Home » Archief » De bus naar Koerdistan


[19.10.2018]

De bus naar Koerdistan

Fréderike Geerdink

‘Stay on the fucking bus.’ Zo begon ik eens een lezing tijdens een journalistiek symposium in Amsterdam. Volgens mij schrok een deel van het publiek een beetje: wat zegt ze nu?! Dus die had ik meteen weer wakker, zo aan het eind van de middag na een reeks andere sprekers. Stay on the fucking bus, een beter advies is er niet voor zelfstandig werkende creatieven. Mijn bus, die zette eind 2011, begin 2012 koers naar Koerdistan. Dus daar ben ik nu, na ruim een jaar Nederland, weer terug.

Het bus-advies komt uit de theorie over het busstation van Helsinki, dieje hier kunt lezen. Het schijnt dat alle bussen daar aanvankelijk dezelfde route nemen. Pas na een stuk of wat haltes slaat een deel van de bussen rechtsaf, een ander deel linksaf. Weer is de koers van beide groepen bussen aanvankelijk gelijk, om pas later fijnmaziger over de stad uit te waaieren. Uiteindelijk bereikt elke bus zijn unieke bestemming.

U voelt hem al: als beginnend creatieve zelfstandige onderscheid je je doorgaans nog niet van anderen. Je moet je nog ontwikkelen, je moet je richting nog vinden. Je doet wat veel anderen ook doen en opdrachtgevers weten niet goed waarom ze naar jou zouden moeten gaan als veel andere creatieven ze naar dezelfde halte brengen. Veel freelancers gaan dan, bij wijze van spreken, terug naar het busstation om in een ándere bus te stappen, waarna de eenheidsworst zich herhaalt. Terwijl het nou juist de truc is om stug te blijven zitten. De bus, dat ben jij. Je valt steeds meer samen met je werk, en omdat je als mens uniek bent, wordt je werk dat ook.

Bombardement van Roboskî

De Fréderike-bus nam, achteraf gezien, een beslissende afslag in de laatste dagen van 2011. Ik woonde in Istanbul en werkte als correspondent voor uiteenlopende Nederlandse titels. Op 28 december van dat jaar vond het bombardement van Roboskî plaats, waarbij de Turkse luchtmacht een groep smokkelaars op de Turks-Iraakse grens bombardeerde en vierendertig burgers, waarvan negentien minderjarigen, om het leven kwamen. Ik reisde af naar het dorp, beet me vast in het verhaal. Ik leerde de Koerden kennen en de Turkse staat. Er kwam een boek van.

Mijn onderzoek naar Roboskî en daarmee naar de Koerdische kwestie hebben mijn leven op zijn kop gezet. De journalistiek is niet meer alleen mijn vak, maar ook mijn houvast. Dat formuleerde ik al pratend afgelopen weekend tijdens het fantastische Read My World-festival in Amsterdam, dat in het teken stond van Turkije en waar ik één van de sprekers was in een panel over journalistiek in een gepolariseerde samenleving. Juist als een samenleving polariseert, bieden de regels van het vak houvast om eerlijk, onafhankelijk en gebaseerd op feiten te werken. Ik weet dat veel mensen denken dat ik de afgelopen jaren mínder een journalist ben geworden, maar wie beter kijkt, ziet dat ik juist journalistieker werk dan ooit.

Uitdagend en strijdbaar

Maar mijn werk bracht me ook in problemen. Ik verhuisde naar Diyarbakır, het politieke hart van Koerdistan, begon in het Turks en Engels te publiceren en trok de aandacht van de Turkse staat. Lang verhaal kort: in september 2015 werd ik tegen mijn wil op een vliegtuig naar Amsterdam gezet en sindsdien kom ik Turkije niet meer in. De stad en de grond die voelde als mijn thuis, is onbereikbaar geworden.

Toen ik die lezing gaf op het journalistieke symposium, in februari 2016, waren mijn plannen om een jaar naar de PKK te gaan (en er een boek over te schrijven, dat inmiddels uit is) al in een vergevorderd stadium. Slechts een paar mensen wisten ervan, maar tijdens die lezing had ik dat project wel in mijn achterhoofd. Ik zei wel dat Erdoğan niet degene is die bepaalt welke richting mijn bus neemt. Dat was niet alleen uitdagend en strijdbaar bedoeld, maar had wezenlijk met mezelf te maken. Ik was steeds meer samengevallen met mijn werk, en Erdoğan had niet de macht mij mijzelf af te nemen. Terug naar Koerdistan dus.

Belangrijke verhalen

Het was in 2006 dat ik Nederland verruilde voor Turkije. Enigszins beschaamd beken ik nu dat ik toen óók vertrok omdat ik dacht dat er in Nederland geen grote verhalen te vertellen waren. Laat ik het zo zeggen: in de tussenliggende jaren, terwijl ik door Turkije en Koerdistan reisde en Nederland van een afstandje volgde, ben ik wit geworden en weet ik dat ik de belangrijke verhalen in Nederland gewoon niet zág. Daar schreef ik al eens een column over dus ik ga er nu niet uitgebreid op in. Het heeft me de afgelopen maanden in Nederland wel aan het denken gezet. Ga ik terug naar Koerdistan? Blijf ik in Nederland om daar belangrijke verhalen op te pakken? Waar ligt als witte vrouwelijke Nederlandse journalist mijn verantwoordelijkheid? Welke kant stuur ik mijn bus op?

Tijdens het Read My World-festival kwam er tijdens een bijeenkomst een jonge vrouw naast me zitten. Ze maakte geen oogcontact, ook niet toen ik haar tas voorzichtig iets aan de kant schoof. Ze bleef stuurs voor zich uitkijken. Maar de sessie was nog niet afgelopen of ze draaide zich naar me om. Ze bleek Koerdisch en verklaarde me haar liefde. ‘Ik had me voorgenomen je aan te spreken als ik je ooit eens zou ontmoeten. Ik ben eigenlijk verliefd op je, op je werk. Ik wil je bedanken, ook namens mijn opa en oma. Hoe jij het verhaal van de Koerden vertelt, met zoveel liefde, dat is zó belangrijk voor ons.’

Bovenmenselijke humaniteit

Ik schoot vol natuurlijk. De Koerden raken mij ook. Dat vertelde ik haar, dat ik word geraakt door de manier waarop haar volk haar strijd strijdt. Zij had daar geen verdere uitleg bij nodig, maar de lezers van dit weblog geef ik graag een voorbeeld.

Het was in het najaar van 2015 dat het Turkse leger operaties begon in verschillende Koerdische stadjes en steden. Ook in Silvan, in de provincie Diyarbakır, streek een extra grote legermacht neer. Ze hielden huis en na gedane zaken verlieten ze de stad weer. Een deel van de soldaten marcheerde de stad uit. Dat was een risico: de woede onder de bevolking was groot want er waren meerdere burgerdoden gevallen. Er stonden Koerden langs de route. Jongeren konden zich nauwelijks inhouden, schreeuwden naar de soldaten, balden hun vuist. Oudere Koerden riepen ze tot de orde. Eén oudere man liep op een soldaat af die blijkbaar duidelijk bang was – een dienstplichtige allicht –, sloeg een arm om zijn schouder en zei: ‘Maak je geen zorgen. Degenen die je wilde vermoorden, beschermen je.’ Die humaniteit is bijna bovenmenselijk sterk.

Gekleurd perspectief

Er zijn niet veel buitenlandse journalisten die het verhaal van de Koerden vanuit het perspectief van de Koerdische strijd beschrijven. Terwijl dat wel een belangrijk perspectief is om niet alleen die strijd, maar ook bredere ontwikkelingen in het Midden-Oosten te begrijpen. De richting die mijn bus eind 2011 nam, is uniek gebleken en klopt bij wie ik ben. Daar wijk ik dus niet van af. Ook al omdat ik me afvraag wat mijn rol in Nederland zou zijn. Wat kan ik toevoegen aan het sterke werk van journalisten en activisten, vaak zwarte vrouwen, na zo’n lange afwezigheid uit Nederland?

Wat ik kan bedenken is het laten zien van een perspectief op Nederland dat mede is gekleurd door mijn lange ervaring in Turkije en mijn hernieuwde aanwezigheid in Koerdistan. Daar gaat het immers al sinds Koerdenheugenis over het mogen leven van je identiteit en het opeisen van gelijke rechten. Dat perspectief ga ik laten zien hier op Frontaal Naakt, en niet in een krant of tijdschrift waar morgen racistisch-rechts weer een podium krijgt.

Ik hoop hier elke zeven tot tien dagen een column te publiceren, vanuit mijn nieuwe standplaats Suleymanya. Nu weet u waarom.

Fréderike Geerdink is journalist. Als Turkije-kenner en Koerdistan-correspondent leert ze veel over Nederland.

Fréderike Geerdink, 19.10.2018 @ 07:29

[Home]
 

1 Reactie

op 19 10 2018 at 07:44 schreef Peter:

Commentaar? Leesfrontaalnaakt@gmail.com.

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

(Advertentie)

 

pbgif (88k image)
 

Meest gelezen in maart

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O De uil van Minerva

O De jacht op dissidenten is nu al begonnen

O Fatsoenlijk fascistisch

O De weg naar Christchurch

O Een pogrom tof doen in Urk

O Waarom neonazi’s gedwongen worden de moslims te bestrijden

O Aasgieren cirkelen boven Utrecht

O Het Baudet-systeem

O Muzelvrouwtjes trollen met Hans Konings, die nu snel al zijn tweets aan het wissen is

 

Meest gelezen ever

O YouPorn

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Het totale en angstwekkende gebrek aan integriteit van de #Metoo-meute

O Het historische besef van Jeroen Pauw

O Opbokken met je racistische kinderfeestje

O De extreemrechtse terreur van Twitter-troll Ans Aarsema

O Anne Faber en de moslims

O Anita Borst is een held

O Smachten en soppen met Thierry Baudet

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“Voorganger van de Linkse Kerk in Hersteld Verband.” (Carel Brendel)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.’ (Hafid Bouazza) ‘Complimenten voor Frontaal Naakt.

‘Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.’ (Lousewies van der Laan)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

 

RSS RSS