Ras
Peter Breedveld
Illustratie: Nikolai Fomin
Nu het dan is uitgesproken – en elke dag opnieuw wordt uitgesproken – dat het niet altijd koek en ei is in de Nederlandse multiculturele samenleving, is etniciteit – ras – een nationale obsessie geworden. Zelfs toen duidelijk was dat de amokmaker, die de Dodenherdenking op de Dam verstoorde, een geestelijk gestoorde is, wilde iedereen nog per se weten wat zijn etniciteit was.
Op Twitter werd opgelucht ademgehaald toen bleek dat de amokmaker ‘gelukkig geen Marokkaan was’. Daar waren de boze blanke mannen van Het Vrije Volk nog niet van overtuigd. Die dramden dat er ‘weer eens vaag werd gedaan’ over de identiteit van de amokmaker. Domrechts is er van overtuigd dat het vast beleid is van de politie en de overheid om ons de cruciale informatie te onthouden dat de daders Marokkanen zijn.
Niemand wil weten waarom die man daar stond te schreeuwen, en of het iets te betekenen had. Alleen zijn culturele achtergrond is belangrijk. Dat is het allereerste wat dagblad Trouw over hem meldde, dat hij een 39-jarige in Amsterdam geboren Nederlander is. Geenstijl wist zijn achtergrond nog specifieker te duiden, namelijk Fries. Nu nog bepalen uit welk dorp zijn ouders komen en dan kunnen we daar met honkbalknuppels en molotovcocktails de boel op stelten zetten.
Laurence Blik, die de wereld vanaf haar weblog dagelijks toeschreeuwt dat ze Jood is, doet niet de geringste poging haar teleurstelling te verbergen. ‘O, nou, lekker dan. Ik hoopte eigenlijk dat het toch een Marokkaan zou zijn’, schrijft ze. Ze heeft er nu bijgezet dat dit satire is, maar daar trap ik niet in. Mevrouw Blik kotst haar weerzin tegen Arabieren en moslims er steeds openlijker uit. Dat ze Palestijnen als Untermenschen ziet, is nooit een geheim geweest. Ze is ervan overtuigd dat de hele wereld tegen Joden is, en dat alle niet-Joden zitten te wachten op een Jood die over de schreef gaat, zodat er weer een mooie aanleiding is voor progroms en Kristallnachten, en ze heeft niet in de gaten, of het kan haar niks schelen, dat ze zelf gevaarlijke racistische agitprop bedrijft.
Waarom zou je hopen dat de dader een Marokkaan is? Wat is daarmee gewonnen?
En helaas is Blik geen eenling. Ik zat niet lang geleden in een zaal vol Joden waarvan het merendeel precies zo tegen de zaken aankeek.
Sommige mensen halen de Verenigde Staten aan als lichtend voorbeeld van multiculturele vrede en harmonie, waar het niks uitmaakt waar je vandaan komt, waar iedereen Amerikaan is. Ik betwijfel dat. Niet voor niks schreeuwt Stanley Kowalski in A Streetcar named Desire gefrustreerd: ‘I am not a Polack! People from Poland are Poles! They are not Polacks! But what I am is one hundred percent American!’ Larry Davids meesterlijk comedieserie Curb your Enthusiasm gaat over bijna niks anders dan onderlinge vooroordelen en miscommunicatie in de multiculturele samenleving. ‘You’re black and your last name is Black?’, vraagt Larry aan een zwarte familie aan wie hij net is voorgesteld. ‘That’s like if my name was Larry Jew.’ David houdt zijn landgenoten een spiegel voor, door er als een kind uit te flappen wat zij niet willen toegeven te denken.
Ik heb wel eens beweerd dat volgens mij het progressieve deel van de Nederlandse bevolking veel racistischer is dan Domrechts, vanwege de paniekerige omzichtigheid waarmee progressieven met etnische minderheden omgaan. Maar ik begin die houding steeds beter te begrijpen. Domrechts wil de multiculturele problemen niet ‘benoemen’ om ze beter te kunnen oplossen, maar om een legitieme reden tot racisme te hebben. Domrechts pleit niet voor de rehabilitatie van professor Buikhuizen uit liefde voor de onafhankelijke wetenschap, maar in de hoop dat Buikhuizen wetenschappelijk bewijs levert voor de minderwaardigheid van negers en Arabieren.
Blijken Anja Meulenbelt en Francisco van Jole toch nog gelijk te hebben.
Peter Breedveld is blij dat hij zelf zo verpletterend in orde is.
RSS