, en dan moeten toezien hoe onze avatar ten onder gaat aan depressie nadat er niemand op zijn feestje komt en de televisie na een eerste gebruik explodeert.

Het zijn ontegenzeggelijk absurde scenario’s, maar ze vallen in de smaak bij gratie van het feit dat niemand pretendeert dat het zo hoort te zijn. Een soort Kafkaëske vakanties – ik kan ze goed waarderen.

How’s the saying go? Nothing is a cliché when it’s happening to you.

Tom Breedveld co-regisseerde (en – schreef, en -monteerde) zijn eerste speelfilm, Callback. Soon at a film festival near you.

Tom Breedveld, 08.12.2022 @ 09:03

[Home]
 

1 Reactie

op 08 12 2022 at 09:03 schreef Peter:

Reageren? Leesfrontaalnaakt@gmail.com.

 


Home

Archief

 

STEUN FRONTAAL NAAKT MET EEN TIKKIE!

 

 

OF VIA PATREON!

 

 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekenen geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

MEEST GELEZEN IN 2024

O Richard K., martelaar van de Afgehaakten

O Liever Wilders dan Yesilgöz

O De aangifte van Wilders is een greep naar de macht over onze taal

O Hoe Albert Heijn constant probeert ons te bestelen

O Domheid is een kanker en we zitten nu in stadium 4

O Het terloopse nazisme van Caroline van der Plas

O Kankerhomo

O Harde Por

O Vrij Nederland: Peter Breedveld had toch weer gelijk

O Zijn onze universiteiten antisemitische Hamasbolwerken?

 

MEEST GELEZEN EVER

O Caroline van der Plas, dwangmatige leugenmachine

O Caroline van der Plas is de Nederlandse Donald Trump

O YouPorn

O Iedereen haat Sander Schimmelpenninck omdat hij écht onafhankelijk is

O Wierd Duk de pro-Russische complotdenker

O Domme Lul

O Frans Timmermans kan het einde van de domrechtse ijstijd zijn

O Wierd Duk en Jan Dijkgraaf, hoeders van het fatsoen

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Haatoma

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Tegenover de enorme hoeveelheid onnozelaars in de Nederlandse journalistiek, die zelfs overduidelijke schertsfiguren als Sywert, Baudet en Duk pas ver in blessuretijd op waarde wisten te schatten, staat een klein groepje van ondergewaardeerde woestijnroepers. Met Peter op 1.” (Sander Schimmelpenninck)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.” (Hafid Bouazza).

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Peter is soms een beetje intens en zo maar hij kan wél echt goed schrijven.” (Özcan Akyol)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.” (Lousewies van der Laan)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS