Marokrabbenmand
Peter Breedveld
Saïd Bensellam, die vandaag als ‘Amsterdamse held’ wordt geëerd vanwege zijn – als ik het goed begrepen heb – onorthodoxe aanpak van Marokkaanse probleemjongeren, klaagt vandaag in dagblad Trouw over de ‘jaloezie, roddel en achterklap’ binnen de eigen, Marokkaanse achterban. ‘Via via’ kreeg Bensallam over zichzelf te horen dat hij zijn zakken vult. “En dat verhaal komt dan van mensen die nog nooit hun handen uit de mouwen hebben gestoken om problemen op te lossen.”
‘Typisch voor onze Marokkaanse cultuur’, meent Bensallam, “Wij praten over elkaar, in plaats van met elkaar. Al dat geouwehoer achter je rug, dat schijnheilige gedoe. Niet stimuleren en activeren, maar elkaar de grond in trappen. En het is niet allemaal onschuldig. De sfeer is echt vijandig.”
Hear, hear! Ik dacht al het één en ander te hebben meegemaakt qua verstikkend conformisme, ziekelijke afgunst, NSB-cultuur, achterbaksheid en hypocrisie, maar de zogenaamde ‘Marokkaanse gemeenschap’ in Nederland slaat alles. Hassnae schreef al eens over de agressieve scheldpartijen aan haar adres van anonieme stamgenoten op sites als Maroc.nl en van hooligans als Mohammed Jabri.
Zo gaan Marokkanen met Marokkanen om, en kennelijk ben ik, vanwege mijn vriendinnetje, inmiddels ook liefdevol opgenomen in de warme geborgenheid van de Marokkaanse gemeenschap, want ook ik vind nu dingen in mijn mailbox die zich qua vuile ranzigheid en blinde agressie kunnen meten met het smerigste uit het oeuvre van Jabri, van een Marokkaan die me in mijn gezicht zei dat Hassnae en ik zo’n ‘power-couple‘ zijn, en een inspirerend voorbeeld voor de rest van Nederland. En ze mag kennelijk op veel bijval uit ‘de gemeenschap’ rekenen. De totale schaamteloosheid van dit type – ik ben verbijsterd.
Vrijwel alle aardige Marokkanen die ik ken, houden zichzelf ver van de ‘Marokkaanse gemeenschap’ en waarschuwen me dat ik me niet moet laten inpakken door de vertegenwoordigers van die gemeenschap. De zelfbenoemde ‘powervrouwen’ en ‘woordvoerders van een gemeenschap zonder stem’. Het is één grote slangenkuil waarin iedereen ten koste van elkaar probeert een persoonlijk slaatje te slaan uit het multicultidebat en de overmatige media-aandacht voor Marokkanen. ‘De Marokrabbenmand’, noemde Hafid Bouazza het een keer.
Twee manieren om saamhorigheid te bewerkstelligen in de Marokrabbenmand: 1) Succes hebben. Dan krijg je meteen de hele gemeenschap over je heen gebulldozerd. Dan ben je een verrader, hoer, pooier, zelfverrijker en noem maar op. 2) Eigenzinnig zijn. Daar hebben Marokkanen dus een waanzinnige tyfushekel aan. Dan ben je een verrader, hoer, pooier, zelfverrijker en noem maar op.
Als Bensellam vindt dat de sfeer in de Marokkaanse gemeenschap ‘echt vijandig’ is, vind ik dat hij zich zacht uitdrukt. De sfeer is moorddadig, het is een smerige, verdorven hel. Ik heb nog nooit meegemaakt dat mensen elkaar iets zó kunnen misgunnen. Ik wil er ook niks meer mee te maken hebben.
Peter Breedveld gaat zich nu schoonschrobben met kokend heet water en een staalborstel.
RSS