Zuur
Jur
Foto: Ryan McGinley
Er is geen betere Omegabron dan Okinawa-olie. De flessen koudgeperste olie vinden steeds gretiger aftrek onder bodybuilders die altijd op zoek zijn naar zuivere bronnen. Zo’n fles kost wat, maar is z’n prijs in goud waard. Daar moet je wel wat voor doen trouwens. Je moet een ritje maken naar de natuurwinkel. En dat is een belevenis op zich.
Klanten en personeel van natuurwinkels zijn namelijk toonbeelden van zure figuren. Ze kijken zuur, (overdosis Rooibos), ze ruiken zuur (van de biologische schimmelzeep) en ze praten zuur. Bovendien hebben ze een pesthekel aan mensen die niet tot hun kringetje behoren want die mensen begrijpen niet dat niet-biologische producten levensgevaarlijk zijn. Daar ga je dood aan. Wat dat betreft kunnen macrobioten zo een kerk oprichten.
Mijn fles was leeg, dus werd het hoog tijd om weer eens wat schrik aan te jagen in de natuurwinkel. Bodybuilders die een natuurwinkel binnenstappen, zijn namelijk als duivels die een katholieke kerk binnenvliegen.
De pleisterplek voor iedereen die onbespoten spruitjes en biologische chocola zoekt, is verhuisd naar een groot modern pand en dat schept verwachtingen. Die werden meteen stukgeslagen toen ik de winkel binnenkwam. Een dodelijke stilte beheerste een enorm pand waar je gemakkelijk een begrafenisstoet kon tegenkomen.
Mijn flesje olie was niet zo eenvoudig te vinden, dus besloot ik een medewerkster van de winkel aan te schieten. Zij stond achter de zuurdesembroodkraam en een betere natuurwinkelheks kon ik me niet voorstellen. Grijs dor haar, een geverfde katoenen broek en de onvermijdelijke zure pruilmond. Ze nam me mee naar een schap in de winkel en wees de olie aan. “We hebben deze olie hier en ook nog die daaronder.” – “Prima, dan wil ik graag de Happy Perilla.” Ik kreeg de dure versie van Happy Perilla in m’n handen gedrukt met een blik van “en nu wegwezen” maar zo snel gaat dat niet. “Ik wil graag de Happy Perilla met het rood/gele strikje om de hals, deze heeft een geel/blauw strikje en is een tientje duurder.”
Haar mond vertrok in standje “zoutzuur” en ze beaamde mijn opmerking. Geïrriteerd pakte ze een fles met een rood/geel strikje, ik probeerde nog een gesprek op gang te brengen door te vragen wat het verschil precies is maar dat werd meteen in de kiem gesmoord: “Ja die ene is tien euro goedkoper maar ik weet niet waarom. Nee, dat weet ik niet. Geen idee.” En weg was ze, snel achter haar veilige broodkraam.
De fles werd afgerekend door een voortdurend kuchende en rochelende oude zure man (gezonde mensen toch) die duidelijk nog moest wennen aan het nieuwe kassasysteem. Achter mij betaalde een man een fortuin voor een doosje eitjes.
Zo, ik ben weer voor twee maanden gered.
Jur (voorheen DBC01) is een bodybuilder die ‘het wereldje’ liefst niet te serieus neemt. Ervaringen worden met sarcasme en een lichte hang naar sensatie gedeeld met zijn lezers. Deze column verscheen eerder in Flex Magazine.
RSS