Marokkanenprobleem (2)

Peter Breedveld

Illustratie: Alexander Levchenkov

Er rust tegenwoordig een taboe op het leggen van een verband tussen armoede en sociale achterstand en misdaad, hoewel veel wetenschappelijke studies dat verband wel degelijk rechtvaardigen. Historicus Nadia Bouras (lees hier mijn interview met haar over haar Marokkanenproefschrift) deed het gisteren in het televisieprogramma Buitenhof en het agressieve geloei op Twitter en Facebook was weer niet van de lucht.

Hysterische doos

Bouras ‘ontkent de problemen’, ze ‘kijkt weg’, ‘zit vol bullshit’ is een ‘hysterische linkse ontkenningsdoos’, een ‘bewijs van de juistheid van het verbod op inductie’ (?) en volgens GeenStijl-redacteur Annabel Nanninga vergiftigt Bouras de samenleving.

De massale weerzin tegen Bouras is makkelijk te verklaren: Nederland koestert zijn Marokkanenhaat. Dat Marokkanen relatief veel voorkomen in de criminaliteitsstatistieken, moet en zal veroorzaakt worden door hun etniciteit en cultuur. Een andere uitkomst is niet gewenst.

Vandaar ook dat de andere deelnemers aan de Marokkanendiscussie in Buitenhof, Asis Aynan en Said el Haji, door de Bourashaters op het schild werden gehesen. Nanninga werd zelfs geil van El Haji, die stelt dat Marokkanen crimineler zijn omdat ze het individualisme niet aanmoedigen en omdat hun geloof een gevoelig punt is.

Auschwitzherdenking

Asis Aynan, opgeleid tot filosoof, meent dat Marokkanen crimineler zijn omdat er relatief veel schizofrenie onder Marokkanen voorkomt, en dát wordt volgens hem veroorzaakt door het feit dat ze Arabisch moeten leren van de Marokkaanse overheid. “En kijk eens buiten, daar staan allemaal politiebusjes vanwege de Auschwitzherdenking”, zei Aynan. Die stonden daar volgens hem omdat Marokkaanse jongeren met herdenkingskransen voetballen.

Een volleerde Wilders, deze Aynan, en zijn demagogie ging er bij de Marokkanenhaters in als koek. Uiteraard is Aynan zelf heel anders dan al die andere Marokkanen. Hij lijdt niet onder de schadelijke gevolgen van de Arabische lessen, “want ik sta sterk in mijn schoenen”. “Kijk naar mij!” riep-ie voldaan. Zijn vader was ook anders dan de andere Marokkanen, want “dat was een cowboy, een avonturier!”

Beperkt belevingswereldje

Ik ben nog nooit bij een discussie met Aynan geweest (vaker dan me lief is) waarbij hij zichzelf en zijn familie niet opzichtig veren in zijn reet stond te steken. Zelfs toen hij ceremoniemeester was op de bruiloft van een vriend, heeft hij de gasten drie kwartier verveeld met een lange verhandeling over zichzelf, over zijn opvattingen over het huwelijk, en zijn kennis van Nietzsche.

Ook El Haji oversteeg zijn eigen beperkte belevingswereldje niet bij de duiding van het ‘Marokkanenprobleem’. De man heeft zijn hele carrière gebaseerd op het feit dat-ie moslim-af is, en zoals je wel vaker ziet bij afvalligen, is hij ervan overtuigd dat iedereen een beter mens wordt als-ie de islam maar laat varen. “Zelfs bij hoogopgeleide Marokkanen met een baan en een goed inkomen zie je het: zodra je het hebt over religie, dan slaan ze door, dat kunnen ze niet verwerken.”

Behoud van eigen identiteit

Nee, dat zijn echt overtuigende argumenten, dat hoogopgeleide Marokkanen niet over religie kunnen praten, en dat Marokkanen crimineler zijn omdat ze Arabisch moesten leren. Van de Marokkaanse overheid. En dat er buiten politiebusjes staan. El Haji gelooft dat Marokkanen problemen veroorzaken vanwege de ‘kuddementaliteit’, en tegelijkertijd wees hij naar de Turkse gemeenschap, die volgens hem geen problemen veroorzaakt. Nee, komt inderdaad vast door de individualiteit, die door de Turken zo uitbundig wordt gevierd.

Daartegenover staan de sterk onderbouwde argumenten van Bouras, die nota bene gepromoveerd is op haar historische onderzoek van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Dat er problemen zijn, geeft ze volmondig toe, maar ze presenteert een aantal harde feiten waar je niet omheen kunt als je het echt over het ‘Marokkanenprobleem’ wilt hebben (door Bouras terecht ‘beschamend’ genoemd, en ‘getuigend van politieke armoede’). Zo was het de Nederlandse overheid die in de jaren zeventig en tachtig de integratie van Marokkanen en Turken aanmoedigde ‘met behoud van de eigen identiteit’. Diezelfde eigen identiteit wordt nu door de overheid als een obstakel voor de integratie gezien.

Drammerig en autoritair

Bouras probeerde te wijzen op de problemen die ontstonden toen de Marokkaanse gastarbeiders plotseling massaal werkloos werden in de jaren tachtig, juist op het moment dat hun gezinnen overkwamen naar Nederland. Maar ze werd ruw onderbroken door de drammerige en autoritaire Aynan. Zo gaat het met vrijwel elk debat in Nederland: feiten worden gezien als vervelende party-poopers door mensen die er de voorkeur aan geven hun eigen hang-ups te botvieren.

“Wees Nederlander, leef je leven hier en niet in Marokko”, betoogde Aynan aan het eind van het debat. Terechte oproep, maar misschien moet Aynan zelf eens het goede voorbeeld geven, door niet elke gelegenheid aan te grijpen voor zijn Berbernationalistische strijd tegen de Marokkaanse overheid, en het belijden van zijn weerzin tegen Arabieren.

Leiding van een man

Ook El Haji zou eens naar zichzelf moeten kijken in plaats van met het beschuldigende vingertje naar andere Marokkanen te wijzen. Toen hij een keer werd tegengesproken door Hassnae, berispte hij haar dat ze de ‘leiding van een andere man niet accepteert’. En dat gaat dan zitten preken dat Marokkanen individualistischer moeten worden.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.