Hassnae Bouazza

Illustratie: Julian Mandel

Er zijn van die zekerheden in het aardse bestaan. Een ervan is dat als Israël betrokken is bij een conflict, de apologeten en schreeuwers weer hoogtijdagen van verongelijktheid en selectieve verontwaardiging beleven. Met vurige passie worden de vertrouwde stellingen iedere keer weer ingenomen, alsof er geen morgen is en geen gisteren.

Enerzijds heb je de zelfbenoemde Vrienden van Israël voor wie het tegenwoordig niet meer voldoende is kritiek weg te zetten als antisemitisme, en die inmiddels overgegaan zijn op de ordinaire aantijging van Jodenhaat. Anderzijds zijn er de vrienden van Palestina die in hun fanatisme vergeten Joden niet gelijk te stellen aan de regering van Israël; dat je vliegen met stroop vangt en niet met azijn, is ook ergens in de vergetelheid geraakt.

Antisemitisme

Met de meest recente aanval van Israël op Gaza is het weer raak. Met name één argument viel me op: dat niemand zou hebben gedemonstreerd tegen de situatie in Syrië, maar dat mensen wel zo hypocriet zijn tegen Israël te demonstreren. De aantijging van het antisemitisme zit daar uiteraard in.

Dat er geen aandacht zou zijn voor de situatie in Syrië is aantoonbare onzin. Al anderhalf jaar volgen we de afschuwelijke strijd in het inmiddels verscheurde land.

Ook is de bewering dat er geen demonstraties zouden zijn tegen het Syrische bewind hol geblaat: in de verschillende Arabische landen, maar ook in het Westen zijn er meerdere demonstraties geweest tegen het geweld.

Handelsembargo’s

Bovendien hebben de Arabische Liga en de wereldgemeenschap meteen in het eerste jaar concrete stappen genomen tegen het Syrische bewind, handelsembargo’s en een reisverbod opgelegd en het land diplomatiek geïsoleerd. Daarbij worden de rebellen, de tegenstanders van het Syrische regime, bewapend en gefinancierd, onder andere door Saoedi-Arabië en Qatar.

Als we dan toch gaan vergelijken: daar waar Israël vele VN resoluties naast zich neer heeft gelegd de afgelopen decennia, werd Syrië meteen gestraft. En niet alleen Syrië: ook andere landen, waaronder Irak en Libië kregen binnen relatief korte tijd zware sancties de afgelopen jaren.

Dat is meteen een groot verschil tussen de brandhaarden: het Palestijns-Israëlisch conflict sleept zich nu al decennia voort. De strijd in Syrië is anderhalf jaar gaande.

Seksuele opwinding

Dezelfde mensen die nu roepen dat Israël zich mag verdedigen, roepen dat de Syrische rebellen bewapend moeten worden en dat Assad afgezet moet worden. Maar wat maakt de Israëlische regering legitiemer dan die van Assad? Wat maakt de wensen van de Syrische burgers en rebellen belangrijker dan die van de Palestijnen? Waarom mag Israël zich wel met veel grof geweld en machtsvertoon verdedigen tegen een volk dat ze bezet en mag Assad zijn positie niet veiligstellen?

Waarom treuren mensen om Syrische slachtoffers maar genieten ze met een bijna seksuele opwinding van de Palestijnse slachtoffers? De SGP-jongeren wensten op Twitter het Israëlische leger, het IDF, zelfs een heel goed offensief. Alsof het om een computerspel gaat en niet om daadwerkelijke levens die vernietigd worden en verdriet dat diep doorsnijdt en hele generaties ontwricht.

Stuk vuil

Een voorzichtig antwoord is wellicht te vinden bij Gidi Markuszower (de man die kritische Joden wilde straffen met een religieuze ban) die laatst bij Pauw & Witteman zonder gêne het geliquideerde Hamaskopstuk Ahmad Jabari een stuk vuil noemde.

Jabari was het ‘stuk vuil’ dat meehielp bij de vrijlating van de ontvoerde Israelische soldaat Gilad Shalit en die werkte aan een wapenstilstand.

Verre zij het van mij Hamas te verdedigen, maar op het moment dat de ontmenselijking van de ander normaal gevonden wordt, is de oplossing ver te zoeken. En dat is precies wat dit conflict zo gevoelig maakt in discussies: er is geen zinnig mens die de onderdrukking van Assad goedpraat, niemand die Darfur verdedigde of vergoelijkte.

Teleurstelling veinzen

In het geval van Israël is er echter standaard een heel leger dat wordt ingezet om de Israëlische regering te verdedigen. De ene onderdrukker is de andere niet. En het ene slachtoffer het andere niet.

Zolang mensen, zelfs hier vanuit een comfortabele positie, onderscheid blijven maken in leed, en erger nog, handenwrijvend kennis nemen van militaire aanvallen omdat het toch maar om stukken vuil gaat, moeten ze niet hypocriet teleurstelling veinzen omdat er maar geen oplossing komt. Daar dragen ze namelijk zelf actief aan bij.

Van Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) verschijnt dit najaar het boek ‘Arabieren Kijken’ bij uitgeverij Ambo. NRC Handelsblad heeft het nu al getipt. Volg haar op Twitter.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Doneer via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.