Yannick Coenders en Timo Koren

Foto: Michael Willems

Sywert van Lienden vindt dat hij nog te weinig levenservaring heeft om politicus te zijn, maar spreekt al feilloos de taal van de witte macht. De taal van de witte macht vraagt u? Blanke staatsmannentaal die onder het mom van tolerante kleurenblindheid meningen van minderheden ridiculiseert. Afgelopen week schijnt Wilders weer eens in herhaling gevallen te zijn, verrassend was dus ook de ophef over zijn uitspraken. ‘Politiek watcher’ Sywert van Lienden sprong mee op de bandwagon om Wilders’ uitspraken te duiden in De Wereld Draait Door, op een ‘liberale’ en ‘genuanceerde’ manier, terwijl hij en passant een poging deed om Pim Fortuyns extreem-rechtse gedachtegoed weer salonfähig te maken.

Bassie & Adriaan

Sywert begon zijn politieke carrière omdat hij het diep oneerlijk vond dat zijn schoolgenootjes in de Bible Belt geen Bassie & Adriaan mochten kijken. Dankzij zijn aangeboren gevoel voor onrechtvaardigheid werd hij scholierenleider, waarbij hij een verwoede strijd voerde tegen tussenuren en onderwijl zichzelf in de kijker speelde bij de landelijke media. Dat laatste lukte hem goed: ook toen hij zijn ‘jongerenbeweging’ G500 opzette wisten alle kranten en talkshows hem te vinden. Dat er van het door hem voorgestelde OranjePAC niks kwam, de voorgestelde stembreker wiskundig niet klopte en hij slecht voorbereid op het PvdA-congres kwam opdagen – dat maakte de heren van de media weinig uit. Sywert heeft het ook geen windeieren gelegd: hij werd politiek ‘watcher’, ‘duider’, ‘commentator’, ‘analist’, en alle andere termen die de media gebruikt voor talkshowgasten die weleens naar het NOS journaal kijken.

In die hoedanigheid zet Sywert zich constant voor lul. Niet gehinderd door enige kennis van zaken heeft hij overal een mening over. Naar eigen zeggen: “Ik heb een hobby waar ik veel vanaf  weet.” Wanneer het over economie, soevereiniteit, begrotingstekorten en internationale betrekkingen gaat, ergert dat ons niet zo. Het schijnt zelfs dat hij meerdere studies doet in die richting. Maar wanneer het gaat over racisme, discriminatie en etniciteit, is de berg stront die uit zijn mond komt niet te verdragen.

Slinks

Over Geert Wilders, zei Sywert afgelopen week in De Nieuws BV: “Hij is van religiekritiek naar etnische kritiek gegaan.” Het benoemen van een groep door Wilders is volgens hem “een belangrijke verschuiving.” Marokkanendebat vergeten, snotneus? Overigens vond Wilders een niet-blanke meerderheid in de grote steden al in 2006 onacceptabel. Die ‘nuance’ zal Sywert ontgaan zijn. Van het stukje duiding van Sywert in De Wereld Draait Door dat Wilders in één week geradicaliseerd zou zijn, klopt geen zak.

Lekker genuanceerd trouwens, de term ‘etnische kritiek’. Heel kritisch inderdaad: “Minder, minder, minder!” Zou Sywert de Jodenhaat van Jean-Marie Le Pen ook als ‘etnische kritiek’ duiden? We begrijpen dat het lastig voor hem is. Een week geleden beschuldigde hij voormalig Kamerlid Tofik Dibi er nog van dat die met een “slinkse redenatie” de PVV-stemmer medeplichtig maakte aan racisme. De PVV heeft het toch nooit gehad over Marokkanen als ras? twitterde de jonge babyboomer. Etniciteit en ras, lastig verhaal. Het spreken over etniciteit of ‘etnische kritiek’ in deze context verschilt weinig van de manier waarop er in de Verenigde Staten over ras of racisme wordt gesproken. Een onveranderlijke categorie gebaseerd op huidskleur, geografische afkomst of veronderstelde cultuur. Is Marokkanenhaat dus racisme? Ja. Is Polenhaat dan ook racisme? Ja.

Fatsoenlijk racisme

Bij DWDD hield Sywert een pleidooi voor Pim Fortuyn, want extreemrechts is bon ton als het een pochet draagt. “Hij wist de scheiding aan te brengen tussen kritiek op religie en kritiek op je achtergrond”, zo analyseerde hij. “De islam is een achterlijke cultuur”, zei Fortuyn. Sywert mag ons best eens uitleggen in welk deel van dit citaat deze scheiding wordt aangebracht.  In zijn poging Fortuyn te normaliseren, bekritiseerde Sywert The Economist die Fortuyn omschreef als ‘a far right politician’. De politieke wil om bij de douane aan de vrijheid van religie te tornen noemt Sywert “gevoel voor de grenzen van de democratische rechtstaat.” Voor Sywert geldt de democratische rechtstaat dus voor iedereen, behalve moslims.

Sywert vindt dat de kiezers van Wilders nog geen alternatief hebben, tot die tijd roept hij op tot een ‘conditioneel cordon sanitaire’. De PVV  moet worden uitgesloten totdat er democratisering binnen de partij plaatsvindt. Racisme is dus best oké, zolang er maar partijbrede consensus over bestaat.

Zwarte piet en de malle gewaden

Dat Sywert weinig gevoel heeft voor deze discussie verbaast ons niet. Het bleek al in de discussie over Zwarte Piet. Het is jammer dat hij de leestip van Quincy Gario niet ter harte heeft genomen, het lezen van Stuart Hall had een hoop bagger gescheeld. De fanatieke pepernoteneter maakte in zijn verdediging van de vaderlandse blackface-traditie zichzelf volslagen belachelijk. Het linken van blackface aan de slavernij vindt hij een slachtofferreflex. Hall had hem kunnen uitleggen dat de representatie van zwarte mensen in het koloniale tijdperk doorwerkt in de representatie van deze zelfde groep in de hedendaagse populaire cultuur. Gemiste kans, jammer.

Het was mooi hoe zijn deelname aan deze discussie zijn etnocentrische aard blootlegde. Hij ontpopt zich als de blanke staatsman die de westerse cultuur wil verdedigen tegen “vrouwenonderdrukking door malle gewaden.” Op een paar uitzonderingen na is het dragen van hoofddoeken door moslima’s geen autonome keuze, weet Sywert. Trots is hij op zijn buurt met vijftig procent allochtonen, blijkbaar heeft hij nog nooit met zijn islamitische buurtgenoten gesproken.

Het witte staatsmannetje

Wij vinden Sywert een staatsmannetje. Een jochie met een hoornen bril, aristocratisch uiterlijk en rechte zit. Hij beheerst de taal al. Het ridiculiseren van standpunten van minderheden, het normaliseren van racistische politiek en het verdedigen van de westerse cultuur – allemaal vaardigheden die hij moeiteloos beheerst. De stem van de blanke meerderheid verwoordt hij uitstekend. Door de gevestigde media wordt hij op het schild gehesen als de vertegenwoordiger van een jonge generatie, maar hij praat nu al als een pensioengerechtigde politicus. Als Sywert onze politieke toekomst is, zal hij waken over ons vaderlands racisme.

Yannick Coenders en Timo Koren zijn masterstudenten Social Sciences en maken het blog lekkerstereotyperen.tumblr.com.