Pedorel

Peter Breedveld

Bekentenis: toen ik nog niet zo lang in de marge van de journalistiek rommelde, zo’n vijftien jaar geleden, heb ik in mijn onwetendheid ook eens een rel rond een (vermeende) pedofiel veroorzaakt.

Ik werkte voor de Haagse regioredactie van De Haagsche Courant. Er was een nieuwe woonwijk verrezen op het voormalige vliegveld Ypenburg. De kersverse bewoners hadden hun verhuisdozen nog niet uitgepakt of het gejammer en geklaag was al niet van de lucht. Daarom had de gemeente Rijswijk een bewonersbijeenkomst belegd voor het deel van Ypenburg dat toen onder haar verantwoordelijkheid viel (Ypenburg valt nu onder de gemeente Den Haag). Ik moest daar naartoe.

Schreeuwende Tokkie

Op die bijeenkomst zat ik me behoorlijk te vervelen, want het was hetzelfde gezeik dat ik al op zovele bijeenkomsten in zoveel andere wijken had gehoord. De voorzieningen waren niet op peil, het huisvuil werd niet op tijd opgehaald, parkeerproblemen, hondepoep, het winkelcentrum deugde niet enzovoort, enzovoort.

Een beetje wezenloos zwierf ik door de hal waar die bijeenkomst werd gehouden, toen ik de Rijswijkse burgemeester, Roscam Abbing, ergens in een gang in gesprek zag met een hevig gesticulerende, schreeuwende Tokkie, alleen weet ik niet meer of die mensen toen al Tokkies genoemd werden: trainingspak, gouwe ketting, matje in de nek, Karpatenkop, niet zo’n heel indrukwekkende vocabulaire. Sjonnies, zo heetten ze toen.

Lollige draai

Het gesprek ging over een pedofiel. En dat als de burgemeester niet… dan zouden de bewoners…, enzovoort. Ik dacht er verder niks van, het was het enige opmerkelijke dat ik die avond had gehoord. Ik bedoel: het enige dat een beetje het gangbare patroon doorbrak (en zó opmerkelijk vond ik het ook weer niet, want wijkbewoners zijn altijd ergens heel erg opgewonden over).

Dus ik besloot mijn stukje een lollige draai te geven om op te vallen. Ik schreef die avond laat op de redactie iets in de trant van: ‘De nieuwe woonwijk Ypenburg verschilt nu al in niets meer van welke andere Rijswijkse wijk ook. De bewoners klagen over hondepoep en zwerfvuil, losliggende stoeptegels, slechte straatverlichting en o ja, er is zelfs ook al een pedo gesignaleerd.’

Moeder geslagen

De volgende dag stond mijn bericht op de voorpagina en onploften de media. Ik werd gebeld door een boze burgemeester, die mij verweet dat ik verantwoordelijk was voor de ellende, omdat ik ruchtbaarheid had gegeven aan de wijkpedo.

In werkelijkheid was het iemand van de politie geweest, die een kennis had verteld dat er een pedo in de buurt woonde, waarna het nieuws zich als een vuurtje over de hele wijk verspreidde. De pedo, waarvan mij nooit duidelijk is geworden of hij wel echt een pedo was, had al een moeder op het schoolplein geslagen (het bloed kwam uit haar oor) en hij had op zijn beurt een spectaculaire aframmeling gekregen van andere buurtbewoners. De hele toestand was door de gemeente geheim gehouden, maar dat had natuurlijk nooit lang kunnen duren, met of zonder mijn tussenkomst.

Vuile werk opknappen

Het interessantste van de hele affaire vond ik zelf nog de tweedeling tussen de buurtbewoners, want je had de mensen in de dure koophuizen en een straat verder de bewoners van sociale huurwoningen. De vrouw die op het schoolplein geslagen was, woonde in zo’n koophuis en haar man ondernam niets. Deze mensen vestigden hun hoop op de bewoners van die sociale huurwoningen, op de Sjonnies, de mensen op wie zij neerkeken, maar die zich al te graag lieten manipuleren tot het opknappen van het vuile werk: die vermeende pedo de wijk uitjagen.

Dat deden ze door een incident uit te lokken: een kind ging in de tuin van die vermeende pedo staan schreeuwen van ‘vieze pedo!’, de vermeende pedo stierde naar buiten om hem een draai om z’n oren te geven en liep recht in de val van de Sjonnies, die hem dwars door de tuinen van de koopwoningen achtervolgden tot ze hem te pakken hadden en hem flink mishandelden.

Cameraman ontzet

Dezelfde dag dat mijn bericht het landelijke nieuws haalde, was er weer een bijeenkomst, nu met politie en ik geloof zelfs een aantal provinciale bestuurders erbij. Het leek wel oorlog! De bewoners schreeuwden om het bloed van de vermeende pedo, een bestuurder schreeuwde terug dat hij (of zij) geen volksgericht duldde en een cameraman van TV West moest worden ontzet uit de klauwen van een aantal agressieve Sjonnies. Ik heb me nog maandenlang met die zaak beziggehouden en werd zelf een keer met geweld uit een keet verwijderd waar de Sjonnies een soort clubhuis van hadden gemaakt.

Dat moet één van de eerste keren zijn geweest dat ik besefte hoeveel macht ik had als lokale verslaggever. Meer macht dan ik wenste, in elk geval.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.