Heet van de naald

Peter Breedveld

Tom Janssen

Faisal Mirza van Wij blijven hier! stuurde me een mailtje: ‘Leuk dat je weer eens wat over ons hebt geschreven.’ Gevoel voor humor kun je hem niet ontzeggen. Ik moet wel het boetekleed aan, want ik heb Faisal er onterecht van beschuldigd liever in een dictatuur te wonen dan in een land waar alles maar gezegd mag worden. Mijn oprechte excuses. Faisal heeft zoiets nooit geschreven. Ik verwarde hem met zijn Wij blijven hier!-collega Ashraf Ashrafi. Die schrijft in Theo herdacht:

Als je op zo’n denigrerende toon aanhangers van een bepaald religie zonder enig pardon “geitenneukers” kan noemen, en dit goedkeurt onder het mom van vrijheid van meningsuiting, dan heb ik liever een dictatoriale regime, waar op zijn minst respect voor elkaars gedachtegoed heerst.

Ik vraag me af of Ashraf zich realiseert hoe aanstootgevend, hoe obscéén het is wat hij daar tussen neus en lippen door even opmerkt. Je zal maar een overlevende zijn van één van de vele dictatoriale regimes die onze aardkloot rijk is, met achterlating van have en goed zijn weggevlucht, ontberingen hebben geleden, vernederingen ondergaan, in angst gezeten. Dan heb je eindelijk Nederland bereikt, waar je het risico loopt linea recta weer terug te worden gestuurd naar je slagers, vergezeld met een brief van de IND: ‘Geachte dictator, deze meneer of mevrouw is naar Nederland gevlucht omdat hij zichzelf als tegenstander van uw regime beschouwt’. In afwachting van je uitzetting surf je naar Wij blijven hier! waar een verwend blaag, die aan de foto bij zijn stukjes te zien niet veel ontberingen heeft geleden, verklaart liever in een dictatuur te leven dan in Nederland, want hier loop je het risico voor ‘geitenneuker’ te worden uitgescholden.

Minister Verdonk, ik stel een ruil voor: één met uitzetting bedreigde vluchteling voor Ashraf Ashrafi, die het hier in Nederland toch maar klote vindt en snakt naar het juk van een dictatuur. Keuze zat, dacht ik zo en wie zijn wij om iemand als Ashraf te belemmeren zijn dromen te verwezenlijken?

Genocide in Darfur, kinderexecuties in Iran, bij moslims krijg je de pis daar niet lauw mee. Maar publiceer een paar cartoons en de pleuris breekt los. Niet alleen onder extremisten en fundamentalisten. O nee, ook menige gematigde moslim vindt dit hét moment om zijn schaapskleren af te werpen. Ga naar de site Wij blijven hier!, waar een collectief van hoogopgeleide, ‘gematigde’ jonge moslims ons deelgenoot maakt van zijn diepere inzichten en visie op de actualiteit.

In het begin dacht ik op Wij blijven hier! Neerlands hoop in bange dagen te hebben gevonden: jonge, intelligente moslims die gewoon willen meedoen en strijden met argumenten in plaats van het slachtofferschap, emotionele chantage en dreigementen. De laatste tijd begon dat beeld al scheurtjes te vertonen maar het is me nu compleet helder: onder een dun glanslaagje schuilt een afschuwelijke reactionaire, extremistische geest.

In Nederland worden homo’s en Joden door moslims gemolesteerd en in elkaar geslagen en fashion victim Mohammed Bouyeri, die in de rechtbank uit de Winkler Prins staat voor te lezen, roept op tot het doden van ongelovigen. Daar hoor je ze van Wij blijven hier! niet over. Over de cartoonhysterie staan inmiddels echter al vier of vijf bijdragen op de site, waarvan de haren je te berge rijzen.

Allereerst is daar apotheker ReFlex, die stelt dat ‘als men beseft dat de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) voor de meeste moslims belangrijker is dan hun eigen vader of moeder, dan moet men zich wel kunnen voorstellen hoe hard zo’n belediging aankomt’. Ook schrijft hij dat de reacties van ‘de moslims’ hem heel erg meevallen. Bedreigingen en bestormingen van westerse ambassades, ach, ReFlex is erger van moslims gewend.

Een zekere Patric reageert als volgt op het stukje van Reflex: ‘Hebben ze nou van 2 november in Nederland nog niets geleerd??’ Nou, nee, Patric. Ik ben bang dat jullie nog een heleboel kunstenaars, politici en publicisten moeten afslachten voordat Nederland zich gaat realiseren dat we met vuur aan het spelen zijn.

Faisal Mirza van Wij blijven hier! brengt tevreden het bericht dat er excuses zijn aangeboden vanwege de ‘ongepaste beledigingen’. Een collega van Mirza, Wij blijven hier!-scribent Ashraf Ashrafi, heeft ook al eens laten blijken niets op te hebben met menings- en persvrijheid. Toen zei hij dat hij liever in een dictatuur als Iran woont dan in een land waar iedereen alles maar mag zeggen.

Zulke dingen mag een verwend blaag als Ashraf gewoon zeggen in het land waar-ie is geboren, opgegroeid en betutteld en dat is een mooi ding. Maar ik zou er graag bij zijn als Ashraf het recht in het gezicht zegt van een overlevende die de gastvrijheid van Saddams of Ahmadinejads beulen heeft mogen smaken.

Het schokkendst is de bijdrage van importeur Tasneem Sadiq, die ik altijd de verstandigste van het collectief vond. Sadiq is door de cartoons blijkbaar zo over de rooie dat hij ons onverholen bedreigt:

Ik heb het altijd al gezegd, en ik blijf het zeggen: de moslim jongeren van nu zullen over 30 jaar de luiers verschonen, lakens verwisselen en de po’s legen van diegenen die hen/ hun religie op dit moment op de korrel nemen. En de hardhandigheid waarmee dat zal gebeuren wordt bepaald hoe nú omgegaan wordt met hun gevoelens en religeuze waarden!

Dus met andere woorden: bek houden, anders zou er straks wel eens een heup kunnen gaan breken, of kom je terecht in een kokend heet bad. De barbarij! Verontwaardigd roepen dat je niet zomaar alles mag zeggen, en dan in één adem door deze soort bagger spuien. Wat een tuig! Wat een schorem!

Moslims en dhimmies zijn altijd vreselijk bezig met wat moslims aanstootgevend vinden. Wat een niet-moslim aanstootgevend of beangstigend vindt, interesseert ze geen moer. Sterker nog: wie kenbaar maakt dat moslims toch ook wel eens dingen zeggen en schrijven die niet door de beugel kunnen, wordt uitgescholden voor xenofoob of racist.

Ik ben daar inmiddels immuun voor geworden en daarom het volgende: lieve moslims, wat de profeet Mohammed voor jullie is, is de vrijheid van meningsuiting voor mij. Blijf dus godverdomme met je vuile tengels van mijn vrijheid van meningsuiting af. Een aanval op mijn vrijheid van meningsuiting zie ik als een oorlogsverklaring en dan is het voor mij heel simpel: dan ben je ofwel vóór, ofwel tegen me.

Ik vind de koran één van de vunzigste boeken die ik ooit heb gelezen. Wat een haatzaaierij! Wat een aanstootgevende monotonie! De 120 dagen van Sodom is er niks bij. Maar roep ik op tot een verbod? Welnee. Wie Mein Kampf of de koran wil lezen, leg ik geen strobreed in de weg. Weet je waarom? Omdat ik vertrouw op de kracht van mijn argumenten.

Blijkbaar hebben moslims zelf niet zo’n vertrouwen in Allah, wat niet raar is, want zeg nou zelf, Allah heeft ze de laatste tijd wel behoorlijk laten zitten.

Nu zou ik, als ik Allah was, ook niet zo blij zijn met m’n voetvolk, dat zich heel erg veel drukker maakt om wat inkt op papier dan om mensenlevens.

Die Thomas Cool. Afgelopen weken voerde de Frontaal Naakt-medewerker enthousiast campagne voor de Antilliaanse politieke partij MOD.POR, waar hij als tweede op de lijst stond. Precies één dag voor de verkiezingen van afgelopen vrijdag bracht hij plotseling een negatief stemadvies tegen MOD.POR uit. Dat plaatste hij zelfs óp de website van MOD.POR, die hij blijkbaar beheert.

Brown heeft namelijk een plan voor de ontwikkeling van de Antillen gepresenteerd waar Cool niks van wist en dat hij ‘lachwekkend’ vindt. Bovendien weigert partijleider Stanley Brown zich te ontdoen van de in de ogen van Cool onbetrouwbare kandidaat Mel Simmons, architect van het ‘lachwekkende’ plan.

MOD.POR heeft bij de verkiezingen niet één zetel weten te halen (255 mensen hebben op de partij gestemd) en dat nemen de MOD.POR-supporters Cool niet in dank af. ‘Je dagen zijn ook op Curacao geteld…..watch me!!!! De procedure is ál in gang gezet!!!!!!!!!’ dreigt een anoniemerd op het Internetforum van Stanley Brown’s website.

Cool ondergaat het gelaten. Hij sputtert wat over de kwalificatie ‘nicht’ die iemand hem heeft toegedicht omdat hij op vrouwen valt, onthult verliefd te zijn op het mooiste meisje van Curaçao en corrigeert wat onjuistheden in een bericht over het tumult bij Mod.POR in het Curaçaose dagblad Amigoe.

Stanley Brown heeft nog niet gereageerd op mijn verzoek om commentaar. Wellicht houdt Thomas ons vanuit zijn schuilkelder op de hoogte.