Een gevaarlijke gek

Michiel Mans

Illustratie: EROTICARS 2006

Geachte fracties en redacties,

Donner had, na diverse keren de boel voorgelogen te hebben, zoals bij de Schiedammer Parkmoord affaire, al moeten opstappen of de tent uit moeten vliegen. Nu blijkt Donner zich te ontpoppen als een direct gevaar voor onze samenleving.

In macaber genoeg het blad Vrij Nederland verschijnt deze week een interview met Donner zoals gepubliceerd in het boek ‘Het land van haat en nijd’ van Margalith Kleijwegt en Max van Weezel (zie ook Sharia ‘moet kunnen’ van Geert Wilders op Het Vrije Volk). In een vooruitblik bij VN lezen we:

Minister Piet Hein Donner van Justitie bekritiseert politici die na de aanslag op de Twin Towers een godsdienstoorlog tegen de islam wilden voeren.- -Terrorisme en radicalisering moeten worden bestreden maar de islam als nieuwe zuil moet met open armen in Nederland worden verwelkomd, vindt Donner

Godnondeju, het ‘dood aan de ongelovigen’ is honderden keren uit duizenden islamitische kelen geschreeuwd, het ‘jihad’ gebral heeft duizenden keren door moskeeën gegalmd maar Donner meent dat het Westen een godsdienstoorlog is begonnen.

Over Rita Verdonk, minister van Vreemdelingenzaken op het zelfde departement, zegt hij: ‘Vraag me niet te oordelen over een collega-minister. Maar er is een toon in het politieke debat geslopen die me niet bevalt. Een toon van: Gij zult assimileren, Gij moet in het openbaar onze waarden overnemen. Be reasonable, do it our way. Dat is niet mijn benadering.’

Dat was al langer duidelijk. Dat hij desnoods zijn eigen volk uitlevert en zijn eigen cultuur verraadt, is een nieuw dieptepunt in de Nederlandse dhimmy-politiek. Het wordt nog erger.

De minister is het oneens met CDA-fractievoorzitter Maxime Verhagen die de vrees uitsprak dat in sommige stadswijken de sharia (de islamitische wet) zou kunnen worden ingevoerd. Donner: ‘Het moet mogelijk zijn dat moslimgroeperingen langs democratische weg aan de macht komen. Iedere burger mag beargumenteren waarom de wet moet worden veranderd. Als hij zich ondertussen maar wel aan de wet houdt. Voor mij staat vast: als tweederde van alle Nederlanders morgen de sharia zou willen invoeren, dan moet die mogelijkheid toch bestaan? Zo iets kun je wettelijk toch niet tegenhouden? Het zou ook een schande zijn om te zeggen: dat mag niet! De meerderheid telt. Dat is nou juist de essentie van democratie.’

Donner heeft duidelijk nog nooit een letter gelezen in de koran. Donner heeft geen benul van wat de sharia inhoudt. Donner is stokdoof en stekeblind gebleven voor de gebeurtenissen in de wereld de laatste decennia. De sharia kan weliswaar democratisch ingevoerd worden maar na die invoering is de democratie verdwenen omdat de dan ingevoerde shariawetten van een niet bestaande allah, boven de wetten van de parlementaire democratie gaan. De democratie is dan dood. Atheïstische mensen, de Mohammed-bespotters, de Allah-ontkenners en critici, zullen opgehangen, gestenigd of onthoofd moeten worden volgens de sharia.

Donner heeft zich als een gevaarlijke gek ontpopt. Nederlanders zijn niet gekend in de besluitvorming rond de vroege immigratiepolitiek. Hierna zijn ze middels propaganda en morele intimidatie lang monddood gehouden. Protest of kritiek betekende stigmatisering. Dan was je een xenofoob, een islamofoob of fascist. Dankzij die politiek is overname door hen die de sharia willen invoeren nu een reële mogelijkheid. Wiens aanwezigheid in de Kamer om dit verder te bereiken zou Donner toejuichen?

Donner zou het toejuichen als iemand als AEL-leider Abou Jahjah in het Nederlandse parlement werd gekozen: ‘Wat dreigt, is een gewelddadige confrontatie buiten de regels van het democratisch rechtsbestel om. Dat moeten we vervangen door een democratisch treffen binnen het bestel. Zo’n Abou Jahjah, hadden wij maar zo iemand in Nederland! Hij blijft binnen de grenzen van de wet en functioneert als bliksemafleider voor de onlustgevoelens onder jonge moslims. Wat hij wil bereiken, doet hij door met anderen samen te werken. Zo zou het in een pluriforme democratie moeten gaan.’

Donner is krankzinnig geworden. Donner vormt een directe bedreiging voor onze toekomstige vrijheid. Als Donner niet opstapt of eruit vliegt, voel ik me dusdanig bedreigd dat ik me gedwongen voel mijn vrijheid desnoods gewapenderhand te verdedigen. Ik heb lang gehoopt dat het niet zover zou komen maar met politici als Donner in het zadel, lijkt er geen andere weg meer mogelijk.

Michiel Mans (1956) is grotendeels autodidact, een ‘lezer’ met interesses in geschiedenis, filosofie, politiek en wetenschap. Hij komt uit een nest van ‘boerenverstand’ aan moederskant en een ‘oud koloniaal uitzuigersgeslacht’ aan vaderskant. Een mix van Drents humanisme en rechts reactionair in een liberale, sceptische saus.