Overleven
Rena Breed
Foto: Roskilde Festival
Ik had gehoopt dat ik, naarmate ik ouder word, ook wijzer zou worden. Dat ik alles beter zou kunnen relativeren. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn.
Waar ik vroeger, in mijn jeugdige enthousiasme, makkelijk afstand van kon nemen, daar lig ik nu echt van wakker. Ik spreek erover met leeftijdgenoten, om erachter te komen of zij daar ook last van hebben en gelukkig is dat zo. Ik sta dus niet helemaal alleen. Dat is een schrale troost.
Het meest afschrikwekkende is: andere mensen. Dan bedoel ik de mensen waar ik het liefst niet al te veel mee te maken wil hebben. De mensen die tevoorschijn komen als er ergens kermis is of als het Koninginnedag is en die dan al hun miskopen van de Blokker aan andere sukkels proberen te slijten, en als dat dan niet lukt gewoon alles aan het eind van de dag op straat laten liggen. De generatie binge-drinkers, kan het nog wat worden met die jonge mensen? Of buren die aso buren blijken te zijn, terwijl je dacht je droomhuis gekocht te hebben. Of mensen die op foute politieke partijen stemmen. Mensen die bedrijven opstarten die slecht zijn voor mens en milieu.
Het nare is, ze zijn overal en in grote getale aanwezig op deze wereld. Eigenlijk ben ik gewoon bang geworden voor mensen.
Het andere angstaanjagende zijn postapocalyptische en enge naremensenfilms. Ik heb er een aantal gezien en ik kan er gewoon niet meer tegen. Jarenlang was ik ervan overtuigd dat in ieder mens minstens een sprankje aangeboren goedheid moet zitten.
Hoe naïef. Deze films laten mij zien dat er voor mensen zoals ik weinig hoop is. Want ik bezit nauwelijks de vaardigheden om te overleven, als het erop aankomt. Ik ben helemaal niet zelfredzaam. Ik weet niet eens welke bes ik wel en welke ik beter niet kan eten. Terwijl ik soms stiekem dagdroom van een leven ‘off the grid‘. Met m’n eigen windmolentje en een stukje grond met waakhond de enge wereld buiten sluiten.
Er zijn wel mensen die proberen het allemaal anders te doen, maar zij worden telkens tegengewerkt door mensen die menen dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen. De meeste mensen leven met zo’n mentaliteit van ‘na mij de zondvloed’. Ikke, ikke en de rest kan stikken. We kijken er allemaal naar. Hoe de wereld ten onder gaat.
In de film The Age of Stupid zit een man in een archief van de wereld zoals deze was voordat het helemaal mis ging. In een toren vertelt hij de toeschouwer hoe we allemaal hebben gewacht tot het gewoon te laat was.
Als je denkt dat je er wel tegen kunt, dat relativeren je geen moeite kost, moet je deze film zeker zien.
Rena Breed (1967) pleit op My favourite shoes voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.
RSS