Staatsgreep

Willem de Zwijger

Arthur de Pins

Tot dusver beschouwde ik Balkenende’s behandeling van de Wilders-film als amateuristisch, volslagen incompetent en contra-productief: vier maanden lang de hele wereld opjuinen over iets dat nog moest komen, en dat ook Wilders zelf niet voortijdig publiek had willen maken. Ik vraag me nu af of hier niet iets anders gaande is.

State of Fear. Shock doctrine. Het rijp maken van de geesten voor een ingreep.

Michael Crichton beschreef in zijn roman State of Fear, een aantal jaren vóór Gore’s Inconvenient Truth, hoe het zaaien van angst (over het klimaat) wordt misbruikt om drastische maatregelen te legitimeren. Naomi Klein deed in haar meer theoretische The Shock Doctrine hetzelfde. Een crisis, een enorme bedreiging, opgeklopt of helemaal gefingeerd, wordt ingezet om de bevolking te laten instemmen met draconische maatschappelijke veranderingen, inperkingen van vrijheid, oorlog. Voorbeelden: het communisme, 9/11, het terrorisme, massavernietigingswapens in Irak, de vergrijzing, de globalisering, het klimaat. Gevolgen: McCarthy, Guantanamo, het inperken van mensenrechten, oorlog, afbraak van collectieve voorzieningen, de Europese Unie en haar grondwet, windmolens en slurptaxen.

Na de moord op van Gogh in 2004 kwam minister van Justitie Donner onmiddellijk met het voorstel het verbod op godslastering nieuw leven in te blazen. Op dat moment sneuvelde zijn initiatief, hoewel links de historische kans eens en vooral met deze dode letter van de wet af te rekenen glorieus liet lopen, op de dag waarop ze het licht uitdeed. (Net als den Uyl dertig jaar geleden, naar aanleiding van het rapport van de toenmalige commissie-Donner over Lockheed en Northrop, de mogelijkheid voorbij liet gaan om de monarchie op te doeken.)

We zien nu hoe Balkenende, Verhagen, Hirsch Ballin, en van Geel bij voortduring het vuur tot in de verst afgelegen grot zoveel mogelijk opstoken. De premier houdt een door de ‘staatstelevisie’ live uitgezonden persconferentie, waarin hij zich afvraagt of de omstreden kwalificatie ‘forse crisis’ niet alsnog een understatement zal blijken te zijn. En zag je dat kwaardaardige glimlachje dat die uitspraak afsloot?

Het kabinet heeft al grondig juridisch advies gevraagd over de mogelijkheid het filmpje van Wilders te verbieden. Filmpje! Verbieden! Kon alleen door het uitroepen van de staat van beleg.

Staat van beleg. State of Fear.

De forse crisis “of erger” is door de premier zelf tot op het hoogste niveau opgefokt. Misschien begon het vorig jaar november als een verspreking, maar zo langzamerhand kan het door het CDA opvoeren van de hype in kwestie niet meer zonder bedoeling zijn.

Reve – de katholieke God hebbe zijn ziel – kon veertig jaar geleden al ongestraft beweren dat de Heer een ezel was, waarmee de heilige Gerard sexuele relaties onderhield. Mohammed een barbaar noemen is daarmee vergeleken kleutertaal. Al verandert het aangezicht van de profeet in Wilders’ slotscene in dat van een varken, wat doet het er toe – de profeet is toch al lang dood, en tegen een lijk valt nu eenmaal geen haat te zaaien.

Wat hier wel eens de echte agenda kan zijn: een poging van de christelijke gelovigen – Balkenende, Rouvoet – hun godsdienst alsnog en voor de lange termijn superieur te laten verklaren aan andere meningsuitingen. Een ingreep, op basis van een door het CDA zo maximaal mogelijk georganiseerde internationale islamitische onrust, om alsnog dat verbod op godslastering door te drukken. Of erger.

In plaats van onverstoorbaar pal te staan voor de vrijheid van meningsuiting is het kabinet aan het gillen, in paniek, het zaait onrust, maakt crisis, gooit olie op het vuur. En de oppositie? Pechtold deed in Nova een aantal niet-onverstandige uitspraken, maar meende dat de Deense premier Rasmussen met een onverzettelijke uitspraak over de vrijheid van meningsuiting slechts “theoretisch” gelijk had. Theoretisch! Met zulke vrienden hebben we geen vijanden nodig. Waar is Lousewies?

Hier broeit iets, vrienden. Dit is niet goed. De seculariteit is in gevaar. De vrijheid van meningsuiting staat op het spel. We mogen mensen niet meer vertellen wat ze niet willen horen. De christelijke gelovigen hebben een internationaal-islamitische bagagedrager in het leven geroepen om de onbespreekbaarheid van hun eigen opvattingen te herwinnen. Reve is dood, Zo is het wordt Zo was het, en Phil Bloom alsnog Sijtje Boes. Balkenende als de Poetin van de Lage Landen. Geleide democratie.

Laten we dat gebeuren? Tuurlijk niet.

Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.