Naturisme en de dood

Herman van der Helm

Naturisme is volgens de Internationale Naturistenfederatie ‘een manier om in harmonie met de natuur te leven, door samen naakt te zijn, gekenmerkt door zelfrespect, respect voor anderen en hun opvattingen en respect voor het milieu’.

Leven in harmonie met de natuur. Kan dat? Is dat een keuze? Kun je de natuur beleven? Is de natuur iets dat buiten ons is?

Mede door de geboorte, ziekte en dood op jonge leeftijd van drie van onze kinderen en later het overlijden van drie van mijn broers en mijn zus en mijn jarenlange worsteling met het verdriet ervan, ben ik het zo gaan zien: “Bij de geboorte glijd je de natuur in en bij de dood glijd je er weer uit.”

De dood

Vader en moeder starten bij de conceptie de basis van jou als individu. Die basis is jouw lichaam met brein, waar je het jouw hele leven mee doet met alle mogelijkheden en onmogelijkheden. Als bij de geboorte aan de natuurlijke voorwaarden voor leven is voldaan, glijd je als nieuw mensje de natuur in.
De geboorte en de loop van het leven zijn doorgaans goed te begrijpen en mooi om te aanschouwen. Het einde ervan is vaak moeilijker te bevatten. Hier denk je liever niet aan, maar het komt toch een keer op je pad.

De dood komt door ouderdom, maar vaak door ziekte of geweld. Soms al bij de start, als je als kindje overlijdt voor of bij de geboorte of in je jeugd. Soms plotseling, vanwege geweld gedreven door de lust van anderen of een ideologie. Soms door vervuiling van jouw leefomgeving, maar veelal door ziekte of een ongeluk. In al deze omstandigheden is het leven niet meer verenigbaar met de voorwaarden van de natuur. Je glijdt gedwongen de natuur uit.

Naaktheid

Als je de natuur binnenkomt, vernoodzakelijken fysieke omstandigheden zoals koude en warmte je om het lichaam aan te (laten) kleden of te ontkleden ter aanpassing aan de invloeden van buiten. Als klein kind staat je dit meestal tegen en wil je liefst jouw naaktheid behouden. Het leven met bedekking wordt je door jouw verzorgenden toch aangemeten. Dit geldt niet alleen voor je lichaam, maar ook jouw brein, jouw geest wil zich graag openstellen voor het nieuwe, en krijgt ook een zekere afscherming opgedrongen om niet aangetast te worden door vermeende ongewenste invloeden van buiten.

Als nieuw mensje ben je onbevangen en open. Je wilt alles ervaren zonder beperking. Open en bloot laat je alles op je af komen. Tegen het einde van jouw tijd ben je daardoor vol met prettige en onprettige ervaringen, opgedaan door pijn, plezier, verdriet, liefde, genot en verlies. Deze ervaringen doe je op met jouw gestel, deels middels de bekende zintuigen, maar ook met andere kwaliteiten, zoals inlevingsgevoel, denkvermogen, emoties, intuïtie et cetera.

Al die indrukken worden geregistreerd en opgeslagen door jouw lijf met brein. Dit blijkt een enorm mooie en gevoelige sensor te zijn. Een sensor waarmee je alles kunt ervaren, in kan opslaan en gebruiken om jouw leven te kunnen leven.

Bekleding

Deze sensor werkt het beste als hij niet afgeschermd, niet bedekt is. Je kunt bijvoorbeeld de zonnestralen op je huid het beste voelen zonder kleding. Kleding schept een schild, een barrière tussen jouw lijf, jouw natuur en het deel van de natuur om je heen. Je kunt kleding gebruiken om extremen het hoofd te bieden, maar verder verzwakt het de beleving, zoals een doek over een luidspreker.

Het opdoen van, en ervaren van kennis, indrukken en emoties is ook het makkelijkst op het moment dat er geen façades zijn, geen ‘bekleding’ in de weg zit. Een façade is niet altijd eenvoudig te voorkomen en kan erin sluipen zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Het kan bijvoorbeeld ontstaan door een schaamtegevoel als je gaat puberen. Je wilt door hormonale veranderingen in je lijf die natuur niet zo dichtbij. Je lichaam verandert. Jeugdpuistjes en andere ongemakken zitten in de weg. Je voelt je ongelukkig, soms eenzaam en verlaten.

Soms kunnen als gevolg hiervan uitingen ontstaan zoals bijvoorbeeld bij minderwaardigheidsgevoelens in merkkleding gaan lopen, tatoeages gaan zetten voor een bepaalde uitstraling, je in allerlei luxe gaan baden, je decadent gaan gedragen. Je meer gaan voelen dan anderen. Soms door macho te worden of overheerser. Je trekt dan een soort deken over je heen om niet met jouw kwetsbaarheid geconfronteerd te hoeven worden. Je creëert een veilige afstand tot die opdringerige natuur. Dat die afstand aanhouden echter wel obsessief kan worden, besef je vaak niet, maar kan uiteindelijk zoveel pijn gaan veroorzaken dat jouw leven niet meer leefbaar voelt.

Ideologie

Een listige façade kan ook ontstaan als je jezelf bepaalde denkbeelden of een ideologie gaat aanmeten, bijvoorbeeld een expliciete levensvisie, een geloof, een leefregel, een politieke visie of denken in complotten. Een symbool of vlag je gedrag laten bepalen. Dit kan extreme vormen aannemen en veroorzaakt soms angstdenkbeelden of zelfs fobieën en deze kunnen leiden tot psychoses, weet ik uit eigen ervaring.

Het verstoort in hoge mate de gevoelige sensorwerking van jouw lijf en maakt dat je verder van de natuur af komt te staan. Zelfreflectie verdwijnt, allerlei vooroordelen krijgen een kans en soms ga je de oorzaken van jouw ongeluk bij anderen leggen. In sommige gevallen kan je hierdoor de grip op je eigen lijf helemaal verliezen. Je voelt het eigen lichaam niet meer. Je zit met een brein vol met pijn. Je voelt je gevangen in je lijf, je hoofd, jouw natuur. Dit kan leiden tot excessen zoals bijvoorbeeld eetstoornissen, mutilatie of zelfs zelfdoding. Zelf uit de natuur stappen omdat de pijn niet meer te dragen is, zoals mijn jongste broer in mijn bijzijn deed.

De natuur herontdekken

In geijkte mentale therapieën wordt gebruik gemaakt van het herstellen van het contact met de natuur, met jezelf, met jouw lichaam. Door bijvoorbeeld het advies om veel arbeid van jouw lichaam te gaan vragen, zoals sporten, wandelen, zwemmen, boksen. Via allerlei soorten lichamelijke belasting ga je de natuur weer voelen. De natuur in jouw lichaam herontdekken is dan een genezingsproces.

Of beter gezegd: je gaat jouw lichaam als natuur herontdekken. Afstand maken tot jouw denken, jouw eigen façades doorzien, jouw blokkades ervaren geeft dan lucht, geeft bevrijding. Jouw zelf gecreëerde ‘kleding’ uit doen. Daarbij helpt mijns inziens ook de fysieke kleding uit doen, zodat de zon weer brandt op je huid, het zwemwater weer contact met je heeft en de kou of warmte ervan weer voelbaar wordt. Weer onderdeel van de natuur worden.

De sensorwerking in jezelf ervaren is een mooi proces. Een diepere bewustwording. Het beste gaat dit op momenten als jouw denkwerk niet al te actief is. Bij meditatie, of bijvoorbeeld als je ’s nachts even wakker wordt. Alle pijntjes die je hebt worden dan voor je gevoel uitvergroot. Je kunt je hart voelen kloppen, een spier voelen prikken. Ook ervaar je het als je klaarkomt, of als je op het toilet zit. Dan voel je de natuur in optima forma. Veel vrouwen hebben het geluk dat ze er een enorme ervaring mee kunnen hebben bij het krijgen van een kind. Ook ziekte of een ongeluk kan je wat dat betreft veel opleveren.

Ziekte en overlijden

Ziekte is, hoe vervelend ook, een mooie leerzame confrontatie met jouw lichaam. Je ontdekt het proces van afwijking van de natuurlijke staat. Je ervaart de pijn van binnenuit. De natuur roept je. Er is geen barrière die je hiertegen op kunt richten. Je kunt de sensor niet uitschakelen. Hoogstens met medicijnen wat afvlakken, een beetje dempen, wat bedekken.

Uiteindelijk is ziekte ook een introductie op het naderende einde, een proces dat lastig is te aanvaarden, maar mooi is om bewust te ervaren. Het maakt de buitenwereld en jouw gekoesterde denkbeelden relatief, breekt je façades af en dwingt je om op het eigen lijf te focussen. De schellen vallen je van de ogen. De ‘kleding’ valt weg. De natuur in je manifesteert zich. Het maakt je als mens doorleefder en completer. Je ont-wikkelt jezelf.

Het moeten toekijken bij het ziek zijn en daarna overlijden van dierbaren is een pijnlijke ervaring en gaat gepaard met intens verdriet. Jouw geliefden zijn uit de natuur weggegleden en hebben het einde doorleefd. Voor achterblijvers is dit soms een veel grotere pijn dan een eigen ziekte. Er wordt een stevig beroep gedaan op de mentale stabiliteit.

Jouw sensor kan dan voor kortere of langere tijd veranderen in een supersensor die alle pijn extreem vergroot weergeeft en daarbij ook heftige prikken uitdeelt. Jouw leven voelt onleefbaar. De afstand tot jouw lichaam is tot maximale proporties gegroeid en je verwacht niet dat het ooit anders wordt.

Leven na de natuur

Uiteindelijk, weet ik, komt de natuur zelf voor verzachting zorgen en laat de pijnen insmelten in het lichaam en brein. Een leefbaar leven komt terug. Je bent dan met een mooie herinnering verrijkt. Je bent weer één gemaakt met jezelf, de natuur.

Aan het einde van jouw tijd glijd je, tevreden en vol met wijsheid de natuur weer uit. Je vertrekt met een schat aan ervaringen, die niemand je meer afneemt. Wat je er daarna wel of niet mee kan, laat ik open. Dat is na de natuur. Waarbij het echter met ‘de onzekerheid van het hierna’ wel oppassen geblazen is. Het is vaak de diepere achtergrond waardoor er ideologieën en geloven en dus façades ontstaan die een afstand van jou tot de natuur suggereren. Probeer je er niet mee te bedekken.

De natuur is dus niet iets dat alleen buiten ons is. De natuur kun je niet als toeschouwer beleven of in harmonie mee leven. Je bent de natuur.

Herman van der Helm is uitvinder en ondernemer.