Ziek

Lagonda

Uw webcolumnist was deze week geveld door een stevige griep. De eerste dagen heb ik nog op de bank doorgebracht, alwaar ik via de tv kennis mocht nemen van de diepere maatschappelijke inzichten van Peter R. de Vries. Hoewel hij zich gretig laat voorstaan op zijn goede bullshitdetector, bleek hij met zijn ideeen over moslimfundamentalisme zelfs Femke Halsema nog links in te halen. Een rilling trekt door mijn lijf. Als ijzervreter de Vries ook al niet in staat de Rode Waas uit zijn ogen te wrijven, waar stevenen we dan in hemelsnaam op af? Ik bel mijn werk om me voor de rest van de week af te melden. “Heel Nederland is ziek!”, verzucht de personeelschef. Tsja.

Ik neem een overdosis koortsremmers, strompel naar bed en zweef weg. Ik ben ziek, net als Nederland. Soms lijkt het alsof ik zwetend wakker word, soms lijkt het alsof ik in een diepe slaap val. Vanuit mijn ooghoeken kruipt een helder schijnsel langs de randen van mijn bed. Ik druk op mijn ogen, de kamer tolt rond. Ik ben ziek, net als Peter R. de Vries. Eindeloos val ik weg en kijk in het heldere duister. De deur licht felrood op, en muziek zwelt aan. Het bord laat grote cijfers zien…

Eeennnnnn, goedenavond dames en heren, ook in België! Welkom bij alweer een nieuwe aflevering van Reality Check! En hier is uw gastheer: Jack Spijkerrrrmaaaaan!

Ah, Jack, kijk eens waar Lagonda mee naar huis gaat vanavond! De verzamelde werken van Karl Marx, Karen Armstrong en Geert Mak! Gefeliciteerd! Gefeliciteerd! Gefeliciteerd…!

Starend naar mijn wekker word ik wakker in het heldere licht van de ochtend. Ik overdenk mijn droom. Flarden sinterklaasliedjes drijven langs de trap omhoog. Zachtjes neurie ik mee: ’t is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, ‘k zal eens even vragen naar zijn naam. Ik grinnik om de tekst. Jaja, niets dan oprechte interesse en onderdanige schaapachtigheid voor vreemdelingen, dames en heren! Geen kwaad woord over vreemdelingen, want voor je ’t weet gaan de treinen weer rijden!

Gij Zult Niet Discrimineren! luidt onze grondwet. Heel mooi, maar het effect van deze wet is desastreus; zij berooft ons van een kritisch beoordelingsvermogen. Het is ons verboden de overduidelijke verschillen tussen de ene en de andere mens waar te nemen, zodat wij gedwongen worden onszelf als een eenvormig collectief te beschouwen. Het is niet voor niks dat Joop Wolf, de grondlegger van deze wet, een stalinist is. Ach, hoe groot is het verschil met Amerika. Hoe mijlenver gaapt de kloof tussen het “We the people…” uit de Amerikaanse grondwet, en het “You the people!” van ons anti-discriminatie beginsel. De Amerikaanse benadering omarmt juist de veelvormigheid: wij, de mensen! Rijk en arm, blank en zwart, jood, christen of atheïst! Wij! Wij zullen het samen moeten zien te rooien! Zonder dwangideologie van een koning, paus of dictator die ons wil kneden naar zijn eenvormig ideaal.

Europa lijdt al eeuwenlang aan een hevige dwangideologische infectie — dit is precies de reden waarom de Founding Fathers het oude continent de rug hebben toegekeerd. Geef ze eens ongelijk: de dwang van het christendom en de koningshuizen is ingeruild voor de dwang van het socialisme, en het lijkt erop dat Europa deze dwang binnenkort gaan inruilen voor islamitische dwang. Europa streeft naar een kinderlijke fantasiesamenleving waarin iedereen hetzelfde doet, denkt en weet; waarin iedereen hetzelfde verdient, hetzelfde huis heeft en in dezelfde auto rijdt; waarin iedereen bidt naar dezelfde God, en dezelfde regels gehoorzaamt; waarin iedereen er hetzelfde uitziet, in hetzelfde uniform rondloopt, en met dezelfde vlaggen en wimpels zwaait; waarin iedereen met dezelfde hand op hetzelfde moment dezelfde groet brengt.

Wij willen maar niet inzien hoe gevaarlijk deze fantasie is. Want juist door mensen zoveel mogelijk dwangmatig gelijk te schakelen, ontstaat pas het soort discriminatie dat dodelijk is. Pas als iedereen hetzelfde moet verdienen, dient de kapitalist bestreden te worden. Pas als iedereen hetzelfde moet geloven, dient de ketter gedood te worden. Pas als iedereen blank moet zijn, dienen andere rassen uitgeroeid te worden.

Met deze paradox weten wij ons nog steeds geen raad. De Tweede Wereldoorlog heeft ons de ultieme uitkomst van dwang laten zien, en nog trekken we de verkeerde conclusies. Hoewel het nazisme overduidelijk een van de vele socialistische regimes was waar de wereld tijdens de 20ste eeuw mee te maken kreeg, kunnen wij maar niet accepteren dat het ideaal om een perfecte samenleving te scheppen kan culmineren in zoiets als de holocaust. Toch is dat precies wat er is gebeurd. En om het domme volk niet de kans te geven tot de realisatie te komen dat het prachtige socialisme en dat verderfelijke nazisme twee loten aan dezelfde stam zijn, is het nazisme na de oorlog zo opzichtig mogelijk aan de verkeerde kant van het politieke spectrum gezet, en is er — door zo vaak en zo dor mogelijk te wijzen op de doden uit de concentratiekampen — voor het domme volk een hele simpele regel in het leven geroepen. Een regel die dagelijks wordt bekrachtigd en die wij dienen te belijden tot de dood erop volgt: Gij Zult Nooit Kritiek Leveren Op Vreemdelingen! Zelfs als de vreemdelingen zich uiterst onverdraagzaam en intolerant opstellen. Zelfs als vreemdelingen ons haten en minachten. Zelfs al worden wij gezien als een te overwinnen vijand, ja, zelfs al hebben de vreemdelingen een nog grotere pesthekel aan joden dan de nazi’s: wij dienen onze mond te houden.

Europa is doodziek. Al sinds de Tweede Wereldoorlog zit het oude continent als een patiënt in elkaar gedoken, volledig geobsedeerd door de vuiltjes in haar navel. We vragen ons al vijftig jaar af wat er precies is mis gegaan, waarom en hoe het nazi-regime heeft kunnen ontstaan, en hoe een dergelijk regime in de toekomst voorkomen kan worden. Op al deze vragen hebben we de verkeerde antwoorden gegeven.

Buiten hoor ik de soldatenlaarzen marcheren. Het monster waart nog steeds rond. Rillend trek ik de dekens over me heen. De wind waait flarden van zijn geur naar binnen.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.