Schoffelen
Peter Breedveld
Illustratie: Fidus
Eén van de glibberigste figuranten in de Nederlandse politieke blogosfeer is ‘liefdevol PVDA-lid’ Marcel Duyvestijn. Wat een opportunistisch hielenlikkertje is dat. Toeterde vijf jaar geleden nog enthousiast met de Ayaan-haters mee, die vonden dat Hirsi Ali de boel polariseerde met haar milde islamkritiek, polariseert tegenwoordig zelf ook, met hysterische kulverhalen over bedreigingen door enge moslims. En wie vijf jaar geleden kritiek had op Job Cohen, omdat die wel heel erg zijn oren liet hangen naar de luimen van extremistische moslims, werd er door Duyvestijn van beschuldigd ’tegen de neger’ te zijn.
Duyvestijns adoratie van Job Cohen leek vorige week nog niets aan vurig- én blindheid te hebben ingeboet. Toen een aantal anonieme PvdA’ers namelijk het non-leiderschap van Job Cohen bekritiseerde, twitterde Duyvestein verontwaardigd dat het ’lafbekjes’ waren, die ‘onze leider’ Job Cohen ‘onderschoffelden’.
‘Onze leider’, hoe krijgt een volwassen, zelfstandig denkend mens het uit z’n strot, maar goed – gaat het niet om.
Wederom heeft Duyvestijn moeten constateren dat-ie op het verkeerde paard heeft gewed. Want precies een week later staat-ie nét zo makkelijk zélf in de krant ‘zijn leider’ onder te schoffelen! ‘Ik durf te stellen dat de partijleiding zo dapper zou moeten zijn om hem uit zijn lijden te verlossen’, zegt het liefdevolle lid in het Algemeen Dagblad. En op Twitter: ‘ Waar problemen zijn, wankelt als eerste de leider. Logisch’. We-zel.
Ik heb ‘m nooit gemoeten, die Duyvestijn. Ik heb het geprobéérd, echt, maar ik trek om te beginnen die middelbaresociaaldemocratischemannenporno van hem niet, waarin hij gesluierde moslima’s in zijn bed tot de poëzie van Hendrik Marsman bekeert. Dergelijke volksverheffers doen me teveel denken aan Rooms-katholieke paters die een al te hechte band scheppen met de ontvankelijke jongelingen in hun kudde.
Daarbij is-ie een allemansvriend, en daar heb ik ook altijd de schurft aan gehad. Je kunt niet met alle winden meewaaien, met alle monden meepraten. Op vrienden moet je kunnen bouwen, voorál als het je een beetje tegenzit. Maar Duyvestijn is het slijmerdje dat op het schoolplein eerst vanachter je rug tegen de bullebak staat te joelen, om zich daarna snel bij de meelopers van de bullebak te voegen want tja, ‘waar problemen zijn, wankelt als eerste de leider. Logisch.’
Geen vriend die je de rug moet toekeren, deze verraderlijke schnabbelaar, want er zit zo een dolk in. Beter de hond op afsturen.
Dit is een ding dat zeker is: Peter Breedveld is geen allemansvriend.
RSS