Peter Breedveld

In het hart van Toscane, iets ten zuiden van het monumentale Siena, ligt de biologische boerderij Terranera. Temidden van een prachtig, weids heuvellandschap waar olijfbomen groeien van meer dan duizend jaar oud. Eigenaar is Paolo Agolini, een grote man met een dikke bos grijs, krullend haar en grote bruine ogen die je intimiderend aankijken. Hij verbouwt – op biologische wijze – olijven, druiven, granaatappels en allerlei soorten andere vruchten en groenten. Hij maakt zijn eigen olijfolie en een heerlijke pure, ongefilterde wijn die je wegdrinkt als limonade.

Op zijn land staat een grote, stenen boerderij met wat kleinere gebouwen er omheen. De kamers in de boerderij en de bijgebouwen verhuurt hij aan naturisten en aan mensen die daar geen probleem hebben. Echte Toscaanse kamers zijn het, met stenen vloeren en een prachtig uitzicht op het landschap. Stoere boerenmeubelen maken de sfeer compleet.

Het is een genot om er te zijn. Als we ’s morgens vroeg over het land wandelen en de zwemvijver naderen, schiet vlak voor ons opeens een enorm hert weg dat daar aan het drinken was. Verderop zien we het geschrokken dier verdwijnen in de dichte begroeiing langs de rand van het terrein. Even later vliegen, luid protesterend omdat we hun rust hebben verstoord, een paar fazanten op. ’s Avonds is de sterrenhemel zo helder dat je er een uur naar blijft staren met volslagen verbijstering. Vooral wie uit de Randstad komt, weet niet wat-ie zíet.

Op Terranera ben je zo vrij als een vogel. Je kunt er rustig naakt rondlopen, zwemmen en zonnen zonder aanstoot te geven. Niemand, behalve de bewoners zelf, die je ziet. Er is een klein zwembad, een tennisbaan, er lopen paarden in de wei en in een klein gebouw is een rustruimte waar wordt gemediteerd of aan yoga gedaan. Regelmatig komen er mensen uit Duitsland om cursussen in rebirthing en ayurvedamassage te geven, vertelt Agolini. Hij snoept van een stuk raat dat voor hem op een bord ligt, badend in geurige honing. Agolini werkt hard, maar hij neemt het er ook van. Tot vijftien jaar geleden woonde hij in Rome, totdat hij het grote stadsleven spuugzat werd en naar het Toscaanse platteland vluchtte.

Terranera, hoofdgebouw

Hij woont er samen met zijn huishoudster, een jonge, Bulgaarse vrouw die kookt als een Italiaanse mama. Een simpele groene kool tovert zij met behulp van wat olijfolie om in een waar koningsmaal. Volgens haar zijn niet haar kookkunsten, maar het feit dat de kool zelfverbouwd is, zonder bestrijdingsmiddelen en dergelijke, debet aan de verrukkelijke smaak.

Agolini laat zijn gasten voornamelijk hun eigen gang gaan. Soms is hij dagen achtereen nergens te bekennen. Voor dringende zaken heeft hij het nummer van zijn mobiele telefoon achtergelaten, en de telefoonnummers van de politie en allerlei hulpdiensten.

“Ik wil hier graag gasten die respect hebben voor het land en de natuur”, legt Agolini uit. “Ik wil ze niet de hele tijd achter hun vodden aanlopen om ze er op te wijzen dat ze de boel niet moeten vernielen en vervuilen. Daarom heb ik een voorkeur voor naturisten.”

In Toscane is hij de enige die de mogelijkheid biedt voor een echte naturistische vakantie. Aan de kust zijn wel wat officieuze naaktstranden, maar in het achterland kun je nergens naakt recreëren, met Terranera als uitzondering. Maar nu Agolini zoveel toeristen trekt in een gebied dat toch een beetje uit de gratie is geraakt, willen de omliggende vakantieboerederijen, de agriturismo’s, ook naturisme op hun erf gaan toestaan.

Ongeveer twintig kilometer verderop, vlakbij het middeleeuwse dorpje Pari, heeft Agolini nog een ander, kleiner huis staan, dat hij ook verhuurt aan toeristen. Het is met de auto vrij moeilijk te bereiken over een nagenoeg onbegaanbaar pad dat bestaat uit grote keien. Maar wie de gevaren van dat pad heeft getrotseerd, wordt beloond met een verborgen paradijsje.

Uitzicht op Pari

De mensen in Pari zijn zo vriendelijk dat je er bijna verlegen van wordt. Toen we er een paar dagen eerder in een levensmiddelenwinkel om wat verse basilicum vroegen en dat niet in voorraad bleek te zijn, drong de eigenaresse er op aan dat we langs haar huis zouden rijden en wat basilicum uit haar tuin zouden plukken.

Veel noordelijker dan Terranera, in de provincie Piemonte, in Cortazzone, zuidelijk van Turijn, ligt Villaggio del Sole. Dit naturistenterrein is enigszins vergelijkbaar met Terranera: kleinschalig, sterk ideologisch getint. Het terrein, met als middelpunt een oude boerderij, wordt beheerd door de Italiaan Davide en zijn Russische vrouw Olga. Er zijn een aantal caravans met voortenten te huur en in het weekend recreëren er veel Italiaanse leden van de vereniging Assonatura, die zich onledig houdt met allerlei new age-achtig gedoe.

Dat klinkt heftig, maar het is werkelijk een hele gezellige boel in Villaggio del Sole. De mensen gaan er ontspannen met elkaar om en Olga schotelt haar gasten voor een zeer schappelijke prijs allerlei zelfgemaakte lekkernijen voor. ’s Morgens taart, ‘s middags en ’s avonds typisch Italiaanse pasta- en groentegerechten. Er is een behoorlijk zwembad, van elf bij vijf meter, al is het zo’n lelijke verplaatsbare bak waar je via een trappetje moet inklimmen.

De zonneweide van Villaggio del sole.

Verderop is een speeltuintje en er is een volleybalveld dat, toen wij op Villaggio del Sole waren, was overwoekerd met gras en onkruid. De grootste troef van het terrein is echter de sfeer. Davide en Olga organiseren voortdurend allerlei activiteiten, van karaoke en bodypaintsessies tot massageworkshops en discoavondjes.

Ga niet naar Villaggio del Sole als u voortdurend op uw wenken wilt worden bediend door professionele bedienden die als knipmessen voor u buigen. Davide en Olga zijn gastvrije, goedbedoelende amateurs die in het met regels en voorschriften dichtgetimmerde Nederland waarschijnlijk geen schijn van kans zouden maken hun terrein langer dan een onbewaakte zondagochtend open te houden. Ga voor de sfeer en de vriendelijkheid. Ga er heen om aardige mensen te ontmoeten.

De manier waarop Davide van de gemeente een vergunning heeft weten te bemachtigen voor zijn naturistenterrein is bijzonder Italiaans en dus heel interessant. Naturisme is in Italië wat het in Nederland in de jaren vijftig was. Gewoon naar de burgemeester stappen, je plan voor een naaktlopersterrein ontvouwen en een paar weken wachten tot de benodigde stempels zijn verzameld is er dus niet bij. Nee, Davide heeft gebruik gemaakt van een wetsbepaling om de ‘sociale cohesie’ te bevorderen en het ‘achtergestelde groepen’ mogelijk te maken activiteiten te ontplooien. Hij heeft naturisten dus gewoon aangemerkt als ‘achtergestelde groep’ en in zekere zin is dat in Italië niet eens zover bezijden de waarheid. Dat de burgemeester van Cortazzone een vrouw is, heeft volgens Davide ook geholpen.

Meer informatie over naturistisch Italië hier en hier.

Peter Breedveld vertrekt volgende week naar Spanje.