HOERRRR!

Peter Breedveld

Paul-Émile Bécat

Tot de wonderlijkste verschijnselen in onze multiculturele samenleving reken ik de kansenjongeren die, wanneer een dame laat weten niet gediend te zijn van hun subtiele avances, haar uitschelden voor hoer. ‘HOERRRRR’. Daar zit iets paradoxaals aan. Wat gaat er in die lelijke koppies om?

Om gezeur te voorkomen: zo’n kansenjongere bedoelt natuurlijk niet echt ‘’hoer’, dus iemand die zich laat betalen voor seksuele dienstverlening, maar ‘’slet’. Een vrouwspersoon die veel losse, seksuele contacten heeft.

Goed, zo’n kereltje hoopt dus dat hij, terwijl hij via zijn broekzak aan zijn lul sjort en wat fantasieloos vuilbekt, een dame zover krijgt haar benen voor hem te spreiden. Dus zomaar, zonder hofmakerij vooraf, hij biedt haar geen drankje aan, daar heeft-ie geeneens geld voor – hij verwacht dat ze echt dan en daar gratis beschikbaar voor hem is. Dat loopt natuurlijk uit op een koude kermis, een teleurstelling. Toch is ze in zijn ogen een hoer, een slet.

Hier is sprake van een staaltje mentale acrobatiek, van een fenomenale geestelijke lenigheid bij types die over het algemeen niet eens in staat zijn een VMBO-diploma te halen. Hoe valt dat te verklaren? Ik denk dat de obsessie met maagdelijkheid, vrouwelijke maagdelijkheid, hier een belangrijke rol speelt. Lees hier het antwoord van imam Bahaeddin Budak eens op de vraag van de Nederlandse Islamitische Omroep hoe een vrouw een echtgenoot moet vinden als het volgens de islam niet is toegestaan om te daten (verdomd moderne lingo hield Allah erop na, toen hij Mohammed zijn koran openbaarde – het moet gezegd). Na een lange inleiding, waarin Budak volgens mij bedoelt te zeggen dat hij niet inziet waarom een meisje haar partnerkeuze niet gewoon aan haar ouders overlaat, zegt de imam onder andere het volgende:

Het toestaan van geslachtsgemeenschap voor het huwelijk betekent ook de mogelijkheden creëren voor prostitutie. Dit zie ik als een postmoderne slavernij van de vrouw. Het betekent tevens ook het pooierschap toestaan als werk. De nieuwe vorm van de slaafmeester.

Die Budak formuleert het heel handig, hij weet, door een link te leggen met het hete politieke hangijzer van de vrouwenhandel, precies hoe je de harten moet raken van subsidieverstrekkende PvdA’ers die geilen op het woord ‘postmodern’, maar daar gaat het nu even niet om. Budak stelt hier, niet eens zo heel erg omfloerst, dat seksueel actieve, ongetrouwde vrouwen hoeren zijn. En dat krijgen die kansenjongeren de hele tijd te horen van ouders, ooms, tantes, broers en van elkaar, dat Nederlandse vrouwen seks hebben voor het huwelijk en dus hoeren zijn.

Die maagdelijkheidscultus is uiteraard niet per se religieus. De obsessie met maagdelijkheid overheerst in alle macho-culturen. Frank Martinus Arion schrijft in zijn roman Dubbelspel, dat ik als middelbare scholier een waanzinnig gaaf boek vond, dat Antilliaanse mannen per se de eerste willen zijn. Het kan ze niet schelen of ze daarna pas weer de derde of vierde zijn en er in de tussentijd dus andere mannen met hun minnares naar bed zijn geweest, als ze maar de eerste waren. Als ze maar het voorrecht hebben mogen smaken de vrouw in te wijden in het liefdesspel (ik parafraseer en kan het nu niet nakijken, omdat de meeste van mijn boeken op dit moment in verhuisdozen staan opgeslagen).

Iedereen voelt instinctief aan dat seks niet echt zo gewoon is als eten of drinken, zoals opvoeders ons in de jaren zeventig vaak probeerden wijs te maken. Door een vrouw te worden toegelaten is een bijzondere gunst, een trip naar het paradijs, alleen weggelegd voor een selecte groep mannen. De eerste keer is natuurlijk nóg bijzonderder. Wie die voor zijn rekening mag nemen, is waarlijk uitverkoren. En wie wil er nou niet uitverkoren zijn? Vooral macho’s willen dat, omdat ze hun hele leven van hun moeder te horen hebben gekregen hoe speciaal ze zijn. In een cultuur waarin de standaardgelukswens voor pasgetrouwden luidt dat hun eerstgeborene een jongen moge zijn, is het onontkoombaar dat mannen zich ook stuk voor stuk zéér speciaal voelen.

Zo speciaal dat ze allemaal van zichzelf vinden dat zij recht hebben op dat ene bijzondere cadeau, de bloem van de vrouwelijke maagdelijkheid. Kennelijk is het teveel gevraagd om netjes af te wachten totdat ze dat speciale cadeau van zijn eigenares krijgen, en moeten vrouwen worden verstopt onder lappen en tenten om te voorkomen dat mannen zonder veel omhaal nemen waar de Here ze recht op heeft gegeven. Dat lijdt er weer toe dat mannen denken dat vrouwen zichzelf aanbieden wanneer ze zich niet onder lappen en tenten hebben verstopt. Dat die vrouwen hoeren zijn, dat weten ze van thuis en het buurthuis en de moskee, waar mensen, die het weten kunnen, ze dat hebben verteld.

Wat gebeurt er dus wanneer een kansenjongere, hand om lul, tussen twee welgemikte fluimen door, afgewezen wordt door een oningepakte dame waarvan hij wéét dat ze met Jan en alleman naar bed gaat? Er ontstaat kortsluiting in zijn hoofd. Zo’n vrouw ís al eens ontmaagd, en niet door hem, wat op zich al onbegrijpelijk is want hij heeft dan wel geen diploma, geen werk, geen geld, geen ontwikkeling, geen behoorlijk Nederlands en hij gaat naar dezelfde kapper als Bert van Bert en Ernie, maar heeft zijn moeder hem niet zijn hele leven voorgehouden dat hij mama’s stoere kerel is, mama’s soldaatje, alleen het beste is goed genoeg voor mama’s stoere superman? Daar staat-ie dan, beschikbaar, EN DAN WIL EEN VROUW NIET MET HEM NAAR BED?!

En dat denkt dat opgeblazen ego dan, dat die vrouw voor iedereen haar benen spreidt behalve voor de meest bijzondere man die God ooit heeft geschapen. Met hem wil ze niet. Ze doet het liever met allerlei minder begenadigde types. En zo gaat het de hele tijd. Nederland is één grote orgie, iedereen doet het met iedereen, elke ongelovige komt hier seksueel aan zijn trekken, maar hij slaagt er maar niet in te worden ingewijd in de geheimen van de vleselijke liefde. Dat zal niet eerder gebeuren dan nadat zijn moeder een volle nicht met dito snor voor hem heeft uitgezocht. En dat doet pijn, mensen, dat doet geweldig veel pijn.

En dus verdient een vrouw die niet met hem wil neuken, nog niet voor duizend euro, het predikaat HOERRRR.

Peter Breedveld dacht: ‘Kom, laat ik weer eens een stukje schrijven om mijn teleurgestelde fans van het eerste uur te behagen’.