Dansen (2)

Peter Breedveld

Namio Harukawa

Elke vrouw met wie ik ooit de liefde bedreef, ben ik innig dankbaar en eigenlijk vind ik het heiligschennis om vrouwen op hun seksuele tekortkomingen te gaan zitten wijzen. In bed is elke vrouw een godin. Haar menselijke onhebbelijkheden manifesteren zich meestal aan tafel of op de bank voor de televisie of achter de boodschappenkar in de supermarkt. We zouden eigenlijk geen relatie moeten hebben met vrouwen, althans geen huishouden met ze delen met een gezamenlijke spaarrekening en tweewekelijkse bezoeken aan haar ouders.

Vooral dat laatste kan dodelijk zijn voor een relatie. In het zicht van haar ouders ondergaat menige geliefde een radicale transformatie. De inspirerende muze verandert in een schatplichtige vazal, gevangen in het web van morele chantage, afgunst en oud zeer dat het gezin nou eenmaal is. Een blik op haar moeder en je weet met wie je over twintig jaar onsmakelijkheden in de badkamer staat uit te wisselen. Met een beetje meer pech is het haar vader op wie ze steeds meer begint te lijken. Een broer of zus kan je ongewild wijzen op een bepaalde eigenaardigheid aan je geliefde die je nooit eerder was opgevallen, zoals een karikatuur dat kan doen met het origineel. Nooit lukt het je meer niet eerst en vooral die eigenaardigheid te zien.

Maar ik dwaal af. Het liefdesspel vergoddelijkt alle vrouwen, en een lijstje opstellen met dingen die vrouwen verkeerd plegen te doen, is als God verwijten dat hij de anus te dichtbij de vagina heeft gesitueerd, of dat hij de Arabier en het vogelbekdier heeft geschapen. Maar toch, er zijn wel een aantal dingen waarover we moeten kunnen praten, een aantal misverstanden die het contact met onze godinnen vertroebelen. Vergelijk het met dat consequent verkeerd vertaalde woord in de koran, dat mannen doet geloven straks in het paradijs te worden getrakteerd op 72 eeuwige maagden, in plaats van een tros onbespoten druiven.

Fellatio (voor de Laila’s onder ons: pijpen) is zo’n ongelukkig vertaalde witte druif. Afgaande op de meeste filmpjes op YouPorn wordt fellatio gezien als het summum van genot en het valt vrouwen dan ook niet kwalijk te nemen dat ze denken hun man er een plezier mee te doen, maar het tegendeel is helaas waar.

De meeste vrouwen maken van fellatio een lang uitgesponnen foltering.

Waarom laten we fellatio voortaan niet gewoon achterwege? Vrouwen doen het alleen om hun minnaar te plezieren, mannen doorstaan het omdat ze in pornofilms hebben gezien dat het erbij hoort en ze willen natuurlijk niet onderdoen voor andere mannen, of voor homo worden aangezien. Maar heus, er zijn veel prettiger dingen dan het geschraap van tanden over je eikel en het gevoel dat je penis in een bankschroef is geklemd. Vrouwen lijken niet altijd te beseffen dat een erectie niet in alle richtingen te draaien is. Dat doet pijn, onnoemelijk veel pijn.

Een Italiaanse geliefde die aan mijn ding sjorde alsof het een joystick was – háár joystick, niet die van mij – en er letterlijk op kauwde, heb ik eens voorzichtig gevraagd of het misschien een ietsiepietsie zachter kon. Ze reageerde furieus, draaide kwaad haar rug naar me toe en ging liggen mokken, zodat ik nota bene heb moeten sméken om nog zo’n behandeling – “Echt schatje, zo bedoelde ik het helemáál niet, je doet het héérlijk” – om haar gekwetste ego te herstellen.

Sindsdien durf ik niks meer te zeggen als iemand haar tanden weer eens in mijn vlees zet en wacht ik geduldig af tot het over is – totdat zij het zat wordt, want klaarkomen doe ik zo echt niet. Behalve in een enkel geval, want ze zijn er wel, vrouwen die het kunnen.

Maar niet veel.

Het is erg fijn als je geliefde laat merken dat ze het heel lekker vindt met je, maar er zijn er die overdrijven. Vrouwen die gillen, die geloof ik gewoon niet en ik vind het gênant voor de buren, zo ben ik. En waar komt de mare toch vandaan dat het geil is om de rug van je minnaar open te klauwen? Ik had eens een extrovert type dat al schreeuwend haar tien kunstharsnagels in mijn rug boorde en ze ritmisch van boven naar beneden bewoog. Op het moment zelf gaat het nog, maar de dagen erna lijd ik schrijnende pijn. Kappen daarmee.

Al is dat altijd nog beter dan de vrouwen die helemaal niks doen. Die laten jou al het werk doen en vaak hebben ze nog commentaar ook. Lig je daar te zwoegen terwijl je buikspieren pijn doen, de druk op je rechterknie nauwelijks meer te houden is en je armen beginnen te trillen van de spanning, hoor je haar in je oor hijgen: “Harder! Harder!”

Ja, Hallo! Ik ben godverdomme je slaafje niet! Denk je dat ze bijna komt, gaat ze verliggen. “Ik ben er nu even uit, schat, geeft niks, ik kom er wel weer in.” Kun je weer helemaal opnieuw beginnen. Goed voor de lijn, dat zeker.

Het allerergst zijn vrouwen die zich schamen voor hun lichaam. Schroom tijdens het vrijen kan erg charmant zijn, maar schaamte is de Duivel. Sommige vrouwen halen allerlei rare toeren uit om te voorkomen dat je zelfs maar een glimp krijgt te zien van haar borsten, buik, billen of venusheuvel. Ze drukken zich dicht tegen je aan – wat op zich niet onprettig is, uiteraard – en spreiden hun benen alleen diep onder de dekens, waarbij ze zich ervan verzekeren dat je ze strak in het gezicht kijkt. Soms houden ze zelfs hun kleren aan. Toen mijn ogen eens iets te lang bleven hangen bij de heerlijkheid van een minnares, met wie ik juist één van de hoogtepunten uit mijn seksleven had beleefd, beet ze me smalend toe: “Kun je het zien, vriend?!” Ik voelde me een betrapte perverseling, terwijl ik juist haar bijbelse schoonheid wilde bezingen.

Aan de andere kant, het is prachtig om te zien hoe het zelfvertrouwen van een vrouw, kapot gebeukt door de hatelijke toespelingen van ‘vriendinnen’ (niet mannen, maar vrouwen eisen van vrouwen dat ze voldoen aan een onmogelijk schoonheidsideaal), groeit onder mijn lyrische enthousiasme over haar schoonheid.

Niets is zo sexy als een vrouw die zich vrij voelt zichzelf te zijn.

Peter Breedvelds favoriete voorspel is Sexy Mama van The Moments. Zie Hassnae’s column Dansen voor de vrouwelijke tegenhanger van dit betoog.