Zachte heelmeesters

Hans Post

Illustratie: Milo Manara

Op het internet – die tolvrije Autobahn voor bumperklevende opinie-freaks – doet steeds frequenter een drogredenering opgang. Een drietrapsdrogredenering, waarvan premisse 1 luidt dat rechts is slecht: het verdorven liberalisme aanbidt immers het absolute primaat van het Ik. ‘Ik’, met een hoofdletter ‘i’. De letter ‘i’: een agressieve, fallus-vormige letter, die als langgerekte gil – ‘iiiiiiii’ – de hysterie van het ongeremde ego tot uitdrukking brengt.

Premisse 2 luidt: links is goed. Het socialisme verzorgt, verbindt, verblijdt, vergeeft ons onze schulden, zoals ook wij vergeven onze schuldenaren, en leidt ons niet in verzoeking, maar verlost ons van den boze.

Weinig lekkere wijven

Amen. Goed en slecht equals links en rechts. Stalin (links) mag dan meer slachtoffers hebben gemaakt dan Hitler (rechts) maar het politieke spectrum is een metaforische ruimte, geen telraam van waargebeurde misdaden, waarop vlijtig geschuif met kraaltjes (socialistisch-rode, liberaal-blauwe) de schuldvraag kan beslechten.

Links wil goed zijn. Rechts wil slecht zijn. Oorverdovend gejakker in tegenovergestelde richting. Kapotknappende gehoororganen aan de digitale snelweg van de blogosfeer. Geen verkeersregels, geen rijstroken, en – toegegeven – errug weinig lekkere wijven.

Die gaan elders buurten, op Linda.nl, om in harmonieuze meerstemmigheid met mede-lezeressen hun anatomische gladstrijk- en opblaas-opties te doorlopen: Veertig is het nieuwe dertig – Doldwaas advies voor de MILF met pit – Toyota-sex op de vluchtstrook: ronkend optrekken in z’n achteruit.

Tégen menselijkheid

Maar Schluß met de vrouwvriendelijke kwinkslagen (die, voor je het weet, tot aantijgingen van seksisme leiden. Ik ben geen seksist. Ik heb een aantal vriendinnen, die vrouw zijn, en die ik als fundamenteel gelijkwaardig beschouw. Soms denk ik er niet eens meer bij na dat het vrouwen zijn. En ik ben getrouwd met een vróuw.)

Sehr gut. Also, op naar premisse 3, die ik in de vorm van een spreekwoord uw brein in slinger: ‘zachte heelmeesters maken stinkende wonden’. Een rechts spreekwoord. Laat het op u inwerken. Tégen menselijkheid. Vóór de helende heilzaamheid van de harde hand.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Een spreekwoord dat het scharnierpunt vormt tussen goed en slecht, waarin de rechtse drang naar het slechte – harteloosheid, hardheid, platheid – zich krakend vastgrijpt en meedraait met de neiging van ieder mens om goed te zijn. Slecht is goed.

Deportatie en collectief verraad

‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.’ Al eeuwen geleden werd het geschreeuwd door het samendrommende gepeupel, terwijl, op last van schepenen en schouten, verordonneerd in bijzinrijke ambtstaal, het bloed van kruimeldieven uit afgekapte nekken op de onverharde pleinen van het land spoot.

‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’: men hoort het nu weer in de koffiekamers en wandelgangen van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) van het Ministerie van Veiligheid en Justitie, waar illegale vreemdelingen met brede steun van de Nederlandse bevolking worden ingeschreven in een netwerk van Vrijheidsbeperkende Locaties (VBL), Detentiecentra (DC) en Uitzetcentra (UZ), op weg naar een lijst van veilige landen in de niet-westerse wereld. Ambtelijke terminologie. Zo erg hoeven deportatie en collectief verraad niet te klinken.

Gedwongen op de bank te slapen

‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.’ Ook ik heb die woorden gehoord, toen ik in schrijnende eenzaamheid, zonder dekens, zonder verwarming, met kapotte knieën en een kegel van de voordeur tot aan de slaapkamer, direct na thuiskomst onder vrouwelijk hoongelach werd gedwongen om op de bank te slapen.

Argumentatiestap y=n+1 in wat inmiddels een zestrapsdrogredenering blijkt te zijn geworden, is ook meteen de conclusie. Die moet luiden: rechts mag dan het slechte nastreven, ook in iemand als Rutte gaat het goede schuil. En links mag dan het goede nastreven, ook in mij gaat het kwaad schuil – de schimmelvorming, de pestilentie, de vuigheid, het vuil.

Hans Post leidt een eenvoudig, maar gelukkig bestaan. Hij is de spil van een hechte vriendenkring, bijna altijd vrolijk en joviaal, en te allen tijde zelfredzaam in de breedste zin van het woord.