Van je zusters moet je het hebben
Hassnae Bouazza
Foto: Maxim Vakhovskiy
Vrouwen die klagen over achterstelling, opvliegers, of die zich op de borst kloppen dat ze zo sterk zijn. Uitslag krijg ik ervan. Wie sterk is, doet daar niet ronkend kond van. ‘Zie mij eens sterk zijn! Joehoe, hier! Hi-hieer! Straalt de girl-power je niet tegemoet?!’ Meestal zijn dit vrouwen die hun dagen vullen met klagen, zaniken over hoe erg ze het hebben en hoe goed ze zich staande weten te houden in de grote, boze wereld. Vrouwen die het al een hele prestatie vinden als ze een baan hebben, bijvoorbeeld. Vrouwen die solidariteit preken, maar geen moment aarzelen om hun vrouwelijke collega’s een mes in de rug te steken, om zich te kunnen onderscheiden of in het gevlei te komen bij de mannen.
De roep om meer vrouwen op televisie schaarde ik lang onder het kopje ‘geklaag’. Ik vond dat als vrouwen op televisie wilden, ze daar kansen genoeg voor krijgen. Wie wil, die gaat, en wie niet wil, blijft thuis. Daar kijk ik nu iets anders tegenaan, sinds de virtuele lynchpartijen op Twitter steeds heftiger worden als een vrouw het naar de smaak van het woest twitterende publiek niet goed doet.
Afgelopen woensdag zag ik VVD-leider Mark Rutte in debat met misdaadverslaggever Peter R. de Vries in De Wereld Draait Door. De twee haantjes praatten fel en met stemverheffing door elkaar heen. Ik wachtte geduldig op de twitteraars die één van hen of allebei zou betichten van hysterie, maar niks. Mannen die door elkaar heen blèren zijn geen reden tot irritatie. Pas als vrouwen elkaar aftroeven in een debat, gaan mensen klagen over het ‘kippenhok’ of nog erger, de bitch-fight.
Een dag ervoor ging Twitter nog helemaal los over Petra Grijzen die het volgens velen niet goed deed tijdens het Carrédebat tussen de lijsttrekkers op RTL4. Dat debat heb ik niet gezien, maar de reacties zeiden me genoeg. Ik hekelde het seksisme op Twitter en het waren vooral vrouwen die me erop aanspraken: dat het te makkelijk is kritiek gelijk te stellen aan seksisme en dat ik het eerst maar eens moest zien voor ik oordeelde.
Van je zusters moet je het hebben – en dat zeg ik als iemand die vrouwelijke solidariteit afwijst wanneer dit betekent dat je geen kritiek mag hebben op andere vrouwen. Kritiek is één ding, maar sneren over Grijzens jurk, uiterlijk, stem, blik, hebben niets met inhoud te maken. Speculeren dat Grijzen iemand heeft gepijpt voor die klus is niets anders dan grof seksisme. Daar ga ik niet over polderen of lacherig over doen.
Sinds mijn laatste optreden bij Pauw & Witteman weet ik hoe het is als driekwart van het land op je inbeukt, omdat je hen niet aanstaat. Het gros van hen is te laf of te onbetekenend om ergens voor gevraagd te worden, en dus leven ze zich uit via Twitter en Facebook om nog enige zin aan hun trieste bestaan te geven.
Erger zijn de opiniemakers en prominenten die daaraan meedoen: zolang zij niet het onderwerp van spot zijn, gaan ze nietsontziend tekeer. Ik ken opiniemakers die weigeren plaats te nemen in programma’s uit angst voor kritiek, heel secuur de tegenstanders uitkiezen in hun columns om de kans op een weerwoord minimaal te houden of die spontaan gaan hyperventileren bij de mildste kritiek, maar die desondanks hard en vilein uithalen vanachter hun pc of laptop, want zolang zij de Kop van Jut niet zijn, is het goed.
En dat vind ik dus misselijkmakend. Kun je wel heel sjiek een columpje hier of daar hebben, je gezicht strakgetrokken hebben en nooit eens een scheldwoord gebruiken, maar wie lekker meehakt op mensen die toch al onder vuur liggen, is gewoon laf.
Van Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) verschijnt dit najaar het boek ‘Arabieren Kijken’ bij uitgeverij Ambo. NRC Handelsblad heeft het nu al getipt. Volg haar op Twitter.
RSS