Liesbeth Zonjee

Illustratie: Gil Elvgren

Afgelopen weekend was de Mars van het Leven in het kader van de Week van het Leven. Het was vanwege alle geaborteerde kindjes, en alle geëuthanaseerde mensen, en dat is de Here niet welgevallig, dus er moest worden gemarcheerd.

Het voelt als vroeger. Culminerend in de bezetting van de abortuskliniek Bloemenhove, na de mislukte verzegeling door van Agt. De abortusklinieken waren een verworvenheid van de Baas in Eigen Buik-tijd. Beahuis/Bloemenhove, waar je tot achttien, nu 22 weken, nog terecht kon, wat later een uitkomst kon zijn voor verkrachte vluchtelingvrouwen.

Nare mensen

Maar daar is de abortus van Anne-Fleur. Uiteraard had ze die ook. Uiteraard was die traumatisch, en waren er nare mensen bij de abortuskliniek. En moest ze een echo zien van haar ‘klompje cellen’. En ze moest aanhoren dat ze geen voorbehoedsmiddelen had gebruikt en dat ze dat wel had moeten doen.

Zogenaamd wou ze het taboe doorbreken, maar eigenlijk was het weer eens jammeren over Hoe Erg Alles Is. tussen de regels las je dat ze dan wel ongewenst zwanger was, maar dan tegen haar wil. Het klinkt vooral als allerlei door elkaar gegooide verhalen, gelezen in Mijn Geheim, misschien de Viva, misschien een eigen ervaring.

Mijn ervaringen waren anders, maar wel lang geleden, dus misschien niet te vergelijken, maar de laatste keer was de enige aso de huisarts die me probeerde op mijn nummer te zetten. En niemand hoefde naar een echo of een klompje cellen te kijken, en iedereen was aardig en ja, dat gesprek over voorbehoedsmiddelen, dat hoorde erbij.

Andere vrouwen

Verder zegt ze dat ze geen ervaringen van andere vrouwen op Internet kan vinden, hooguit anoniem op bepaalde fora. Dat laatste lijkt me alleen maar verstandig in de huidige tijd van trollenlegers zoals die van Baudet, Jan Roos en Jan Dijkgraaf.

Maar dan jammert ze door dat dan het taboe niet wordt doorbroken. Het taboe is allang doorbroken, al in de zeventiger jaren. Er ís over ervaringen geschreven. Maar nog niet alles staat op Internet, wat misschien lastig is, maar dat hadden we destijds nou eenmaal niet.

En je gaat echt een abortuspil niet afdwingen door de ervaringen met abortus rond de bazuinen, en af te geven op abortusklinieken, en te pruilen en te jammeren.

Feministische verworvenheid

Maar kennelijk vonden veel mensen het jarenlang nauwelijks interessant meer, ze hadden het misschien te druk met hun prinsesjes en piraatjes opvoeden. Want in de tussentijd bestond er dus een keten van abortusklinieken, en die zijn failliet gegaan. Geen mens vraagt naar het hoe en waarom, want men is zo gewend aan De Heilige Markt, dat dit er kennelijk bij hoort.

Met het eigen stemgedrag hebben de mensen zelf schaterlachend meegewerkt aan de dreigende ondergang van een feministische verworvenheid. En hun prinsesjes pruilen, en hun piraatjes schoppen ongestraft sushi-tenten in elkaar.

Joke Smitprijs

Vandaag wordt de Joke Smitprijs uitgereikt. Joke Smit, één van de Nederlandse boegbeelden van de Tweede Feministische Golf, veel te jong overleden in 1981.

Een paar genomineerden wekken bij mij wat verbazing.

Een man, Soerin Narain, die zich met zijn stichting Vobis inzet voor Hindoestaanse meiden en jonge vrouwen in een kwetsbare positie. De jury is onder de indruk ‘van de vele thema’s die hij bespreekbaar maakt met aandacht voor de rol van vrouwen en mannen.’ Klinkt goed, maar een man, dus.

Gezonde gezinnen

Dan de aanmoedigingsprijs, waarvoor onder andere Nupur Kohli is genomineerd, een jeugdarts die mensen aanzet om zowel fysiek als mentaal fit te worden, ‘zij draagt hierdoor bij aan sterke gezonde gezinnen.’

Gezinnen. Ja, dat is de Here welgevallig, dat zien we graag. De hoekstenen van de samenleving, leest u even mee, meneer van Agt?

Dan Anne Fleur Dekker, ‘een feministische activiste die zich inzet voor de positie van vrouwen en onderdrukte groepen in de samenleving.’

Lachen met seksisten

Die met jammeren een abortuspil wil afdwingen. Jammeren en zeuren en klagen en vervolgens weer gezellig lachen met seksisten Jan Roos en Jan Dijkgraaf en dan genomineerd worden voor een, in mijn feministenogen, prestigieuze prijs, alleen al door de naam die er aan verbonden is.

Laat dan die Derde Golf maar zitten.

Liesbeth Zonjee was lerares Nederlands aan anderstaligen en zet zich nu vrijwillig in voor asieldieren.