Stevig Ouderschap (2)

Frans Smeets

Wat steeds meer in mijn hoofd is blijven spoken over Stevig Ouderschap is de waarom-vraag. Hoe is het mogelijk dat gerenommeerde instituten als GGD, grote zorgaanbieders en gemeenten in zee gaan met de kolder van een individuele ‘wetenschapper’? Elke boerenlul kan je zeggen dat dit niet gaat werken. De werkvloer wil het niet, de ouders willen het niet, politici vinden de vragen ridicuul en toch wordt het geïmplementeerd.

Het begint met een verwende tijdsgeest, waarin de grilligheid van de jeugd niet als leuk wordt gezien, maar vooral als een lastig probleem dat onder controle gebracht moet worden. Elk kind dat niet voldoet aan het keurige plaatje van het dwingende midden, moet in het gareel of krijgt in ieder geval een stempel ‘ziek’ of ‘abnormaal’. Zo kom je al snel uit bij de ouders en hun opvoedkundige kwaliteiten en de nadruk op extremen als kindermishandeling en misbruik.

Ik denk dat kindermisbruik en kindermishandeling minder plaats vindt dan ooit. Alleen kennen we de Savanna’s van deze wereld nu beter dan onze eigen buren. Er mag niks meer misgaan. De maakbaarheid van controle-freaks.

De maakbaarheidsbehoefte is een lusthof voor elke bureaucraat, spreadsheet-fundamentalist, handige jongen of opportunistische wetenschapper. Voor je het weet, is de jeugdzorg besmet met protocollen, richtlijnen, vinkjes en pakketten en is alles dichtgetimmerd. Niet als oplossing voor een probleem, maar als middel om verantwoordelijkheden af te schuiven en bovenal als broodwinning.

In Nederland is deze bureaucratisering doorgeslagen en oncontroleerbaar geworden. Bovendien heeft de overheid ook nog alles op afstand gezet en weet eigenlijk niemand meer wie wat doet of wie waar verantwoordelijk voor is. En daar laveren de slimme jongens van de honderden zorgaanbieders met hun gelikte webpagina’s doorheen en zo proberen ze hun graantje uit de belastingpoet mee te pikken.

Een Rouvoet benoemt het probleem, maakt beleid, richt de zoveelste dataverzamelbank op en gooit vervolgens de uitvoering bij de gemeenten over de schutting. Die schrikken zich de rot en moeten ineens kindermishandeling gaan aanpakken. Maar ja, wie wordt er mishandeld? Vervolgens neem je contact op met de GGD (Consternatiebureau), bureau Jeugdzorg, crèches en scholen, om beleid te gaan ontwikkelen. De medewerker wordt geleerd alert te zijn op blauwe plekken, volgt een cursusje en hangt een ‘Meld Anoniem’- postertje op.

En dan, dan moet je achter de voordeur. Altijd gevoelig. Het vuile werk laat je liever door anderen doen. Veel te ingewikkeld. Uitbesteden dus.

Zo komt er een één-tweetje, zoals bij de vereniging Stevig Ouderschap, tussen wetenschapper en zorgaanbieder om de hoek kijken. Het zijn de opportunistische -of ideologisch gedreven wetenschappers en de slimme jongens van de zorgpakketten die als vliegen op de honing afkomen. De zoveelste stichting of vereniging is een feit. De doelstelling kindermishandeling opsporen, wordt verbreed naar ‘indicatie probleemgezinnen’ en de gemeenten krijgen een kant-en-klare standaardoplossing voor alle mensen aangeboden. De gemeenten kunnen verantwoordelijkheid afschuiven (“het kwam niet voor op de indicatielijst”), de mensen met hart voor hun vak worden gedwongen niet langer menselijke relaties en vertrouwen als grondslag voor hun werk te zien, maar slechts domme vragenlijsten in te vullen en te rapporteren (klikken).

De rol van de vele zorgaanbieders is ronduit dubieus te noemen. Het motief om samen te werken met de vereniging Stevig Ouderschap is niet van wetenschappelijk -of ideële aard. Ook de bestuurders van deze zorgaanbieders zien dat de vragen ridicuul zijn. Het motief is het creëren van een markt door het uitvergroten van de problemen, geld verdienen dus. Geen noodzakelijke intensieve en dure zorg voor enkele explosieve gezinnen, maar overzichtelijke pakketten voor gemakkelijke gevallen die een probleem is aangepraat, omdat ze de foute vinkjes hebben aangekruist. Een zorgaanbieder als ziekmaker, van ADHD tot kindermishandeling. De overheid is financier en enige afnemer.

Je kunt de vereniging Stevig Ouderschap op een lijn stellen met de campagnes over erectieproblemen en schimmelnagels, alleen dan nog een stukje gewiekster en perverser. Gewoon als verkoopinstrument voor de hulpindustrie die brood ziet in de jeugdhype. Oplichting bij een wegkijkende en probleemmijdende overheid.

Frans Smeets vindt dat de bestuursleden van Stevig Ouderschap uit de ouderlijke macht ontzet moeten worden. Zoveel domheid en gemeenheid kan nooit goed voor kinderen zijn.