Polskie kroniki: stiletto hakken

Frans Weerts

Het schijnt dat de modale man een willekeurige vrouw scant volgens de methode borsten-billen-benen. En als dat bevalt, komt het gelaat er ook nog achteraan. Mijn scan-methode maakt mij een outsider, want ik start met de gezichtsscan en die bepaalt of ik mijn ogen verder laat zakken naar de overige kenmerken van het lijf in kwestie. Maar soms betrap ik me erop dat ik een obsessieve uitstap doe naar een andere verkenning van de vrouwelijkheid om mij heen. En dat heeft dan toch te maken met iets wat mij hogelijk verbaast in het Poolse stadsleven, in casu het uitgaansleven: high, higher and highest heels.

Laat ik vooropstellen dat ik weinig op heb met schoen- of voetfetisjisme. Integendeel, het interesseert mij nauwelijks hoe vrouwen er zoolsgewijs bijlopen. Of hoe naakt het leer de voet omsluit. Vrolijk gekleurde teennagels vind ik wel aardig, maar meer ook niet.

Maar gisteravond ging er toch een vleug van obsessie door mij heen, geen idee waarom. Ik begaf mij richting Lyzard King, een fors bemeten pijpenla in hartje Poznan. Een van de weinige pubs, waar excellente rock en blues wordt gedraaid en live ten beste gebracht. Die avond was er weer een bandje die op het podium bij de ingang fors tekeer ging met drie scheurende gitaren, een troebel keyboard en een retestrakke drummer.

Alle ramen van Lyzard King waren open, want lekker weertje en het terras tegenover het trottoir deelde aldus gulzig mee in de aangename herrie. Gelukkig wist de band het aantal decibellen te overstemmen van twee aangrenzende lokalen, waar de pompende dj-disco-house-whatever naar buiten gilde. Binnen is het daar schouder aan schouder zweten op een dansvloer, waar het vrouwelijk deel een competitie houdt om zo schaars mogelijk gekleed te gaan. Ongekend populair onder de populatie onder de dertig en ze betalen er ook nog entree voor. Rare gasten die Polen.

Temeer omdat de live muziek next door totaal gratis is en de drank normaal geprijsd is. Maar goed, terug naar de naaldhakken.

Vanaf het terras werden mijn ogen als vanzelf getrokken naar het passerende voetvolk, in het bijzonder naar het schoeisel van het ronddartelend vrouwelijk deel. Ik overdrijf niet als ik stel dat 90 procent gehakt is en dat meer dan 50 procent voorzien is van flinterdunne naaldhakken, en 25 procent ook nog voorzien van enkele centimeters opgehoogde zolen. Mijn ruwe schatting is dat het begon met vijf centimeter, oplopend naar 15 centimeter. Wat mij boeide was het feit dat zelfs de moedigste steltloopsters zich staande en lopende wisten te houden op het plaveisel van kinderkopjes. Één verkeerde stap en je zit toch muurvast in de voeg.

Wat de reden is van deze rage, dan wel wetmatigheid voor het dragen van hoge hakken. Ik dacht eerst dat de modale Poolse – nogal klein van stuk – haar geringe lengte wat wilde ophogen, om zo het lengteverschil met de modale Pool enigszins te compenseren. Maar mijn verkenningen die avond wezen die theorie van de hand. Want ook vrouwen met bovenmodale lengte bleken dezelfde habitus te hebben. Zodanig zelfs dat ze ver boven hun vriendjes/partners uitrezen. What the fuck are they doing?, dacht ik hardop tegenover mijn vriendin.

Ze wist me als Poolse snel uit de brand te helpen: ‘Polish men find high heels very sexy, you know’. En dat geldt ook voor extreem nauwsluitende jeans, dan wel extreem korte rokjes/jurkjes en diep uitgesneden decolletés, die tenminste de helft van de borsten blootleggen. Plus de onvermijdelijke bling bling op de handtasjes.

Is dit geheel een lust voor het oog? Als je geil bent, wellicht. Maar vanuit de esthetiek bezien, zag ik toch meer een overmaat aan potsierlijk exhibitionisme. Het heeft er alle schijn van dat vrouwen hier elkaar proberen af te troeven in kleding en vooral de afwezigheid daarvan. En alle vrouwelijke vormen dienen daarbij expliciet te worden getoond. Poolse mannen houden namelijk van geprononceerde borsten en strakke benen/billen en hevig opgemaakte tronies.

Op mij komt het allemaal nogal hoerig over. En na zo’n 500 passerende meiden vanuit de ooghoeken te hebben aanschouwd, ging die pracht en praal me tegenstaan. Alleen de naaldhakken bleven boeien. Vooral de ongelooflijk grote variatie in designs. Als er tien dezelfde droegen, was het veel. Niet zo verwonderlijk, want het sterft in deze stad werkelijk van de schoenwinkels.

Op basis van mijn observaties heb ik nu een nieuwe theorie onderhanden. Namelijk dat de hoogte van de hakken omgekeerd evenredig is aan de intelligentie en sociale ontwikkeling van de draagster. Volstrekt onbewezen, maar met het karige onderzoeksmateriaal durf ik die uitdaging wel aan. In Lyzard King trof ik slechts een hooggehakte minderheid aan. Mijn vriendin draagt voorts meestal plat schoeisel, met af een toe een uitstapje naar drie centimeter hakjeshoogte. Goddank.

Frans Weerts is journalist in onruste en probeert manhaftig de Poolse cultuur te doorgronden, zonder overigens de taal, passief noch actief, machtig te zijn. Zie hier het waarom.