Papist go home
Arjan van Bijnen
Het begrip contrareformatie staat volgens Wikipedia voor de hervormingsbeweging binnen de katholieke kerk in de 16e eeuw. Een reactie op de protestantse reformatie, maar volgens de katholieken allereerst een verfijning van de katholieke leer en een verbetering van het functioneren van de kerk. De Nederlandse paus Adrianus VI stuurde in het kader van deze contrareformatie in 1522 gezanten naar de Rijksdag te Neurenberg om de misstanden in de kerk te erkennen. Hiermee was de noodzaak om te hervormen uitgesproken. De hervorming ging gepaard met een enorme uitstoot van missionarissen die de hele wereld over zwierven om de katholieke leer te verspreiden.
De contrareformatie die het Vaticaan nu, bij monde van aartsbisschop Salvatore Rino Fisichella, voor ogen heeft, lijkt zich vooral op dat laatste te concentreren. Fisichella riep tijdens een eerdere ‘Herkersteningsconferentie’ op om nieuwe evangelisten te zoeken die de missie van het Vaticaan kunnen realiseren.
Over verandering, laat staan het erkennen van misstanden, wordt in het kader van deze nieuwe contrareformatie met geen woord gerept. Niet verwonderlijk, want onder de huidige paus Benedictus XVI zijn de conservatieve duimschroeven stevig aangedraaid. Progressieve bisschoppen zijn vervangen door oerconservatieven, die op hun beurt moderniserende pastoors de laan uit stuurden. De hoognodige modernisering van het katholieke geloof zal dus waarschijnlijk voor een andere keer zijn.
Misbruikschandalen
Het erkennen van misstanden hoeven we al helemaal niet te verwachten. Op de Wikipedia-pagina over de contrareformatie staat een uitspraak van Sint Ignatius over het vertrouwen in de katholieke zendingsmacht: ‘Geef mij een jongen van zeven jaar oud en hij zal voor eeuwig de mijne zijn’. Een uitspraak die vandaag de dag heel andere associaties oproept. Door eigen toedoen staat Rome inmiddels bekend als verdediger van kindermisbruikers. Echte maatregelen worden niet genomen, excuses blijven uit. Uiteraard wordt van ons wel verwacht dat wij de kerk vergeven.
Fisichella vindt echter dat we ons niet alleen maar op de schandalen moeten richten, maar ook moeten kijken naar ‘de tekenen van heiligheid, van onbaatzuchtige zelfopoffering van talloze zusters, priesters, jonge mensen overal ter wereld’. Fair enough, mits een andere opmerking in datzelfde interview bewaarheid wordt: “We moeten uitzoeken hoe het zo ver heeft kunnen komen, maatregelen treffen en dan verder gaan.”
De ontmaskering van de Rooms-Katholieke kerk als Paapse pedo-bende heeft de organisatie grote klappen opgeleverd. Velen lieten zich de afgelopen jaren uitschrijven bij de kerk, waardoor de ontkerkelijking in de statistieken duidelijk werd. Maar laten we eerlijk zijn; de meeste uitschrijvers hadden zich al langer van Rome afgekeerd. In de postmoderne samenleving heeft het kerkelijke instituut nauwelijks meer een functie. Mensen hanteren hun persoonlijke interpretatie van hun geloof of geloven helemaal nergens meer in.
Dankzij die spirituele individualisering leven we nu in een tijd waarin mensen kunnen leven zoals zij dat willen. Vrouwen- en homo-emancipatie, baas in eigen buik, de vrijheid om af te wijken en zelfstandig te denken, het had hier allemaal niet tot bloei kunnen komen als de macht van Rome niet was afgenomen in onze contreien. Het Vaticaan lijkt niet van plan om zich aan te passen aan moderne opvattingen over individuele vrijheden. Ondertussen wordt het grootste pijnpunt, het op grote schaal seksueel misbruiken van kinderen, onder het tapijt gemoffeld. Een organisatie met zo’n conservatief bord voor de kop heeft in de moderne wereld niets te zoeken. Dus blijf lekker weg Vaticaan-volk. Niemand mist jullie.
Arjan van Bijnen schrijft en onderneemt. Hij gelooft in weinig, maar vertrouwt op veel.
RSS