Zwarte gevangenis
Suna Floret
‘Of er nu tien of tienduizend vrouwen zijn die een nikab dragen, het gaat om het principe. Door een verbod ontneem je deze vrouwen iets en sluit je ze uit van de samenleving’, zegt Tahiri, de leider van één van de grootste salafistische moskeeën in Nederland over het boerkaverbod.
Nee, Tahiri. De wetgeving sluit deze vrouwen niet uit. Dat doen ze zelf. De wetgeving probeert deze vrouwen juist een plek te geven door ze wakker te schudden en de gezamenlijke veiligheid voorop te stellen. Het wordt in Rotterdam ook niet geaccepteerd om naakt rond te lopen terwijl sommige mensen dat heel fijn vinden. Dan is het ook heel moeilijk communiceren, ook al vindt de nudist misschien dat God dit hem heeft opgedragen.
Individuele keuzes
Als er een God is, dan staat Hij niet voor niets boven ons, laat hem ook daar. Je weet waar je leeft en wat je omgeving is. Als je in Rotterdam met een blauwe hanenkam loopt, kijkt niemand je aan. Maar als je als vrouw jouw wereld bekijkt met zwarte stippen, door een gaasje dat je ogen bedekt, dan kun je niet verwachten dat dit met vrijheid en individuele keuzes wordt geassocieerd.
De vrouwen van de moskee wilden niets zeggen over het boerkaverbod. De zoon van één van hen sprak wel met een journalist. ‘Het is een stomme wet. Ook mijn moeder heeft toch keuzevrijheid in dit land?’
Ja, die heeft ze. Daarom moet je misschien je moeder aan het woord laten. Of is haar stem ook bedekt?
Zwarte gevangenis
Dat er vrouwen zijn die vinden dat ze in een nikab moeten lopen omdat ze dan elk moment in staat van aanbidding zijn, kan ik als vrouw niet plaatsen. Ik zie het als extreem gedrag. Er zijn genoeg Rotterdammers die hun leven aan God wijden zonder dat ze zichzelf in een zwarte gevangenis stoppen.
Is het niet logisch dat je bijvoorbeeld in het openbaar vervoer elkaar moet kunnen aankijken? En in een ziekenhuis? Of in een rechtbank? Als je met je boerka in de bus zit en je twee kinderen zitten naast je, dan schrik je je toch ook rot als iemand met een bivakmuts de bus inloopt? Dan moet die malloot toch ook even snel zijn bivakmuts af doen?
Wat mij stoort is niet de nikab zelf. Dat is maar stof. Maar de beweegredenen van deze moeders om een nikab te dragen. Díe vind ik onveilig voor de dochters van Rotterdam.
Suna Floret heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad. ze staan op haar Facebookpagina. Volg haar ook op Twitter.
RSS