Nederland heeft een Zohran Mamdani nodig

Peter Breedveld

De staat van de Nederlandse infrastructuur heeft een kritieke grens bereikt, lees ik in NRC. Sporen, wegen en bruggen zijn niet bestand tegen de steeds extremere weersomstandigheden. Tot en met 2040 komt het kabinet ruim 80 miljard euro tekort voor onderhoud, vernieuwing en aanleg en dat is een politieke keuze.

Vorige week las ik in het Algemeen Dagblad dat Nederland, ondanks alle mooie praatjes en plannen voor méér bomen, nog steeds kampioen ontbossen is. Ik zie het in mijn woonplaats Rijswijk, waar ik bijna dagelijks de motorzagen tekeer hoor gaan en ik elke week wel weer een nieuwe straat zie waar alle bomen zijn weggehaald. Terwijl bomen voor zoveel verkoeling zorgen. Onze steden worden steeds heter en hebben meer groen nodig, maar die boodschap lijkt maar niet door te dringen.

Genoeg werk te doen, lijkt me, want Nederland verloedert in een moordend tempo en wordt een steeds onaangenamer plek om te wonen. Te heet, te nat, te krakkemikkig en valt u het ook op dat het op steeds meer plekken zo’n ontzettende teringbende is?

Onnodig toeterverbod

In de Tweede Kamer hebben ze andere prioriteiten, daar is een meerderheid voor een hardere aanpak van onnodig toeteren. “Hinderlijk en gevaarlijk, zegt de VVD. Nu kan ik me ook in het verkeer urgentere problemen voorstellen, denk aan bumperkleven en de toenemende agressie op de weg, maar het gaat natuurlijk om Turken en Marokkanen. Die toeteren er lustig op los als er wordt getrouwd of als er is gewonnen met voetbal en daar ergeren witte Nederlanders zich al heel lang aan. Het verlies van Nederland tegen Marokko in het WK voetballen lijkt de druppel te zijn en nu moet er maar eens paal en perk gesteld worden aan die openlijke blijken van hun blijdschap.

Kunnen die Turken en Marokkanen zich niet gewoon aanpassen en een woonboot tot zinken brengen om hun vreugde te uiten, of die helemaal onderpissen? Kunnen ze ramen niet opengooien en de hele buurt laten meegenieten van de muziek van André Hazes?

Plezierpolitiek

Ook in NRC las ik een pleidooi voor een ‘linkse politiek van plezier‘ als medicijn tegen de rechtse politiek van verdeeldheid en haat. Als ik het goed begrijp, willen de schrijvers daarvan dat Links minder moraliseert en veroordeelt en meer laat zien dat een rechtvaardige samenleving draait om het voor iedereen toegankelijker maken van de aangename zaken des levens. Ze verwijzen naar de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani, die zorgde voor betaalbare tickets voor het WK voetbal, maar die ook de openbare ruimte opknapt.

Ik geloof daar heilig in, dat als je ervoor zorgt dat iedereen erbij hoort in een ruimte die aangenaam is om te verpozen, de samenleving als geheel enorm zal verbeteren. Rechtse politici hebben van Nederland sinds Ruud Lubbers een teringzooi gemaakt door te bezuinigen op openbare verzieningen, kwetsbare Nederlanders aan hun lot over te laten en de markt te laten heersen. Een zeer tastbaar resultaat vind je op de Haagse Grote Markt, waar ik altijd massa’s mensen op lange metalen gedrochten van banken zie zitten, bovenop en tussen hun eigen vuilnis. Het is er heel erg vies en de sfeer is er zeer onaangenaam. Er is veel agressie, ook doordat de gemeente De Haag er in al haar onwijsheid voor heeft gekozen een fietspad dwars door het drukke voetgangersgebied te laten lopen, waardoor fietsers menen het recht te hebben iedereen, man vrouw en kind, omver te fietsen die zich op dat pad bevindt.

Mensvriendelijke wetshandhaving

Zou de gemeente De Haag inzetten op het schoonhouden van de Grote Markt, waar de vuilnisbakken nu uitpuilen, dan zou er een heel andere sfeer ontstaan. Natuurlijk geldt dat voor veel gebieden in veel andere gemeenten. Ik verwijs graag naar het New York van de zeventiger jaren, een vieze en gewelddadige stad, die veilig werd toen de gemeente werk maakte van het opruimen van de straten en ook bijvoorbeeld graffiti in de metro aan te pakken, waardoor mensen zich veiliger gingen voelen.

Ik geloof dat een mens-vriendelijke wetshandhaving, waarbij de nadruk ligt op het betrekken van burgers bij het schoon en veilighouden van hun eigen leefomgeving, uiteindelijk voor iedereen prettiger uitpakt. Daar hoort niet alleen aanpak van overlast bij, maar ook van discriminatie. De bezem moet bijvoorbeeld door het hele politieapparaat.

Landsbreed moet er flink geïnvesteerd worden in de infrastructuur, het herstel van de sociale rechtstaat, in klimaatmaatregelen en de openbare ruimte. De ontbossing moet stoppen. Dat kost veel geld, maar dat ís er gewoon. Alleen gaat dat nu naar allerlei dure cadeau’s voor het bedrijfsleven, dat nauwelijks belasting betaalt.

Welbegrepen eigenbelang

Rijke mensen willen nooit bijdragen aan een betere samenleving, ze zorgen liever voor veilige enclaves voor zichzelf en laat het rapaille elkaar maar uit hun zicht het leven zuur maken. Daarom wordt het tijd het principe van het welbegrepen eigenbelang weer van de zolder te halen. Als de huidige Verelendung doorzet, zal het uiterlijk ook de elite in zijn kont komen bijten.