Wel verkracht, niet veroordeeld. Het recht heeft gezegevierd

Peter Breedveld

De laatste jaren is er een rare dynamiek rond rechters ontstaan. Een grote groep ziet ze als de handhavers van het grote links-islamitische omvolkingsbeleid, “D66-rechters” die zich tot taak gesteld hebben de hardwerkende, Nederlandse witte man kapot te maken opdat de criminele, luiwammesende homo van kleur het land in het verderf kan storten. Daartegenover staat een groep die de rechter ziet als een onfeilbare paus en die zelfs aanstoot neemt als je zegt dat water nat is, want daar moet eerst de rechter zich maar eens over uitspreken.

Die laatste groep vind ik nog irritanter en enger dan de eerste, omdat die onze hele morele huishouding uitbesteedt aan de rechter. Wat eerlijk is en niet, wat rechtvaardig is en fatsoenlijk, wat ondraaglijk lijden is, wie er met vechten begon en of een vrouw werd verkracht, dat alles wordt bepaald door de rechter en daar heb jij je deemoedig bij neer te leggen.

Rechters zijn ook maar naakte apen

Maar de rechter is ten eerste niet onfeilbaar; zij is bevooroordeeld, ze maakt onderscheid tussen afkomst, tussen etniciteit, dat blijkt ook uit onderzoek, en ze interpreteert de feiten en de wet, die door andere rechters weer anders worden geïnterpreteerd.

Ten tweede zijn veel wetten onrechtvaardig, dus een rechter kan terecht constateren dat iets keurig volgens de letter en de geest van een wet is, dat betekent niet dat het recht zijn loop heeft, of dat iets rechtvaardig is. Ooit was slavernij wettelijk en de Holocaust was dat ook. Verkrachting binnen het huwelijk was in Nederland tot in de jaren tachtig wettelijk toegestaan en chemische castratie was op de Britse eilanden tot in de jaren vijftig een wettelijk gesanctioneerde straf voor homo’s.

Enne, Toeslagenaffaire, iemand? U aangeboden door de rechter!

Geweten schoppen

Onvermijdelijk komen de daar-gaat-de-rechter-overs toegesneld om uit te leggen dat de vrijspraak van de twee verkrachters van een 17-jarig meisje rechtvaardig is en dat wie dat niet vindt, tegen de rechtsstaat is. Ongetwijfeld zouden ze me in 1859 verweten hebben dat ik tegen de rechtstaat ben omdat ik voor afschaffing van de slavernij pleitte. Het zijn solipsistische zombies en er zou een wet moeten zijn die het weldenkende mensen toestaat ze, Louis Paul Boon indachtig, te schoppen tot ze een geweten krijgen.¹

Dan zijn er nog de journalisten die het allemaal nog erger maken dan het al is door het vonnis te gaan uitleggen en er hun eigen patriarchale vooroordelen uit de Bronstijd op projecteren.

Neem bijvoorbeeld de knuppel in het Algemeen Dagblad, Victor Schildkamp,die de veel-gestelde-vragen-vorm gebruikt om ons bij te lichten: ‘Na thuiskomst belde de 17-jarige een vriendin om te vertellen dat ze was verkracht. Waarom geen veroordeling dan?’ Omdat, legt de knuppel uit, ‘niet duidelijk is dat ze niet wilde’. Om dat nog extra kracht bij te zetten schrijft hij dat ze netjes door haar verkrachters naar huis was gebracht en dat ze onderweg nog om een McFlurry bij de McDonald’s had gevraagd.

Het is iedereen duidelijk dat ze niet wilde

Waardoor het bloed me naar de wangen steeg. Maar het is helemaal niet wat in het vonnis staat. Daarin staat dat de verklaring van het meisje consistent, betrouwbaar en aannemelijk is, dat er bewijs is in de vorm van sperma overal en dat een van de verdachten een deels bekennende verklaring heeft afgelegd die hij later herriep. Dat de rechtbank hem niet gelooft.

Met andere woorden: Het is de rechter duidelijk dat het meisje niet wilde. Dat ze is verkracht door twee beren van kerels.

However, zegt de rechter, het gaat er in deze zaak niet om of het meisje wilde of niet, maar of er sprake is van een ‘bijzonder kwetsbare positie’ zoals bedoeld in artikel zus lid zo, onderdeel hoepseflups en hatseflats. Die was er niet, concludeert de rechter. Want seks met minderjarigen mag vanaf hun 16e en bovendien was ze niet zo dronken dat er gesproken kan worden van ‘verminderd bewustzijn’ en van een ‘bijzonder kwetsbare positie’ ten gevolge van een ‘situatie van afhankelijkheid’ was er ook al niet.

Kwetsbare positie

En die laatste vind ik nog het frappantst. Je zit in de auto met twee grote kerels die je beginnen te betasten en die je kleren uittrekken en je van voor en achter nemen, een tenger meisje van 17, en dat zou geen situatie van afhankelijkheid zijn? De rechter verwijst in dit verband naar een andere zaak, die waarin een 15-jarige jongen door een veel oudere man mee naar huis was genomen en dat was volgens de Hoge Raad ‘onvoldoende om te kunnen spreken van een dergelijke kwetsbare positie.’

En ik denk: “Wat?!” Je bevind je als 15-jarige in het huis van een veel oudere, volwassen man en dat is geen kwetsbare positie?! Ik zou denken dat elk kind dat zich samen met volwassenen in een ruimte bevindt, in een kwetsbare positie zit. Elk kind dat zich waar dan ook bevindt, met wie dan ook, is kwetsbaar.

Intermezzo: Mijn leraar Duits

Ik moest weer denken aan toen ik 15 was, misschien 16. Ik werd uitgenodigd door de leraar Duits, bij hem thuis. Ik was daar vrijwillig naartoe gegaan, als zo’n leraar je uitnodigt, zeg je ook niet “Nee, ouwe zak, ik weet echt wel wat leukers te doen dan naar jouw gelul te luisteren”. Je wilt toch een voldoende voor Duits.

Dus ik zat daar op een stoel een beetje verbouwereerd te luisteren naar zijn verhalen over het aftrekken van een jongen wiens beide armen gebroken waren, een soort van vriendendienst dus. Op zich veel interessanter dan ik had verwacht. Maar hij zat me overduidelijk te groomen en op een gegeven moment pakte me bij mijn bil. Ik verstijfde en durfde niks te doen. Dit was mijn leraar, laat ik zeggen dat ik me toen heel erg kwetsbaar voelde, maar hé, de rechter zegt van niet, dus ik moet dat toen verkeerd hebben gevoeld.

Eerlijk verloren

Kort en goed: Meisje wordt eens goed genomen door twee geile ouwe kerels, ze komt thuis en belt meteen een vriendin om te zeggen dat ze is verkracht. De rechter twijfelt niet aan haar verhaal, wel aan dat van de verdachte die eerst bekende en toen jammerde dat hij onder druk en in paniek had bekend.

Maar haar verkrachters worden vrijgesproken omdat de officier van justitie had ingezet op die positie van bijzondere kwetsbaarheid vanwege haar leeftijd, staat van dronkenschap en die positie van afhankelijkheid. Eerlijk verloren, jammerdebammer, rechtstaat, netjes volgens de wet en artikel rambam en van je dingdong godverdomme niet te bevatten gewoon.

Dood aan het patriarchaat

Waarom heeft het OM die gasten niet gewoon aangeklaagd wegens verkrachting en het op die bijzondere kwetsbare positie gegooid? Is het ervaring? Hebben ze daar te vaak seksuele roofdieren weer op straat gezet zien worden omdat hun slachtoffer vrijwillig was meegegaan, was verstijfd, een te kort rokje aan had gehad of meer van die onzin? Hadden ze daarom besloten voor een andere tactiek?

Het recht heeft gezegevierd, maar ons rechtvaardigheidsgevoel is geknakt. Laten we stellen dat de rechtstaat nog steeds niet helemaal af is.

^{1. [Niet echt doen, hè! Ik weet zeker dat Boon het niet letterlijk bedoelde.]↩}