Peter Breedveld

Wim Deetman heeft gisteren een democratieprijs uitgereikt aan iemand die mensen verrot scheldt en belastert, intimideert en bedreigt en ze zelfs wil laten vervolgen als ze dingen schrijven die haar niet bevallen.

Jawel, u leest het goed, Joden-zijn-dik-columniste Raja Felgata heeft net zo lang lopen drammen en stampvoeten totdat is besloten dat ze toch de Democracy Ribbon krijgt, die twee maanden geleden op het nippertje aan haar neus voorbijging – kennelijk omdat de organisatie zich helemaal niet in haar had verdiept alvorens haar te nomineren. Google de naam ‘Raja Felgata’ en je krijgt een tsunami aan informatie over haar antisemitische Revu-column, maar de mensen achter de Democracy Ribbon hadden er nog nooit van gehoord.

Felgata gaf mij en mijn geliefde Hassnae Bouazza de schuld van het fiasco, waarna ze haar weblog volkakte met de voor haar zo karakteristieke scheldpartijen aan ons adres. Orgieën van dyslectisch gebazel en delirische redeneringen waren dat, voorzien van foto’s van mij en Hassnae, waarvan ze blijkbaar een enorme verzameling bezit, maar die inmiddels zijn verwijderd.

Felgata trommelde allerlei vriendjes en vriendinnetjes van haar op die betoogden dat Raja Felgata echt geen antisemiet is, al had ze geschreven dat alle joden vrouwonvriendelijk zijn en meestal dik, omdat de meeste joden rijk zijn. Ze had zelfs een rabbijn gevonden die – hand op het hart, erewoord – in Het Parool beweerde dat er niks antisemitisch aan is om zoiets te schrijven. Want het was allemaal maar satire! Felgata had het volgens de rabbijn over ´dikke´ en ´rijke´ Joden zoals een andere columnist over ´dikke´ zwarte vrouwen had geschreven.

En daarmee is de kous blijkbaar af. Ook Wim Deetman heeft besloten dat Felgata’s column – die overigens nergens meer terug is te vinden, niet op de site van Revu, niet op Felgata’s eigen site, waar die lange tijd heeft gestaan – ‘satirisch’ bedoeld is en dat Felgata toch wordt geëerd vanwege haar ‘inzet voor de democratie.’

De rabbijn noch Deetman weten waar ze het over hebben, en ik durf zelfs te stellen dat ze Felgata’s column niet eens hebben gelezen. De rabbijn heeft het over ‘een andere columnist die over ‘dikke´ zwarte vrouwen had geschreven’, maar Felgata’s antisemitische oprisping was helemaal geen reactie op een column, maar op een roman.

In die roman, Alleen maar Nette Mensen, worden personages opgevoerd, en die personages bestaan niet echt, die zijn verzonnen door de auteur, Robert Vuijsje. Om het allemaal een beetje boeiend te maken, heeft Vuijsje de personages een paar onaangename eigenschappen gegeven. Zo koesteren ze allemaal bepaalde vooroordelen over Nederlanders, Surinamers, Marokkanen, Joden en noem maar op. Dat is niet fraai van die personages, maar je kunt de auteur niet verantwoordelijk houden voor hun fouten, net zomin als je misdaadauteur Saskia Noort kunt aanklagen wegens moord omdat in haar romans mensen worden omgebracht.

Nu zou je van satire kunnen spreken als Raja Felgata zelf een personage had gecreëerd dat eens even lekker losging over Joden, zoals de personages in Vuijsjes roman allemaal rare dingen zeggen over vertegenwoordigers van tal van etnische bevolkingsgroepen. Maar dat is niet wat Felgata heeft gedaan. Felgata ging gewoon onder eigen naam tekeer tegen Vuijsje zelf, waarbij ze zijn joodsheid als mikpunt nam en zijn vermeende tekortkomingen (dik, vrouwvijandig, rijk) zelfs extrapoleerde op alle andere Joden.

Dat verschilt op geen enkele manier met de gemiddelde antisemitische rant zoals je die op de neonazi-site Stormfront wel aantreft of die je uit de mond van een doorsnee deelnemer aan een anti-Israëldemonstratie zou kunnen optekenen. Felgata, ongelofelijk dom als ze is, dacht: “Zo, maar als Vuijsje al die dingen over zwarte vrouwen mag zeggen, dan ga ik eens lekker tekeer tegen Joden, want dan mag ik dat ook!”

Laten we hopen dat Felgata het niet in haar hoofd krijgt om satire te bedrijven met een boek van Saskia Noort.

Het is natuurlijk heel erg dat je in 2011 nog steeds moet uitleggen dat er een groot verschil is tussen de auteur van een roman en zijn personages. Maar goed, Felgata, Deetman en de rabbijn zijn niet de enigen die dat niet begrijpen. Er zijn zelfs literatuurwetenschappers die het schuim op de mond kregen van wat Vuijsjes personages allemaal uitspookten.

Wat mij vooral stoort, is dat Felgata mensen stalkt, uitscheldt, belastert, intimideert en zelfs bedreigt omdat ze dingen zeggen die haar niet bevallen. Toen Hassnae een sarcastische opmerking maakte over het feit dat Felgata zichzelf voortdurend met veel tam-tam op het schild hijst als power-vrouw en rolmodel, kreeg ze een stroom mails waarin Felgata haar ervan beschuldigde zich te prostitueren en haar ‘eigen soort’ te verraden door het met een Nederlander te houden, en dreigde haar ‘visbek voor eens en altijd te sluiten’.

En toen ik haar column, waarin ze dus stelt dat alle joden vrouwonvriendelijk zijn en meestal dik, omdat de meeste joden rijk zijn, een ‘antisemitische oprisping’ noemde, ging ze aangifte tegen me doen bij de politie, waarna ik een hele middag op het politiebureau heb doorgebracht om een verklaring af te leggen. Vanwege een column!

Overigens heeft de officier van justitie onlangs besloten niks met haar aangifte te doen omdat Felgata’s ‘eigen uitlatingen aanleiding konden geven tot de kwalificaties waar u aangifte tegen doet’.

Maar goed, voor wie net als ik vindt dat de vrijheid van meningsuiting één van de belangrijkste voorwaarden is voor een goed functionerende democratie, moet de uitreiking van een democratieprijs aan iemand, die mensen intimideert en bedreigt en ze wil laten vervolgen vanwege hun mening, toch een aanfluiting zijn. Dát is de reden dat ik vind dat ze die prijs niet had moeten krijgen, niet vanwege die antisemitische column – al is die erg genoeg – maar omdat Felgata een regelrecht gevaar vormt voor de democratie.

Die Democracy Ribbon is daarmee een travestie en dat iemand als Wim Deetman zich hier voor laat gebruiken, is beschamend.

Peter Breedveld stelt voor dat Wim Deetman een prijs uitreikt aan Geert Wilders wegens diens positieve bijdrage aan de beeldvorming rond de islam.