Hassnae Bouazza

Illustratie: Mihály Zichy

Mijn aambeien zien er heel apart uit. In de loop der jaren zijn ze steeds meer naar buiten gestulpt. Rondom de rozen zitten nu wolkvormige stukken huid die eruit zien als de tentakels van een zeeanemoon. Dokter Fiddel noemt het Bloemkool. (…)
Als iemand van mij houdt of gewoon op me geilt, mag zo’n bloemkool niets uitmaken. (…) Het is trouwens de beste manier om te testen of iemand serieus in mij geïnteresseerd is: al bij de eerste seks dring ik hem mijn lievelingsstandje op: ik op z’n hondjes, op handen en knieën dus, mijn gezicht omlaag, hij van achteren met zijn tong in mijn kutje en zijn neus in mijn kont, waarheen hij zich met geduld een weg moet banen, omdat de opening nu eenmaal door die groente overwoekerd is. Dat standje heet ‘Met je neus ertussen’. Heeft nog nooit iemand zich over beklaagd.

Mag ik u voorstellen: Helen Memel, hoofdpersoon in Charlotte Roche’s omstreden en veelbesproken debuutroman Vochtige Streken. Helen ligt in het ziekenhuis omdat ze bij het scheren haar bloemkool heeft verwond. De bloemkool wordt operatief verwijderd en de tijd die ze ledig door moet brengen in haar ziekbed, trakteert Helen ons op haar ideeën over hygiëne (’totaal overbodig’), haar seksuele avonturen en haar wens om haar gescheiden ouders weer bijeen te brengen. Die gescheiden ouders, dat is allemaal leuk en aardig, waar het echt om gaat zijn de talloze, expliciet beschreven scènes waarin ze uitwijdt over haar ‘kutje’:

Zo heb ik van mijzelf een wandelend kutjeshygiëne-experiment gemaakt. Ik vind het niet alleen heerlijk om altijd en overal breeduit op smerige toiletbrillen te gaan zitten. Ik veeg ze ook van tevoren schoon door met een sierlijke heupdraai met mijn kutje de toiletbril rond te gaan. Als ik mijn kutje tegen de toiletbril duw, hoor je een prachtig smakkend geluid en worden alle vreemde schaamharen, druppels en vlekken en plasjes in alle kleuren en smaken opgezogen. Dat doe ik nu al vier jaar op elk toilet. Het liefst bij tankstations waar voor mannen en vrouwen maar één wc is.

Over haar ontelbare sekservaringen:

Weet je wat ik altijd doe als ik naar de disco ga? Als ik een afspraakje heb met een jongen en wil dat we die avond neuken, heb ik een geweldige truc bedacht als bewijs. Om te laten zien dat het initiatief om te neuken van mij komt. (…) Om duidelijk te maken wat ik van begin af aan wilde, knip ik van tevoren een groot gat in mijn onderbroek, zodat je het haar en de schaamlippen zo ziet. Mijn hele pruim moet eruit steken. (…) De vinger raakt dan meteen en zonder waarschuwing vooraf mijn drijfnatte kutje.

En dan zijn dit nog de ingetogener fragmenten. Roche laat alle remmen los: haar slechts achttienjarige hoofdpersoon heeft zo’n beetje alles meegemaakt wat er mee te maken valt: drank, drugs, bezoek aan prostituees door wie ze zich laat likken, het drinken van kots, anale seks, een Ethiopiër die haar wekelijks scheert met een mijnwerkerslamp op, je kunt het zo gek niet bedenken, of Roche heeft het bedacht en opgepend. En o ja: ze gebruikt zelfgemaakte tampons, geniet van haar eigen korstjes en snot, liegt om onder proefwerken uit te komen, verwondt zichzelf om nog langer in het ziekenhuis te blijven om zo haar ouders in een ruimte met elkaar te krijgen, en haar moeder heeft misschien wel en misschien niet geprobeerd om zichzelf en haar zoon te vergassen. Echt zeker weten doen we het niet, want Helen bedenkt wel vaker dingen die niet waar zijn.

Vochtige Streken is een smerig boek waarvoor je een sterke maag moet hebben, maar als je het aankunt, is het vooral ook heel erg grappig. Ik denk dat een aantal recensenten het allemaal veel te zwaar heeft opgenomen.

Helen Memel heeft overal schijt aan. Het enige wat ze wel belangrijk vindt, is dat haar ouders samenkomen en de liefde, die vindt ze ook belangrijk. Mijmerend over haar moeder die haar vader verliet:

Misschien is haar liefde verdwenen. Als je elkaar echt iets moois wilt beloven zou je moeten zeggen: als je wilt blijf ik bij je, ook als ik niet meer van je hou. Dat is pas een belofte. Dan is het echt voor altijd. In goede en in slechte tijden. En wat zijn het anders dan slechte tijden als de een niet meer van de ander houdt. Alleen maar blijven zolang er nog liefde is, is niet genoeg als je kinderen hebt.

Daar in dat ziekenhuis blijkt Helen blijkt over een klein, romantisch hart te beschikken.

Charlotte Roche weet wat keten is en dat bewijst ze middels haar hoofdpersonage: ze heeft humor, is ongeremd en totaal onbeschaamd. Zo onbeschaamd dat het ontzettend bevrijdend werkt. Als een vrouw vol zelfverzekerdheid en zelfspot zo expliciet durft te zijn, waar maken andere vrouwen zich dan zo druk die ook last hebben van vochtverlies en een geurige vagina. Haar boek leest als een soort Alice in Wonderland, maar alleen is Alice hier een zeer eigengereide, alles behalve naïeve jongedame die het avontuur zelf opzoekt en voor niets terugdeinst. Een soort Cocky Cox, dus.

Hassnae Bouazza verdedigt op 10 december in het OpZij Café tegenover Myrthe Hilkens de waarden van de Seksuele Revolutie.